บทที่ 537 คิดจะจับผิดเขา ฝันไปเถอะ?

ในห้องทำงาน เจี่ยนว่านเหยียนและเว่ยซือฉีซึ่งกำลังจะพ้นจากตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลซีหนาน กำลังดื่มชาไปพลาง พูดคุยกันด้วยสีหน้าที่ผ่อนคลาย

“ควบคุมความปรารถนา ไม่ปล่อยให้ตนเองกลายเป็นทาสของความปรารถนา พูดง่าย แต่จะมีสักกี่คนที่ทำได้? ความลำเอียงและความชื่นชมที่ข้ามีต่อโจวอี้นั้น ไม่เพียงแต่อยู่ที่เขามีความสุขุมและมั่นคงที่เหนือกว่าคนรุ่นเดียวกัน และมีความสามารถและพรสวรรค์ที่ผิดแผกจากคนทั่วไป ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ เขาสามารถรักษาความเยือกเย็นและความยับยั้งชั่งใจอย่างแน่วแน่ต่อเงินตราและความงามได้มาโดยตลอด!”

หัวข้อการสนทนาทุกครั้งของเว่ยซือฉีและเจี่ยนว่านเหยียน อย่างน้อยครึ่งหนึ่งจะต้องตกอยู่ที่ตัวโจวอี้

เขาไม่ใช่เพราะว่าเจี่ยนว่านเหยียนชอบฟังเขาถึงได้พูด แต่เป็นเพราะว่าเขาชอบพูดและอยากให้เจี่ยนว่านเหยียนฟัง

คุณอาชอบชมหลานชาย นี่มีปัญหาอะไร?