บทที่ 571 โลกสองเราที่ได้มายากเย็น

หลิวเวยไม่ใช่ว่าดูถูกโจวอี้ ตรงกันข้าม เขาต่อวีรกรรมในอดีตบางอย่างของโจอี้นั้น ล้วนตะลึงและนับถือ

แต่ศาสตร์ศิลป์ล้วนมีเชี่ยวชาญเฉพาะทางนะสหาย ความยากของการบังคับใช้กฎหมายและการปกครองพื้นที่นั้น อยู่คนละระดับกันโดยสิ้นเชิง!

“หนูคิดว่าที่พ่อพูดไม่ถูกค่ะ!”

หลิวจื่อหลานเดินออกมาจากห้องของตนเอง แล้วเสนอข้อโต้แย้งต่อบิดา: “พ่ออย่าลืมสิคะว่า ท่านเลขาธิการโจวเคยเป็นนายกเทศมนตรีเมืองชวนไห่ มณฑลจิงฉู่มาก่อน ในระหว่างที่ดำรงตำแหน่ง เศรษฐกิจของชวนไห่ก็ได้มีการเปลี่ยนแปลงแบบพลิกโฉมเลยนะคะ และโมเดลการพิชิตความยากจน ‘สามบวก’ ที่ตอนนี้ทั่วทั้งประเทศกำลังส่งเสริมอย่างเต็มที่ ก็ได้รับการพัฒนาขึ้นมาจากมือของท่านเลขาธิการโจวด้วย!”

หลิวเวยชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าค่อนข้างกระอักกระอ่วนแล้วตอบกลับว่า: “แกสามารถพูดคำพูดเช่นนี้ออกมาได้ ก็พิสูจน์แล้วว่าแกไม่เข้าใจเลยว่า เลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองกับนายกเทศมนตรีในบทบาทหน้าที่นั้นมีความแตกต่างกันโดยพื้นฐาน”