บทที่ 539 ฉายา ‘นักฆ่าแห่งวงราชการ’ มันมีพิษจริงๆ!

“รัฐมนตรีโอวช่างเป็นเพื่อนแท้ งั้นผมก็จะรอการจัดแจงของรัฐมนตรีโอวแล้วกันนะครับ!” เหวินโม่เซิงกล่าวพลางฝืนยิ้ม

เขาคิดกระจ่างแจ้งดีแล้ว การลากโอวชิ่งเหวินลงน้ำไปด้วยเป็นพฤติกรรมที่ทำร้ายผู้อื่นและไม่เป็นประโยชน์ต่อตนเอง สู้ฉวยโอกาสนี้มาต่อรองกับโอวชิ่งเหวิน เพื่อแลกกับผลประโยชน์ที่เป็นรูปธรรมบางอย่างให้ตนเองจะดีกว่า

หลังจากวางสายจากเหวินโม่เซิงแล้ว อารมณ์ของโอวชิ่งเหวินก็พลันปลอดโปร่งขึ้นมา

คดีของโจวซื่อหยวนไม่เกี่ยวกับเขา เรื่องของเหวินโม่เซิงก็สิ้นสุดลงแล้ว ต่อไปเขาก็สามารถนั่งมองเมฆาลอยคล้อยเคลื่อน, เงี่ยหูฟังบุปผาผลิบานร่วงโรย, ปล่อยให้กระแสน้ำขึ้นลงตามใจ, และอยู่นอกเรื่องกินแตงโมดูเรื่องสนุกได้อย่างสบายใจแล้ว!

ทว่าในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ที่ไม่คาดคิดสายหนึ่งก็ได้โทรเข้ามา ทำให้โอวชิ่งเหวินรู้สึกว่าศีรษะของตนเองหมุนติ้วไปหมด