บทที่ 455: แค่ขอโทษยังไม่พอ... ต้องตบปากด้วย!

พานเฉิงอวิ้นไม่คิดว่าสามคนนี้จะกล้าลงมือตีเขา และก็คิดไม่ออกว่าสามคนนี้ทำไมถึงตีเขา

ทนไม่ได้ที่เขาขี้โม้เหรอ? ประเด็นคือเขาพูดความจริงนะ เมื่อก่อนเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองลั่วชิวฟากับนายกเทศมนตรีซุนหลิงฮุ่ย พูดกับพ่อของเขาก็สุภาพอ่อนน้อม... พอเจอเขาก็ต้องเรียกอย่างสนิทสนมว่าหลานชายผู้ทรงคุณธรรม

ไม่ใช่ว่าเขาจะโม้ เขาแม้แต่ผู้ว่าการมณฑลก็ยังเคยเจอ นายกเทศมนตรีแล้วจะนับเป็นอะไร? เขาว่ากันว่าท่านนายกเทศมนตรีโจวคนนี้มีที่มาที่ไปที่ใหญ่โต จะใหญ่ไปได้ถึงไหนกัน? มีสิบแปดเซนติเมตรเหรอ? เชอะ!

พานเฉิงอวิ้นที่ถูกรุมเตะในสมองยังพอมีเวลาว่างไปคิดเรื่องจิปาถะได้ นี่คือสิ่งที่ชายสามคนคาดไม่ถึงเลย และบอดี้การ์ดของพานเฉิงอวิ้นเมื่อเห็นเจ้านายถูกตี ก็รีบเข้าไปข้างหน้าขัดขวาง ข้างๆเย่หยวี่ซินเห็นดังนั้นก็ยังใจดีแจ้งตำรวจ

“พวกแกจบสิ้นแล้ว พวกแกจบสิ้นแล้ว! มีปัญญาพวกแกก็อย่าไป!” พานเฉิงอวิ้นที่โดนเพลงเตะหน้าแหกและหมัดเปลี่ยนโฉม ภายใต้การคุ้มกันของบอดี้การ์ด พลางโอบใบหน้าพลางก็ตะโกนใส่ชายสามคน