บทที่ 443: แกต้องเชื่อฉันนะ... เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับฉันจริงๆ!

เจ้าหน้าที่สืบสวนคดีอาญาที่รับผิดชอบการติดตามหยางหมิงซานกับซูตี๋ ช้าไปหนึ่งก้าวในที่สุด ในตอนที่ได้ทราบว่าคนทั้งสองได้ขึ้นเครื่องไปแล้วเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ก็อดไม่ได้ที่จะกระทืบเท้าอย่างเจ็บใจ แล้วก็รีบรายงานสถานการณ์ให้แก่หัวหน้ากองสืบสวนคดีอาญาเหยียนลี่ทันที

ท่านหัวหน้ากองเหยียนก็รายงานสถานการณ์นี้ให้แก่คณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลทราบโดยไม่ลังเล บนเครื่องบิน ในตอนที่หยางหมิงซานกับซูตี๋กำลังสบตากันยิ้มและลิ้มรสแชมเปญ ก็ได้ยินเสียงประกาศที่อ่อนหวานและไพเราะดังขึ้นในห้องโดยสาร

“ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีคะ เนื่องจากต้องสงสัยว่าพบหนูในห้องโดยสาร เมื่อพิจารณาว่าหนูจะคุกคามสุขอนามัยในห้องโดยสาร และอาจจะกัดท่อสายไฟบนเครื่องบิน สร้างภัยคุกคามร้ายแรงต่อความปลอดภัยในการบิน ดังนั้นจึงตัดสินใจที่จะบินกลับ...” เมื่อได้ฟังประกาศนี้ หยางหมิงซานกับซูตี๋ก็งงเป็นไก่ตาแตกในทันที!

นี่... นี่มันสถานการณ์อะไรกัน? โตมาขนาดนี้ พวกเขาเพิ่งจะเคยได้ยินเหตุผลในการบินกลับที่แปลกประหลาดขนาดนี้เป็นครั้งแรก! เพราะว่าพบหนู? เพราะฉะนั้นเลยบินกลับ? อย่ามาหลอกข้าเลย ข้าไม่เชื่อ!

แต่ไม่ว่าจะเชื่อหรือไม่เชื่อ การบินกลับของเครื่องบินก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับความต้องการของคนทั้งสอง เพราะฉะนั้นหลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง เครื่องบินโดยสารก็ได้ลงจอดที่สนามบินชวนไห่ ผู้โดยสารทั้งหมดถูกขอให้ลงจากเครื่องบิน เจ้าหน้าที่สืบสวนคดีอาญาของกรมตำรวจมณฑลและเจ้าหน้าที่ตำรวจสนามบินที่รออยู่แล้ว หลังจากที่พบเป้าหมายก็รีบพุ่งเข้าไปข้างหน้าทันที กดหยางหมิงซานกับซูตี๋ลงกับพื้นแล้วใส่กุญแจมือ