บทที่ 446: ถ้าหากเหมาะสม ฉันจะมาตั้งทีมบริหารกับแกเอง!

ถ้าหากเป็นเวลาปกติ ถ้าหากเป็นต่อคนอื่น โหวเซี่ยงหยางไม่มีทางที่จะพูดคำพูดที่รับปากทุกอย่างเช่นนี้ออกมาเด็ดขาด แต่โจวอี้แตกต่างกัน ตอนนี้ไม่พูดถึงความสัมพันธ์ฉันอาหลาน เพียงแค่อาศัยความสามารถ อีกฝ่ายก็คู่ควรกับตำแหน่งสองสามแห่งที่เขาเสนอให้อย่างสมบูรณ์แบบ

และในเมื่อท่านผู้เฒ่าเจี่ยนมีเจตนาที่จะให้ว่าที่หลานเขยไปฝึกฝนที่เมืองระดับจังหวัด งั้นเขาผู้เป็นอาก็จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่ให้อำนวยความสะดวก? โจวอี้ยิ้มซื่อๆ คำพูดนี้เขารับไม่ค่อยจะถูก เพราะท่านอาเว่ยได้จองเส้นทางราชการขั้นต่อไปของเขาไว้แล้ว และยังบอกอีกว่าถ้าหากไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ก็จะส่งกองพลเหยี่ยวเหินฟ้ามามัดตัวเขาไป

แน่นอนว่า การมัดคนต้องเป็นเรื่องล้อเล่น แต่ท่าทีที่ท่านอาเว่ยอยากจะให้เขาไปซีหนานนั้นเป็นเรื่องจริงจัง “เซี่ยงหยาง แกช้าไปก้าวหนึ่ง ก่อนหน้านี้ฉันกับโจวอี้ตกลงกันแล้ว ให้เขามาช่วยฉันที่ซีหนาน” เว่ยซือฉียิ้มเอ่ยปาก

โหวเซี่ยงหยางชะงักไป จากนั้นก็หัวเราะฮ่าๆ ตอบกลับครึ่งจริงครึ่งเท็จ “โจวอี้ไปที่ไหนก็ไม่ใช่การฝึกฝน จะไปละทิ้งสิ่งที่ใกล้มือเพื่อไขว่คว้าสิ่งที่ไกลตัวทำไม? แล้วก็ ซือฉีแกอย่าลืมสิ โจวอี้ตอนนี้คือผู้บัญชาการกรมตำรวจมณฑลหลินไห่ของเรานะ ถ้าหากปล่อยคนเก่งแบบนี้ไป งั้นฉันก็คงจะไม่ใช่เลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลที่ผ่านเกณฑ์ สหายหลันคุนก็ต้องมีความเห็นต่อฉันแน่นอน! แกว่าใช่ไหม?”

สมแล้วที่เป็นท่านเลขาธิการโหว คำพูดครั้งนี้พูดได้สมเหตุสมผลเหตุผลเพียงพอมีระดับอย่างยิ่ง! ทว่าเว่ยซือฉีก็ไม่ใช่คนที่รับมือง่าย เลิกคิ้วขึ้นทีหนึ่ง แล้วพูดพลางยิ้มแต่แววตาไม่ยิ้ม “โจวอี้ตั้งแต่เจียงหนาน ก็ติดตามฉันมาโดยตลอด...ยังไงซะคนคนนี้ฉันต้องเอาให้ได้ แกจะให้ก็ต้องให้ ไม่ให้ก็ต้องให้!”