บทที่ 592 มองอะไรวะ

พ่อของเมิ่งเต๋อหยางเสียชีวิตไปนานแล้ว ที่บ้านนอกจากแม่แล้วยังมีน้องชายและน้องสาวอีกสองคน ส่วนเมิ่งเต๋อหยางซึ่งได้รับการบรรจุเป็นพนักงานประจำจึงเป็นเสาหลักของบ้านอย่างไม่ต้องสงสัย ตอนนี้เสาหลักได้พังทลายลง สำหรับครอบครัวเมิ่งแล้วก็เปรียบเสมือนฟ้าถล่ม

“ถ้าที่บ้านมีปัญหาอะไรก็บอกผมได้ เรื่องไหนที่พอจะแก้ปัญหาได้ ทางสำนักงานจะหาทางช่วยอย่างแน่นอน” จูเจี้ยนผิงกล่าวกับครอบครัวเมิ่งอย่างเป็นกันเอง

วัตถุประสงค์หลักที่เขาเดินทางมาเยี่ยมด้วยตัวเองคือเพื่อปลอบโยนและบรรเทาอารมณ์ของครอบครัวเมิ่งเต๋อหยาง และพยายามตอบสนองข้อเรียกร้องที่สมเหตุสมผลของอีกฝ่ายให้ได้มากที่สุด เพราะอย่างไรเสียเมิ่งเต๋อหยางก็เสียชีวิตในหน้าที่ สำนักงานเทศกิจจะนิ่งดูดายไม่ได้ และเขาในฐานะผู้อำนวยการคนใหม่ก็ต้องแสดงจุดยืนด้วย

“ท่านผู้อำนวยการจูคะ ในบ้านของเรา เต๋อหยางถือว่ามีอนาคตที่สุด สองปีก่อนเขาสอบเข้าสำนักงานเทศกิจได้ ส่วนคนที่สองกับคนที่สามนี่ด้อยกว่าหน่อย สอบมาสามปีแล้วก็ยังสอบไม่ติด ทุกครั้งก็มาตกที่รอบสัมภาษณ์ อายุก็ใกล้จะสามสิบแล้ว ตอนนี้ยังไม่มีงานทำเป็นหลักแหล่งเลย ท่านดูสิคะว่า...”

แม่ของเมิ่งเต๋อหยางเช็ดน้ำตาพลางพูดอย่างหยั่งเชิง