บทที่ 54: มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

‘แม่บ้านสายธรรมะไม่สนผู้ชาย’ ตอบกลับตามมา: “ซู้ดดดด... ขอเลียก่อนเลยค่ะ!” ‘เข้าถึงง่ายด้วยเงินพันล้าน’ มาต่อเม้นท์: “นี่ลูกเขยฉันเอง ทุกท่านให้หน้าหน่อย หลีกทางให้ที” ‘ฤดูฝนวัยสิบเจ็ด’: “ทั้งหล่อทั้งแมน เข้ากับเครื่องแบบตำรวจสุดๆ สเปกฉันเลย!” ‘ฟองสบู่แห่งฤดูร้อน’: “พอดูดีๆ แล้ว แม้แต่ท่าตีคนยังแฝงไปด้วยความหล่อที่ยากจะบรรยาย!” ‘บังเอิญได้พบเธอ’: “นั่นสิ... โจวอี้ตีคนเลวแล้วมันผิดตรงไหน?” ‘หากเป็นเพียงแรกพบ’: “ใช่ๆๆ ฉันเพิ่งดูวิดีโอเต็มมา โจวอี้ก็แค่บังคับใช้กฎหมายตามปกติเลยนี่นา คนเดียวต้องเผชิญหน้ากับคนร้ายทั้งกลุ่ม จะให้มาออมมือได้ยังไง?” ‘เมฆที่ทำจากฝนในสายลม’: “คุณครูฟางฟางคะ... หลังจากที่ดิฉันได้ไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนแล้ว ดิฉันตัดสินใจที่จะขอถอนคำพูดที่สนับสนุนความคิดเห็นของคุณค่ะ... เราไม่สามารถเรียกร้องให้ผู้บังคับใช้กฎหมายในสถานการณ์ที่ชีวิตของตัวเองกำลังถูกคุกคาม ต้องมาใส่ใจกับปัญหาขอบเขตการบังคับใช้กฎหมายเล็กๆ น้อยๆ ได้... ตำรวจก็เป็นคน ชีวิตของพวกเขาก็ต้องการการคุ้มครองเช่นกัน” ‘ไล่ไก่ด้วยชัยชนะ’: “เมื่อกี้ฉันก็แค่พูดไปงั้นๆ แหละ ตอนนี้มาคิดดูดีๆ แล้ว ก็รู้สึกว่าความคิดเห็นของฟางฟางมันสุดโต่งไปหน่อยจริงๆ” ‘รักดั่งกระแสน้ำ’: “ข้าพเจ้าก็ด้วย!”

หลินฟางเห็นความคิดเห็นเหล่านี้แล้วก็โกรธจนแทบกระอักเลือด อีนังเด็กใจง่ายไร้ยางอายพวกนี้! ไหนบอกว่าไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน คิดดูดีๆ แล้ว... พวกแกก็แค่อยากได้ร่างกายของเขาเท่านั้นแหละ... พวกแกมันชั้นต่ำ! ทว่า... สิ่งที่เธอคาดไม่ถึงก็คือ... นี่ยังไม่จบ

มีชาวเน็ตที่ชื่อว่า ‘จูบทุกที่’ ได้แสดงความคิดเห็นว่า: “กราบขอร้องความเห็นที่ 268 (เรือน้อยลำนิด) ฉันอยากเห็นโจวอี้ที่พูดได้ขยับได้อ่า วิดีโอนั่นมันไม่ชัดเลย มีแบบที่ชัดกว่านี้ไหมคะ” ‘เรือน้อยลำนิด’ รีบตอบสนองความต้องการของเธอทันที... แปะลิงก์วิดีโอสองลิงก์รวดเดียว หนึ่งคือวิดีโอตอนที่โจวอี้ช่วยคนบนดาดฟ้าโรงเรียนมัธยมอันดับสองแห่งตงจี๋ อีกหนึ่งคือวิดีโอตอนที่โจวอี้ให้สัมภาษณ์สดกับหลินฟาง

อันแรกก็แล้วไป... แต่อันหลังนี่สิ... แทบจะทำให้หลินฟางกระอักเลือดเก่าพุ่งใส่คีย์บอร์ด ตอนนี้เธอเข้าใจในที่สุดแล้วว่า ‘เรือน้อยลำนิด’ คือใคร นังเด็กแซ่โจว... ฉันกับแกยังไม่จบแค่นี้แน่!

