บทที่ 540 โจวอี้มันจะสักแค่ไหนกันเชียว? ข้าจะไปกลัวมันทำไม?

“รัฐมนตรีกรมประชาสัมพันธ์ โอวชิ่งเหวิน วันนี้ตอนเช้าไปหาเหยียนหัวเฟิงกับเจิ้งฉี่เซิ่งแล้ว จากนั้นรองเลขาธิการ จูชางเหล่ย, เลขาธิการคณะกรรมการตรวจสอบวินัย สวีเจี้ยนซวิน, และยังมีรัฐมนตรีกรมการจัดตั้ง เฉาคุณ ก็ถูกเหยียนหัวเฟิงเรียกตัวไป”

ในห้องทำงาน เซี่ยงฉางอันรินชาให้โจวอี้หนึ่งถ้วย แล้วกล่าวด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างผิดปกติ

โจวอี้รับถ้วยชาด้วยสองมือ ในสมองครุ่นคิดเล็กน้อย ประกอบกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ก็ได้ข้อสรุปที่แปดเก้าส่วนไม่ห่างไกลในทันที เอ่ยถามเสียงเบา: “โอวชิ่งเหวินเข้ามอบตัวแล้วเหรอครับ?”

เซี่ยงฉางอันพยักหน้า ในถ้อยคำเผยให้เห็นถึงความดูถูกอยู่บ้าง: “นับว่าเขาก็ฉลาด รู้ว่าไม่มีทางจะตบตาให้ผ่านไปได้ คิดจะสารภาพปัญหาด้านความประพฤติส่วนตัวของตนเองต่อองค์กรโดยสมัครใจ และยังหวังว่าจะได้รับการผ่อนปรนโทษ แต่ว่า... เขาเป็นเพียงแค่ปัญหาด้านความประพฤติส่วนตัวอย่างนั้นเหรอ? ข้าว่าไม่น่าจะใช่!”

โจวอี้ต่อเรื่องนี้เห็นด้วยอย่างสุดซึ้ง โอวชิ่งเหวินเลี้ยงดูเมียน้อยหกคนพร้อมกัน เรียกได้ว่าเป็นผู้ที่ศีลธรรมเสื่อมทรามอย่างสุดขั้วอย่างแน่นอน และที่สำคัญอย่างยิ่งก็คือ พฤติกรรมที่ผิดกฎหมายและอาชญากรรมเช่นการแลกเปลี่ยนอำนาจกับเรื่องเพศที่เขาพัวพันนั้นไม่ใช่โดยเด็ดขาดแค่ ‘ละเมิดวินัยการใช้ชีวิตอย่างรุนแรง’ ง่ายๆ ก็จะสามารถปัดผ่านไปได้