บทที่ 593 คุณตำรวจครับ ช่วยชีวิตด้วย

จูอวี่ตอบสนองตามสัญชาตญาณ อ้าปากคิดจะสวนกลับไปว่า ‘ก็มองมึงไง แล้วจะทำไม’ แต่คำพูดมาถึงริมฝีปาก กลับเปลี่ยนเป็นประโยคอ่อนปวกเปียกว่า ‘ผมไม่ได้มองพี่นะครับพี่ชาย’

“ไม่ได้มองกู ก็แสดงว่าดูถูกกู ไอ้แม่เย็...” พี่ชายคนนั้นอารมณ์ฉุนเฉียวอย่างมากและไร้เหตุผลสิ้นดี เขาเงื้อมือตบหน้าจูอวี่ไปฉาดใหญ่เต็มแรง

จูอวี่กุมใบหน้าพลางพูดรัวๆ ว่า “พี่ชายผมผิดไปแล้ว ผมไม่ได้ดูถูกพี่ เมื่อกี้จริงๆ แล้วผมมองพี่อยู่ครับ”

“แล้วมึงมองหาอะไร มึงมีปัญหากับพวกกูเหรอ” พี่ชายอีกคนอารมณ์ร้ายยิ่งกว่า เดินเข้ามาเตะหนึ่งที ส่งจูอวี่ล้มลงไปกองกับพื้นโดยตรง

จูอวี่อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา เขาแม่งโชคร้ายอะไรขนาดนี้ แค่ลงมาหาข้าวกินก็ดันมาเจอไอ้อันธพาลไร้เหตุผลสองคนนี้ได้