เมื่อเทียบกับสภาพที่หัวร้อนของหลินฟางแล้ว ชาวเน็ตต่างก็แสดงความเห็นว่าแฮปปี้มาก รูปถ่ายถึงจะดูดี แต่วิดีโอของตำรวจหนุ่มที่มีชีวิตชีวานั้นกลับดูสมจริงกว่า และก็ดูดีกว่าด้วย ‘รักจนห้ามใจไม่อยู่’ ได้สรุปไว้อย่างยอดเยี่ยม: “เริ่มต้นที่หน้าตา... ตกหลุมรักที่ความสามารถ... ภักดีที่นิสัยใจคอ... ผู้ชายคนนี้ฉันรักเลย... พี่น้องคะ ตั้งแต่ฉันใช้น้ำมันหอมระเหยรุ่นนี้ หุ่นก็ดีขึ้นเรื่อยๆ...”

...

โจวอี้มองดูรูปถ่ายของตัวเองและวิดีโอที่เกี่ยวข้องในฟอรัม อดไม่ได้ที่จะจมอยู่ในความคิด คนที่สามารถรวบรวมข้อมูลเหล่านี้ได้ทั้งหมด... มีเพียงคนเดียว ดังนั้น... ‘เรือน้อยลำนิด’ จะต้องเป็นโจวเสี่ยวฟานอย่างแน่นอน แล้ว... ‘จันทราหนึ่งเดียวบนฟากฟ้า’ จะใช่...

คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หยิบมือถือขึ้นมาพิมพ์ข้อความแล้วส่งออกไป ‘ขอบคุณจอมยุทธ์หญิงซูเยว่ที่ยื่นมือช่วยเหลือ’

ทางนั้นตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว—‘เห็นเรื่องไม่เป็นธรรมต้องส่งเสียง... ต่อไปนี้น้องเอ๋ยจงเดินตามเจ๊’ โจวอี้ยิ้มบางๆ แล้วก็ส่งข้อความไปอีก—‘ถ้าหากผมถูกอัยการตัดสินว่ามีความผิดจริงๆ... ก็จะไม่เท่ากับว่าลากคุณให้แพ้พนันไปด้วยเหรอ?’

เจี่ยนซูเยว่ตอบกลับมาทันที ‘หรือว่าเราสองคนจะมาพนันกันบ้าง... ฉันพนันว่าเธอจะปลอดภัยดี... ถ้าฉันชนะ... เดือนหน้านายหาเวลามาปักกิ่งสักรอบ... มาร่วมงานวันเกิดของฉัน... เป็นไง?’ โจวอี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พิมพ์ออกไปสองคำ

...

เช้าวันที่ 31 สิงหาคม สำนักงานอัยการประชาชนเมืองอันผิง

ใต้อาคารสำนักงานที่สง่างาม รถเก๋งของสำนักงานตำรวจเมืองสามคันค่อยๆ ขับเข้ามาจอด ประตูรถเปิดออก ผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจเมืองจ้าวย่ว, รองผู้บัญชาการอาวุโสตูเจียง, เลขาธิการคณะกรรมการตรวจสอบวินัยเจียงเว่ยหง, หัวหน้าฝ่ายอำนวยการหลินฉางชิง และหัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปรามสถานีตำรวจอำเภอตงจี๋โจวอี้ ได้ลงมาจากรถสองคันแรก ท่ามกลางเจ้าหน้าที่ที่ติดตามมาเป็นขบวน แล้วก็เดินเข้าไปในอาคารพร้อมกัน

ตอนนี้เป็นเวลาเข้างานพอดี อัยการหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งกำลังรอลิฟต์อยู่ที่ชั้นหนึ่ง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างหลัง พอหันไปดู... แม่เจ้าโว้ย... ขบวนใหญ่โตอะไรขนาดนี้! คนที่อยู่หน้าสุดสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว บนบ่ามีกิ่งมะกอกและดาวสี่แฉก... ผู้บังคับการตำรวจระดับสาม... ต้องเป็นท่านผู้บัญชาการจ้าวย่วจากสำนักงานตำรวจเมืองอย่างแน่นอน ข้างหลังทั้งหมดเป็นยศผู้กำกับตำรวจ อย่างน้อยที่สุดก็เป็นรองผู้กำกับการตำรวจระดับสาม เดี๋ยวนะ... ในนั้นยังมีสารวัตรตำรวจระดับสองปะปนอยู่คนหนึ่งด้วย เพียงแต่ว่า... สารวัตรตำรวจระดับสองคนนี้ดูจะหนุ่มเกินไปหน่อย

