บทที่ 454: ต่อให้จะเป็นนายกเทศมนตรี... ก็ไม่นับว่าเป็นอะไร!

เหลียงสิงเจี้ยนเดินเข้าห้องทำงานของนายกเทศมนตรีอย่างมึนๆงงๆ แล้วก็เดินออกมาอย่างมึนๆงงๆ เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันอยู่... ไม่สิ... เขาฝันก็ยังไม่คาดคิดว่า... หลังจากที่เขาได้ประสบกับช่วงเวลาที่มืดมนของชีวิตแล้ว... ไม่เพียงแต่จะไม่ดิ่งลงสู่จุดต่ำสุด... กลับกันกลับรู้สึกว่าชีวิตได้มาถึงจุดสูงสุดแล้ว! นี่อาจจะเป็นที่เรียกว่า ‘เรื่องราวในโลกไม่เที่ยงแท้แต่สุดท้ายก็มีกำหนด... ชีวิตมีกำหนดแต่กลับไม่เที่ยงแท้’ กระมัง!

“เสี่ยวเหลียง คิดอะไรอยู่?” รองนายกเทศมนตรีอาวุโสฝางต๋าเย่ที่เดินมาตรงหน้า... เมื่อได้เห็นเหลียงสิงเจี้ยนก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มที่เป็นกันเอง... แล้วถามหยอกล้อ

“สวัสดีครับท่านรองนายกเทศมนตรีฝาง!” เหลียงสิงเจี้ยนรีบพยักหน้าทักทาย... จากนั้นก็ตอบกลับอย่างละอายใจ “มะ... ไม่มีอะไรครับ...ค่อนข้างเหม่อไปหน่อย!” “ฮ่าๆ อารมณ์ของแกฉันเข้าใจ... ฉันก็เคยเป็นเลขามาก่อน” ท่านรองนายกเทศมนตรีฝางหัวเราะฮ่าๆออกมาครั้งหนึ่ง... จากนั้นก็เตือนอย่างหวังดี “แต่ว่า... ก็ยังต้องรีบเข้าสู่บทบาทให้เร็วที่สุดนะ!”

“ขอบคุณท่านรองนายกเทศมนตรีฝางที่เตือนครับ... ผมจะพยายามครับ!” เหลียงสิงเจี้ยนพยักหน้าขอบคุณอีกครั้ง อืม! ฝางต๋าเย่ยิ้มแฮะๆตบแขนของเหลียงสิงเจี้ยน... ถึงได้เดินไปข้างหน้าต่อไป

ทำไมเขาถึงได้ยอมลดตัว...คุยกับเหลียงสิงเจี้ยนตั้งครึ่งนาที? ก็ไม่ใช่เพราะว่าอีกฝ่ายกำลังจะกลายเป็นเลขาประจำตัวของท่านนายกเทศมนตรีโจว! ดังที่เขาพูดเมื่อกี้... เขาก็เคยเป็นเลขาของนายกเทศมนตรีมาก่อน... เพราะฉะนั้นเขาจึงรู้ดีกว่าใครว่า... ‘อำนาจ’ ของเลขาของนายกเทศมนตรีมันใหญ่หลวงแค่ไหน—