บทที่ 438: แม่ครับ... ช่วยผมอีกครั้ง...

กัวจื่อคุนฝืนทำเป็นสงบนิ่ง แต่ขาสองข้างกลับสั่นเบาๆอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อได้ฟังอีกฝ่ายอ่านประกาศจบ เขาก็เลียริมฝีปากที่แห้งผาก แล้วถามด้วยสีหน้าที่งุนงง “คุณตำรวจครับ ผมขอถามหน่อยได้ไหมครับว่านี่มันหมายความว่ายังไง? อะไรคือเหวินหัว อะไรคือโทษประหาร ผมไม่รู้เลยว่าคุณกำลังพูดอะไร?”

หลี่หลินเซินหัวเราะเยาะออกมาครั้งหนึ่ง แล้วโบกมือทีหนึ่ง เจ้าหน้าที่สืบสวนคดีอาญาที่อยู่ข้างๆก็ลุกขึ้นยืนทันที แล้วยื่นรูปถ่ายสองสามใบกับเอกสารฉบับหนึ่งไปอยู่ตรงหน้าของกัวจื่อคุน เมื่อมองดูใบหน้าที่คุ้นเคยในรูปถ่าย แล้วก็มองดูแฟ้มคดีอาญาที่บันทึกประสบการณ์การก่ออาชญากรรมและลักษณะทางกายภาพของเขาในตอนนั้นอย่างละเอียด หัวใจดวงหนึ่งของกัวจื่อคุนก็ได้ดิ่งลงสู่เหวที่ไร้ก้นบึ้งแล้ว

“ใบหน้านี้ คุ้นเคยไหม?” หลี่หลินเซินมองไอ้สารเลวที่ในมือเปื้อนเลือดของเด็กสาวผู้บริสุทธิ์แต่กลับอาศัยอำนาจของพ่อแม่หนีพ้นจากการลงโทษประหารชีวิตคนนี้ ในดวงตาฉายประกายเย็นเยียบ

“ไม่... ไม่เคยเห็น” กัวจื่อคุนกัดฟันแน่นยืนกราน “โอ้ นี่คือคิดจะแม้แต่หน้าของตัวเองก็ไม่เอาแล้วสินะ!” หลี่หลินเซินพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการเย้ยหยัน

“คุณตำรวจครับ พวกคุณต้องเข้าใจผิดแน่ๆ ผมชื่อกัวจื่อคุน กับเหวินหัวคนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกันเลยแม้แต่น้อย!” กัวจื่อคุนส่ายหัวไม่หยุด ตัดสินใจที่จะปฏิเสธให้ถึงที่สุด