บทที่ 472 สองศูนย์หนึ่งหนึ่ง ช่างน่าอัศจรรย์...

ศาลากลางเมืองชวนไห่ ห้องรับรอง

ผู้อำนวยการกรมการคลัง เติ้งเซียนรุ่ย กำลังรอคอยการเรียกพบจากท่านนายกเทศมนตรีอย่างอดทน เขาได้ยินจากเลขานุการเหลียงว่า ท่านนายกฯ กำลังพบปะกับแขกสำคัญสองท่านอยู่

ตลอดสองปีกว่าที่ผ่านมานี้ เป็นช่วงวันที่สุขสบายที่สุดของผู้อำนวยการเติ้ง ถึงแม้จะเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภที่เดินผ่าน การใช้จ่ายต่างๆ ก็ไหลไปดั่งสายน้ำ แต่เงินเหล่านี้ล้วนถูกใช้ไปอย่างคุ้มค่า ถูกใช้ไปกับการก่อสร้างทางเศรษฐกิจที่กำลังเติบโตอย่างรุ่งเรืองของเมืองชวนไห่ ถูกใช้ไปกับการปรับปรุงหลักประกันชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนอย่างต่อเนื่อง และการลงทุนเพื่อส่งเสริมกิจการด้านการศึกษาและสาธารณสุข

ไม่มีใครจะรู้ดีไปกว่าผู้อำนวยการเติ้งอีกแล้วว่า ความรู้สึกที่แตกต่างระหว่างการไม่มีเงินไม่กล้าใช้ กับการมีเงินใช้จ่ายได้อย่างสบายใจนั้นมันมหาศาลเพียงใด!

เอาเถอะ การมีเงินใช้จ่ายได้อย่างสบายใจดูเหมือนจะเกินจริงไปบ้าง แต่เมืองชวนไห่ในปัจจุบัน อุตสาหกรรมหลักต่างๆ กำลังเติบโตอย่างรุ่งเรือง โดยเฉพาะเขตพัฒนาเศรษฐกิจชวนไห่ที่นับวันยิ่งเติบใหญ่และรุ่งเรือง ทำให้การคลังท้องถิ่นมีฟังก์ชันการสร้างเลือดที่หล่อเลี้ยงตนเองได้อย่างต่อเนื่องแล้ว รายได้ทางการคลังเติบโตอย่างมั่นคงในอัตราร้อยละยี่สิบเป็นเวลาสองปีติดต่อกัน