บทที่ 459 เรื่องน่ากระอักกระอ่วน และเรื่องที่น่ากระอักกระอ่วนที่สุด...

“ลำดับต่อไป ขอเชิญสหายลู่เฉิงเฟิงขึ้นมาบนเวที เพื่อแนะนำประสบการณ์ในการบรรเทาและขจัดความยากจนของอำเภอจี๋เกาให้แก่พวกเรา ขอเสียงปรบมือต้อนรับด้วยครับ”

โจวอี้ลุกขึ้นยืน พร้อมกับโบกมือและส่งยิ้มให้กับเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำอำเภอ ลู่เฉิงเฟิง ที่อยู่เบื้องล่างเวทีประธาน

ลู่เฉิงเฟิงถึงกับทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง เพราะทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ รวมถึงการถูกเชิญขึ้นไปกล่าวบนเวที ล้วนเป็นสิ่งที่เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยแม้แต่น้อย

แต่ในฐานะเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำอำเภอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเลขาธิการฯ ที่มีความรู้ความสามารถอย่างแท้จริง การกล่าวสุนทรพจน์ด้นสดเช่นนี้ไม่ได้สร้างความลำบากให้แก่เขาเลยแม้แต่น้อย

เขาก้าวขึ้นเวทีอย่างสง่าผ่าเผย โค้งคำนับคารวะเหล่าผู้บริหารและเพื่อนร่วมงานที่อยู่เบื้องล่าง จากนั้นจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมด้วยความซาบซึ้งว่า: “ก่อนอื่นต้องขอขอบพระคุณท่านนายกเทศมนตรีเป็นอย่างสูงที่ยอมรับในการทำงานของผม และยังมอบโอกาสให้ผมได้ขึ้นมากล่าวสุนทรพจน์ในครั้งนี้”