บทที่ 573 เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ข้าเหมาเอง!

มองจากภายนอก เขาได้สูญเสียโอกาสในการก้าวหน้าไปครั้งหนึ่ง แต่ในความเป็นจริงแล้ว เขาได้รับโอกาสสวรรค์ประทานในการขยายขีดจำกัดความก้าวหน้าของตนเอง

สายตาของจ้าวซงไห่ยังแคบไปหน่อย อาจจะยังคงเจ็บแค้นฝังใจ ต่อการที่พลาดตำแหน่ง ‘นายกเทศมนตรี’ ไป

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลี่หยางก็ได้เสริมอีกประโยคหนึ่ง: “คุณควรจะเข้าใจว่า ท่านเลขาธิการโจวแตกต่างจากเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองทั่วไป ทรัพยากรที่เขากุมอยู่ในมือนั้น เกินกว่าที่คุณและผมจะจินตนาการได้มากนัก ต่อให้แผนการนี้จะไม่ได้ผลลัพธ์ตามที่คาดหวังไว้ แต่ก็ยังคงจะส่งผลกระทบในเชิงผลักดันและส่งเสริมต่อการพัฒนาเศรษฐกิจของเมืองอันผิง”

จ้าวซงไห่พยักหน้าอย่างครุ่นคิด ถูกต้อง ต่อให้โจวอี้จะมาที่อันผิงเพื่อชุบทอง นั่นก็จำเป็นต้องมีผลงาน และหากต้องการจะมีผลงาน ก็ต้องสร้างสรรค์อะไรขึ้นมาให้ได้ หากคิดจะสร้างสรรค์อะไรขึ้นมา ก็หนีไม่พ้นคำสำคัญคำหนึ่งนั่นคือ ‘เงิน’!

อันผิงเดิมทีที่มณฑลคือยายไม่รัก น้าไม่เอ็นดู แต่ตอนนี้อาจจะไม่เหมือนเดิมแล้ว ขอเพียงท่านเลขาธิการโจวขยับปาก เช่นนั้นแล้วก็ไม่ใช่ว่าจะต้องการนโยบายก็ได้นโยบาย, ต้องการเงินทุนก็ได้เงินทุนหรอกหรือ?