บทที่ 561 ยอมแพ้เถอะ เจ้าสู้ข้าไม่ได้หรอก!

“ท่านเลขาธิการโจวพูดได้ดีครับ ไม่ใช่ว่าไม่อนุญาตให้วิพากษ์วิจารณ์ และก็ไม่ใช่ว่าจะต้องเอาแต่สรรเสริญเยินยอ หากมีจิตใจที่เคารพความจริงจริงๆ เช่นนั้นแล้วก็ควรจะยืนอยู่บนมุมมองที่เป็นกลางและตระหนักอย่างเต็มที่ว่า ในชีวิตมีทั้งความมืดมนและความไม่เป็นธรรม แต่ที่มากกว่านั้นก็ยังคงเป็นความสดใสและงดงาม” ประธานสมาพันธ์วรรณกรรมและศิลปะ เหยาไฉจื้อ กล่าวสรุปเพิ่มเติมต่อสุนทรพจน์ของโจวอี้ด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ

“การเผยแพร่พลังบวกไม่เท่ากับการสรรเสริญเยินยอและการตกแต่งสันติภาพ การเปิดโปงความจริงและเป็นกระบอกเสียงให้ประชาชนก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องปฏิเสธทั้งหมด! ในตอนที่พวกเราสร้างสรรค์ผลงานศิลปะวรรณกรรม จะต้องตั้งความคิดให้ถูกต้อง, ยกระดับความตระหนักรู้, และแบกรับหน้าที่ที่สำคัญที่นักทำงานด้านศิลปะวรรณกรรมควรจะแบกรับอย่างแท้จริง ทั้ง ‘การจุดประกายความคิด, การขัดเกลาอารมณ์, และการหล่อเลี้ยงจิตใจ’”

หลังจากนั้น รองประธานกิตติมศักดิ์อีกท่านหนึ่ง ผิงฝาน ก็ได้เข้าร่วมอภิปรายแสดงความคิดเห็นเช่นกัน

กู่ฉีถานหลังจากนั้นมาก็ยังคงรักษาสถานะเงียบขรึมมาโดยตลอด เพียงแต่บางครั้งในสายตาที่มองไปยังบนเวทีนั้น เต็มไปด้วยความไม่ยอมรับและความเศร้าสร้อย

เขายืนกรานที่จะเชื่อว่า การสร้างสรรค์วรรณกรรมและศิลปะเป็นอิสระ