บทที่ 60: คดีปล้นฆ่าชิงทรัพย์ด้วยอาวุธปืนครั้งใหญ่

เช้าวันรุ่งขึ้น โจวอี้ทานอาหารเช้าเสร็จ ก็เปลี่ยนเป็นเสื้อยืดสีขาว กางเกงยีนส์ และรองเท้าผ้าใบ สะพายเป้ แล้วก็เตรียมจะออกจากบ้าน

“แกหยุดอยู่ตรงนั้นเลย” เสียงเรียกของแม่ ทำให้ผู้กองโจวต้องรีบชักมือที่กำลังจะเปิดประตูออก แล้วหันกลับมาอย่างตกตะลึง สถานการณ์อะไรวะ... ผมก็รายงานพวกท่านไปหมดแล้วไม่ใช่เหรอ? ผมก็แค่จะไปเหลียวหยาง... ไปร่วมงานวันเกิดของเพื่อนคนหนึ่งเองนะ!

“เตรียมของขวัญรึยัง?” กัวตงเหมยจ้องมองลูกชาย แล้วถามด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน

“เตรียมแล้วสิครับ” โจวอี้ถอนหายใจอย่างโล่งอก... เขานึกว่ามีเรื่องพิเศษอะไรเสียอีก... ที่แท้ก็แค่นี้?

“เอ่อ... ของขวัญที่แกเลือกน่ะต้องให้มันเหมาะสมหน่อยนะ... ทางที่ดีอย่าทำให้คนอื่นเขาเข้าใจผิดล่ะ!” กัวตงเหมยไตร่ตรองคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พูดเตือนลูกชายอย่างตรงไปตรงมา

เข้าใจผิด? เข้าใจผิดอะไร? โจวอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมายของแม่ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะอย่างขมขื่น “แม่ไม่ต้องห่วงหรอกครับ! ผมเข้าใจดี! ผมก็แค่เตรียมตุ๊กตาผ้าไปตัวหนึ่ง”

“ไม่มีเรื่องอื่นแล้วใช่ไหมครับ... งั้นผมไปแล้วนะ... พรุ่งนี้ผมจะรีบกลับมาแต่เช้าครับ” เมื่อมองดูลูกชายที่ออกจากบ้านแล้วปิดประตูไป กัวตงเหมยก็ถอนหายใจเบาๆ... เธอเป็นห่วงจริงๆ ว่าลูกชายจะไม่เข้าใจสถานการณ์... ถึงตอนนั้นจะคบกับเขาเป็นเพื่อนก็ยังไม่ได้เลย

“ไม่ใช่ว่าฉันจะว่าเธอนะ... แต่เธอน่ะพูดจาไร้สาระกับลูกไปอย่างนั้น” สหายโจวผู้พ่อเดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง ดูท่าทางจะโกรธมาก

“คุณจะไปรู้อะไร? คุณรู้ไหมว่าบ้านของเจี่ยนซูเยว่... นั่นใช่บ้านที่เราจะไปปีนป่ายได้เหรอ?” กัวตงเหมยแค่นเสียงเย็นชา แล้วสวนกลับเสียงดัง

“ลูกชายฉันก็ไม่เลวนะ... จะหน้าตาก็มีหน้าตา... จะความสูงก็มีความสูง... ยังมีงานดีๆ ทำอีก... แล้วอีกอย่าง... จะมาพูดเรื่องปีนป่ายไม่ปีนป่ายอะไรกัน... เสรีภาพในความรักคุณเข้าใจไหม? เรื่องของคนหนุ่มสาว... เราเป็นพ่อเป็นแม่ก็อย่าไปยุ่งกับเขามากนัก... เธอดูสิว่าเมื่อกี้คำพูดพวกนั้นของเธอ... มันทำร้ายความภาคภูมิใจของลูกชายขนาดไหน?” สหายโจวผู้พ่อได้วิพากษ์วิจารณ์คุณครูกัวผู้เป็นเจ้าของบ้านอย่างจริงจังเป็นครั้งแรกอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน ปกติเขาไม่ค่อยกล้าจะพูดอะไรมากนัก... แต่เพื่อลูกชาย... วันนี้เขาจะต้องทำให้เมียรู้ว่า... เขาก็มีอารมณ์และมีหลักการของตัวเองเหมือนกัน

กัวตงเหมยไม่ส่งเสียงอะไร... ในใจแอบเสียใจอยู่บ้าง... เธอกลัวว่าจะเป็นอย่างที่สามีพูดจริงๆ... ว่าได้ทำร้ายความภาคภูมิใจของลูกชายไปแล้ว

...

ในใจของโจวอี้ไม่สบายใจอยู่บ้างจริงๆ ความไม่สบายใจนี้ไม่ได้มาจากความภาคภูมิใจที่ถูกทำร้าย... แต่เป็นเพราะเขารู้สึกสงสารท่าทีที่ระมัดระวังและดูถูกตัวเองของแม่ที่ว่า ‘บ้านเขาฐานะอะไร... บ้านเราฐานะอะไร’ แม่เป็นคนที่ตื่นรู้... และมีเหตุผล แต่กลับดูถูกตัวเองเกินไป ไม่ว่าจะเป็นชาติที่แล้ว... หรือชาตินี้... เขาไม่เคยมีความคิดที่จะไปเกาะคนรวยกินเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เขาต้องการ... เขาสามารถใช้ความพยายามของตัวเองหามาได้อย่างสมบูรณ์... ไม่ว่าผลลัพธ์จะสำเร็จหรือไม่ก็ตาม!