ติ๊งต่อง ประตูลิฟต์เปิดออก เมื่อเห็นผู้ใหญ่หลายท่านที่ออกมาจากข้างใน เหล่าอัยการก็รีบหลีกทางให้ รองอัยการสูงสุดและผู้อำนวยการสำนักงานปราบปรามการทุจริตต่อหน้าที่ซ่งไห่ผิง, รองผู้อำนวยการชุยจื้อหมิง และหัวหน้าฝ่ายการเมืองจิ่งเหว่ยหนานและคนอื่นๆ ได้รับข่าวแล้วก็ออกมาต้อนรับพร้อมกัน

ชุยจื้อหมิงมองเงาร่างที่ถูกผู้บริหารระดับสูงของสำนักงานตำรวจเมืองคุ้มกันอยู่ตรงกลาง หางตาก็อดไม่ได้ที่จะกระตุก... ไม่เลวนี่... ถึงกับหาคนมาให้ท้ายเยอะขนาดนี้ แต่ว่า... ไม่มีประโยชน์... ขู่ฉันไม่ได้หรอก!

ซ่งไห่ผิง, จิ่งเหว่ยหนาน และจ้าวย่วและคนอื่นๆ จับมือกันทีละคน แล้วก็ทักทายกันไปมา ทั้งสองฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะขึ้นไปข้างบน... ดูเหมือนจะกำลังรอใครบางคนอยู่

ไม่นานนัก รถเก๋งสีดำป้ายทะเบียนเหลียว D....5 คันหนึ่งก็ขับเข้ามาในสำนักงานอัยการประชาชนเมือง หวังตงเซิง รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองและเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมาย ได้ตัดสินใจเดินทางมาตรวจราชการที่สำนักงานอัยการเป็นการชั่วคราว

รองเลขาธิการหวังเดินเข้ามาในอาคาร แล้วก็จับมือกับสหายจากสำนักงานอัยการและสำนักงานตำรวจที่รออยู่ที่นี่ทีละคน... สุดท้าย สายตาของเขาก็ไปหยุดอยู่ที่ร่างที่หนุ่มที่สุดในนั้น “เสี่ยวโจว... ไม่เจอกันเดือนเดียว... หล่อขึ้นอีกแล้วนะ!” รองเลขาธิการหวังเดินมาข้างๆ โจวอี้ ตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ แล้วพูดหยอกล้ออย่างยิ้มแย้ม

ความสนิทสนมและเป็นกันเองที่แตกต่างจากคนอื่นอย่างเห็นได้ชัดนี้ ทำเอาคนรอบข้างต้องหันมามองเป็นตาเดียว มุมปากของชุยจื้อหมิงก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกอีกครั้ง ให้ตายเถอะ... แน่มากนะไอ้หนุ่ม... แม้แต่รองเลขาธิการหวังยังมาหนุนหลังให้เป็นพิเศษ แต่ว่า... ไม่มีประโยชน์... ฉันเชื่อแต่ท่านนายกเทศมนตรีไฉเท่านั้น!

“คนนั้นใครน่ะ?” ที่มุมหนึ่ง อัยการหน้าใหม่สองสามคนที่เพิ่งจะสอบเข้ามาได้ไม่นานมองไปทางนั้นอย่างสงสัย แล้วกระซิบกระซาบกัน

“เขาชื่อโจวอี้ เป็นหัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปรามของสถานีตำรวจอำเภอตงจี๋... ก็คือคนที่ท่านรองผู้อำนวยการชุยจะสอบสวนด้วยตัวเองในวันนี้นั่นแหละ” อัยการหญิงหน้าตาน่ารักคนหนึ่งตอบ

