บทที่ 512 ทีมตรวจราชการที่สี่

โจวอี้รีบก้าวไปข้างหน้า จับมืออวบๆ ที่คุณลุงเซี่ยงยื่นออกมาเป็นคนแรก แล้วกล่าวอย่างถ่อมตนและเคารพนบนอบว่า: “สวัสดีครับท่านประธานเซี่ยง ท่านกล่าวชมเกินไปแล้วครับ มีท่านอยู่ที่นี่ พวกเราถึงจะนับว่ามีกระดูกสันหลัง ตอนนี้ผมก็คือนายทหารใต้บังคับบัญชาของท่าน ท่านมีคำสั่งใด ผมพร้อมปฏิบัติตามทุกอย่างครับ!”

“เสี่ยวโจวยังคงถ่อมตนเหมือนเคย!” เซี่ยงฉางอันจับมือของอีกฝ่ายเขย่าไปมาอย่างสนิทสนม ในแววตาฉายแววซับซ้อนออกมา

ตอนที่อยู่ที่หลินไห่เขาเคยพบกับโจวอี้มาหลายครั้ง และยังได้พูดคุยกันสองสามประโยค ถือว่ารู้จักกัน และหลังจากที่ได้ทราบว่าโจวอี้ถูกแบ่งมาอยู่ทีมตรวจราชการที่สี่ เขายังได้โทรศัพท์ไปหาเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลหลินไห่ โหวเซี่ยงหยาง เพื่อพูดคุยถึงเรื่องนี้เป็นพิเศษอีกด้วย

โธ่เอ๊ย โหวเซี่ยงหยางใส่ใจเรื่องนี้ยิ่งกว่าเรื่องของลูกชายแท้ๆ ของตนเองเสียอีก กำชับแล้วกำชับอีกว่าเขาจะต้องดูแลหลานชายโจวอี้ให้ดีเป็นพิเศษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกล่าวถึงว่านี่เป็นครั้งแรกที่โจวอี้เข้าร่วมการตรวจราชการ ย่อมต้องไม่ค่อยเข้าใจงานตรวจราชการเท่าไหร่นัก เขาผู้เป็นหัวหน้าทีมมีทั้งความรับผิดชอบและหน้าที่ที่จะต้องให้การชี้แนะและช่วยเหลืออย่างเต็มที่

อันที่จริงแล้วไม่จำเป็นต้องให้โหวเซี่ยงหยางมาเตือน ในใจของเซี่ยงฉางอันย่อมเข้าใจดีอยู่แล้วว่า เบื้องหลังและความสามารถของท่านผู้นี้ อย่าว่าแต่ในทีมเล็กๆ ของเขาเลย ต่อให้มองไปทั่วทั้งประเทศ ก็หาคนมาเทียบได้ไม่กี่คน