บทที่ 464 ไม่ต้องขอโทษหรอก แค่เข้าหอด้วยก็พอแล้ว!

กัวตงหลินและหลิวเสี่ยวเซียงเห็นหลานชายเดินเข้ามาคารวะสุรา ก็รีบพากันลุกขึ้นยืนพร้อมกับลูกชาย กัวซีเหวย และลูกสะใภ้ เฝิงเมาเมา

ถึงแม้จะเป็นน้าชายแท้ๆ แต่ก็ยังคงหนีไม่พ้นความยำเกรงต่อ ‘อำนาจ’ ไม่กล้าที่จะวางมาดเป็นผู้ใหญ่อย่างสิ้นเชิง

ส่วนกัวซีเหวยผู้เป็นลูกพี่ลูกน้อง ยิ่งโค้งคำนับแล้วโค้งคำนับอีกพร้อมกับภรรยาของตน

ต้องขอบคุณบารมีของลูกพี่ลูกน้อง สถานะของเขาในใจของคนตระกูลเฝิงจึงสูงขึ้นตามไปด้วย

จุดเด่นที่สุดในตัวเขา ได้พัฒนาจาก ‘ลูกพี่ลูกน้องของรองผู้กำกับการสถานีตำรวจ’ ไปสู่ ‘ลูกพี่ลูกน้องของรองเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายประจำเมือง’ แล้วก็ ‘ลูกพี่ลูกน้องของผู้บัญชาการกรมตำรวจ’... ‘ลูกพี่ลูกน้องของผู้บัญชาการกรมตำรวจมณฑล’... และตอนนี้กลับกลายเป็น ‘ลูกพี่ลูกน้องของนายกเทศมนตรี’!