“เขาเป็นใครมาจากไหนเหรอ... ดูสิ ท่านเลขาธิการหวัง... แล้วก็ท่านผู้บัญชาการจ้าวจากสำนักงานตำรวจเมือง... ท่าทีที่มีต่อเขาก็ดูพิเศษมากเลย” อัยการหญิงอีกคนหนึ่งพูดเสียงเบา

“นั่นก็ไม่รู้เหมือนกัน... ดูเก่งกาจมากเลย!” “จริงสิอวี้ซิ่ว... เธอรู้ได้ยังไงว่าท่านรองผู้อำนวยการชุยจะสอบสวนเขา? เขาทำผิดอะไรเหรอ?” “เดี๋ยวท่านรองผู้อำนวยการชุยจะพาเจ้าหน้าที่สองคนเข้าไปสอบสวน... ก็มีฉันคนหนึ่ง... เขาต้องสงสัยในข้อหาใช้อำนาจในทางที่ผิดน่ะ” “น่าเสียดายจัง... หน้าตาก็หล่อขนาดนั้น... ถ้าหากถูกตัดสินว่ามีความผิดจริง... อนาคตก็ดับวูบไปเลยสิ!”

ทางนี้ ชุยจื้อหมิงพูดกับโจวอี้ด้วยรอยยิ้มแต่แววตาไม่ยิ้ม “เชิญครับ... ผู้กองโจว” ไม่ว่าจะเป็นสำนักงานตำรวจเมืองหรือคณะกรรมการการเมืองและกฎหมาย... ไม่ว่าจะเป็นจ้าวย่วหรือรองเลขาธิการหวัง... อย่างไรก็ตาม... ในเมื่อสำนักงานอัยการเมืองได้ตั้งข้อหาแล้ว ก็จะต้องยึดมั่นในหลักการ... ขั้นตอนไม่ขาด... ปฏิบัติตามขั้นตอนไม่ผิด... ดำเนินการตามขั้นตอนไม่ยอม... ปฏิบัติตามกฎหมายและระเบียบ ฟ้าใหญ่แผ่นดินใหญ่กฎหมายใหญ่ที่สุด... ต่อให้ท้าวเทวราชลงมาเองก็ไม่มีทาง!

และในตอนนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของซ่งไห่ผิง รองอัยการสูงสุดและผู้อำนวยการสำนักงานปราบปรามการทุจริตต่อหน้าที่ก็ดังขึ้น ซ่งไห่ผิงเหลือบมองหน้าจอ แล้วรีบเดินไปข้างๆ เพื่อรับสาย

“ครับๆ ท่านนายกเทศมนตรีท่านว่ามาเลยครับ... ผมเข้าใจครับ... ท่านนายกเทศมนตรีวางใจได้เลยครับ ผมจะจัดการให้เรียบร้อยครับ” การสนทนาที่สั้นเพียงสิบกว่าวินาทีจบลง... สีหน้าของซ่งไห่ผิงก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างน่าตื่นตาตื่นใจ หลังจากที่เขากลับมา เขาก็มองผู้กองโจวด้วยสายตาที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง แล้วฝืนยิ้มพูดว่า “สหายโจวอี้... ทางสำนักงานของเราได้ทำการสืบสวนเพิ่มเติมแล้ว... เห็นว่าการกระทำของคุณไม่เข้าข่ายความผิดทางอาญา... ขณะนี้จึงขอถอนคดีนี้ตามกฎหมาย... คุณกลับไปได้แล้วครับ!”

อะไรนะ? ชุยจื้อหมิงแทบจะถลนตาออกมา คดีนี้บอกจะถอนก็ถอน... คนบอกจะปล่อยก็ปล่อย ท่านรองซ่งนี่ท่านกินยาผิดสำแดงมา... หรือว่าไปดื่มเหล้าปลอมมาครับ?

รองเลขาธิการหวัง, ท่านผู้บัญชาการจ้าว และคนอื่นๆ ก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจอย่างยิ่ง... นี่มันสถานการณ์อะไร? ทำไมอยู่ๆ ถึงได้กลับลำร้อยแปดสิบองศา... ถึงขนาดที่ไม่ต้องเดินเรื่องอะไรเลย... ก็ปล่อยตัวเลยเนี่ยนะ?

โจวอี้ยิ่งรู้สึกว่าสมองของตัวเองไม่ค่อยจะพอใช้ ใครก็ได้ช่วยบอกผมที... ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?