บทที่ 471 ขึ้นเขาก็คือพยัคฆ์ ลงทะเลก็คือมังกร

เว่ยซือฉีนับนิ้วคำนวณดู หลานชายคนโตของเขาไปรับตำแหน่งที่เมืองชวนไห่มาได้แปดเดือนแล้ว เวลาจะว่ายาวก็ไม่ยาว จะว่าสั้นก็ไม่สั้น ความตั้งใจเดิมของผู้อาวุโสเซียวคือการส่งเจ้าหนูสองคน ซือหม่าย่าหนานและโจวอี้ ไปยังเมืองชวนไห่เพื่อปฏิรูปการปกครองและปรับปรุงชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชน ซึ่งตอนนี้ก็ได้เห็นผลสำเร็จในเบื้องต้นแล้ว

จากใจจริงของเขา แน่นอนว่าเขาก็อยากจะย้ายหลานชายคนโตมาอยู่ข้างกาย ทางฝั่งผู้อาวุโสเซียวก็น่าจะไม่ว่าอะไร แต่ในฐานะคุณอา จะคิดถึงแต่ตัวเองฝ่ายเดียวไม่ได้ หากไม่มีเหตุสุดวิสัยพิเศษใดๆ แล้วล่ะก็ ตัวเลือกที่เป็นประโยชน์ที่สุดสำหรับโจวอี้ ก็คือการทำงานอยู่ที่เมืองชวนไห่อย่างมั่นคงจนครบวาระ และเก็บเกี่ยวผลงานทางการเมืองไว้ในมือให้ได้อย่างสมบูรณ์

“พูดตามตรงนะ เมื่อก่อนผมเคยได้ยินแค่ว่าเสี่ยวโจวเป็นเพชรเม็ดงามในแวดวงการเมืองและกฎหมายที่หาได้ยาก แต่ผมไม่เคยคาดคิดเลยจริงๆ ว่า ในด้านการพัฒนาเศรษฐกิจและปรับปรุงชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชน ผลงานของเขาก็จะโดดเด่นไม่แพ้กัน! อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่รูปแบบการบรรเทาความยากจนแบบสามบวกที่ผมเพิ่งกล่าวไป สมควรอย่างยิ่งที่จะนำไปเผยแพร่ทั่วประเทศ มณฑลจิงฉู่ของเราตัดสินใจที่จะนำเสนอรายงานของเสี่ยวโจวต่อผู้บริหารระดับส่วนกลาง...”

หลงไป่ชิ่งราวกับไม่รู้ว่าเบื้องหน้าของตนนั่งอยู่คือพ่อตาของโจวอี้ ถ้อยคำสรรเสริญเยินยอโจวอี้สารพัดชนิดหลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย ราวกับว่าตนเองก็ได้กลายเป็นคุณอาแท้ๆ ของโจวอี้ไปแล้ว...

มุมปากของเจี่ยนว่านเหยียนยกขึ้นเล็กน้อย นี่เป็นนิสัยที่บ่มเพาะมานานหลายปีของเขา ขอเพียงมีคนมาชมเชยลูกเขยของเขาต่อหน้า เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปรีดาปราโมทย์จนแสดงออกทางสีหน้า