บทที่ 483 เจตนาของคนเมามิได้อยู่ที่สุรา

กานเหลียนเซิงมองอีกฝ่ายอย่างไม่แสดงความเห็นใดๆ เป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายพูดต่อไป

“ยกตัวอย่างเช่นในช่วงที่ผมดำรงตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำอำเภอ, เมือง และมณฑล โดยพื้นฐานแล้วเรื่องที่ลงมือทำหนึ่งเรื่องก็จะสำเร็จหนึ่งเรื่อง เรื่องที่ผมไม่อยากจะทำ คนอื่นก็ทำไม่สำเร็จ ข้างล่างมีคนคัดค้านผมไหม แน่นอนว่ามี แต่น้อยมาก นอกจากว่าเขาจะไม่อยากได้หมวกขุนนางแล้ว ดังนั้นเวลาตัดสินใจเรื่องอะไร ความเห็นของผม โดยพื้นฐานแล้วก็จะถือเป็นตัวแทนของความเห็นของคณะกรรมการพรรคในระดับเดียวกัน” เจี่ยนว่านเหยียนกล่าวต่อไปอย่างไม่ปิดบัง

ผู้บริหารสูงสุดแทบจะมีอำนาจเบ็ดเสร็จ นี่คือสภาวะปกติของวงราชการในปัจจุบัน มือข้างเดียวสามารถเป็นตัวแทนของคณะกรรมการพรรคได้ หรือบางครั้งผู้บริหารสูงสุดก็คือคณะกรรมการพรรคเสียเอง

เจี่ยนว่านเหยียนรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะฟังความจริง และเขาก็ไม่อยากจะพูดโกหก

“ถ้าอย่างนั้น คุณคิดว่าสิ่งที่ผู้บริหารสูงสุดขาดไปคืออะไร?” กานเหลียนเซิงถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