บทที่ 572 จิตใจอันเปี่ยมล้นด้วยความภักดี

ณ ภัตตาคารเผิงไหล รองอธิบดีกรมทรัพยากรมนุษย์และประกันสังคมของเมือง เจียงซินถิง ก็กำลังทานข้าวอยู่กับเพื่อนร่วมรุ่นที่สอบเข้ารับราชการมาพร้อมกันอย่างหานชิวเยี่ยน, ต่งหงอวิ้น, เกาจวิน และคนอื่นๆ

“ทำไมอี้ฝานไม่มาล่ะ?” หานชิวเยี่ยนที่ได้ย้ายไปยังคณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปของเมือง และดำรงตำแหน่งหัวหน้ากองเศรษฐกิจบูรณาการแล้ว เอ่ยถามอย่างค่อนข้างประหลาดใจ

การสังสรรค์สองสามครั้งก่อนหน้านี้ เจิ้งอี้ฝานล้วนมาทุกครั้ง ไม่เคยที่จะเพราะว่าระดับตำแหน่งสูงกว่าทุกคนหนึ่งขั้นแล้วมาวางมาดผู้บริหารเลย หลายปีมานี้ ทุกคนต่างก็คบหากันอย่างปรองดองมาโดยตลอด

“วันนี้สถานการณ์ค่อนข้างพิเศษ ท่านเลขาธิการโจวเชิญท่านนายกเทศมนตรีเหยียน, ท่านเลขาธิการเหลย และท่านนายอำเภอจางพวกเขาไปทานข้าว เลขาธิการเจิ้งของพวกเราก็ถูกเรียกไปเป็นเพื่อนด้วย” เจียงซินถิงตอบกลับด้วยรอยยิ้ม

“แล้วเธอทำไม...” หานชิวเยี่ยนปากไวใจเร็ว แต่คำพูดพอหลุดออกจากปาก นางก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง ถึงแม้ว่านางกับเจียงซินถิงจะมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิด พูดคุยกันได้ทุกเรื่อง แต่ตอนนี้ก็ยังมีเพื่อนร่วมรุ่นคนอื่นๆ อยู่ด้วย การจะมาอภิปรายปัญหานี้ค่อนข้างไม่ค่อยจะเหมาะสมเท่าไหร่