ออกจากบ้านก็นั่งรถเมล์สายสิบหกไปที่สถานีขนส่ง... ขึ้นรถทัวร์สายอันผิง-เหลียวหยาง... ในเวลาบ่ายโมงกว่า ก็เดินทางมาถึงเมืองหลวงของมณฑล... เหลียวหยาง

พอออกจากสถานีขนส่ง ก็เห็นรถบีเอ็มดับเบิลยูสีขาวที่ดูคุ้นๆ คันหนึ่งค่อยๆ ขับเข้ามา “อาอี้! รีบขึ้นมาเร็ว!” ประตูหลังรถเปิดออก... ใบหน้างามดุจดอกฝูหรงที่บอบบางราวจะแตกสลายได้เพียงลมเป่าของเจี่ยนซูเยว่โผล่ออกมาอย่างดีใจ... พลางโบกมือให้โจวอี้ไม่หยุด

โจวอี้เดินเข้าไปอย่างมั่นคง... ลังเลอยู่เล็กน้อย... สุดท้ายก็นั่งเข้าไปในเบาะหลัง

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... เจ้าโจวอี้ตัวน้อย” เถียนเถียนโผล่ครึ่งตัวออกมาจากข้างๆ เจี่ยนซูเยว่... ดวงตาดอกท้อหรี่ลงเป็นพระจันทร์เสี้ยวสองวง... ยิ้มทักทายโจวอี้

“ก็ไม่นานเท่าไหร่นะครับ... แค่เดือนเดียวเอง” โจวอี้วางเป้ไว้บนตัก แล้วยิ้มพูด

“หนึ่งวันที่ไม่ได้พบ... เหมือนห่างกันสามสารท... เธอลองนับดูสิ... นี่มันกี่สารทแล้ว?” เถียนเถียนขยับริมฝีปากสีชมพู... ถามอย่างมีเหตุมีผล

“กี่สารทผมไม่รู้หรอกครับ... แต่ที่รู้คือตอนนี้พอได้เห็นหน้าเธอแล้ว... ก็รู้สึกว่าวันหนึ่งมันช่างยาวนานเหมือนหนึ่งปี” โจวอี้ถอนหายใจเบาๆ

“ฉันจะกัดแกให้ตายเลย!” เถียนเถียนกางเล็บทำท่าจะพุ่งเข้าไป แต่ก็ถูกเจี่ยนซูเยว่ห้ามไว้

“เราไปหาอะไรกินกันก่อนดีกว่า... รีบขับรถเลย... หิวแล้ว” เจี่ยนซูเยว่พูดกับ ‘คนขับรถ’ และ ‘บอดี้การ์ด’ ที่อยู่เบาะหน้า

ไป๋ฮ่าวเซวียนกับสวี่เหิงหันหน้ามาพร้อมกัน แล้วพยักหน้าให้โจวอี้... ท่าทีจะว่ากระตือรือร้นก็ไม่ใช่ แต่ก็ยังถือว่าสุภาพ สองคนนี้ครั้งนี้ไม่ได้ถูกผู้ใหญ่ที่บ้านบังคับมา... แต่มาด้วยความสมัครใจ... เพราะทั้งสองคนเตรียมจะมาเปิดบริษัทที่เหลียวหยาง... ถือโอกาสมาร่วมงานวันเกิดของเจี่ยนซูเยว่ด้วย อ้อ... ผิดไป... น่าจะตั้งใจมาร่วมงานวันเกิดของเจี่ยนซูเยว่เป็นพิเศษ... แล้วถือโอกาสมาเปิดบริษัท

รถบีเอ็มดับเบิลยูสีขาวขับไปตามถนนซิ่งลี่ไปทางตะวันออก... ผ่านจัตุรัสซิ่งลี่... ได้ยินว่าร้านค้าฝั่งตะวันตกของจัตุรัส... มีร้าน ‘โรงอาหารบ้านหนิว’ ที่ไม่เลวเลยทีเดียว... พวกเขาเตรียมจะไปลองกัน

...

ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนดังขึ้นสามนัดติดต่อกัน... พนักงานโรงงานผลิตเครื่องจักรสองคนที่เพิ่งจะถอนเงินสดออกมาจากธนาคาร... ก็ล้มลงไปกองกับพื้นในกองเลือด ชายคนหนึ่งสวมหมวกกันน็อกสีแดงและเสื้อกล้ามสีน้ำเงินรีบเข้าไปข้างหน้า... หยิบกระเป๋าสะพายที่เปื้อนเลือดขึ้นมา... แล้วก็ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ของเพื่อนร่วมแก๊ง... หนีออกจากที่เกิดเหตุฆาตกรรมไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อได้รับแจ้งเหตุ ผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจเมืองจี้หมินเซิงก็รู้สึกเหมือนมีเสียงหึ่งๆ ดังในหัว นี่มันครั้งที่สองแล้ว! วันที่ 24 พฤษภาคมปีนี้... ที่เขตเซี่ยงหยางของเมืองเหลียวหยางก็เคยเกิดคดีปล้นฆ่าชิงทรัพย์ด้วยอาวุธปืนครั้งใหญ่ขึ้นครั้งหนึ่ง... พนักงานหญิงโรงงานอาหารคนหนึ่งขณะกำลังถอนเงิน... ก็ถูกคนร้ายยิงเสียชีวิต... ถูกชิงเงินสดไปหนึ่งแสนสามหมื่นหยวน

เรื่องราวถูกรายงานขึ้นไปอย่างรวดเร็ว... หลวี่เฉียง เลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลเหลียวตงในขณะนั้นได้มีคำสั่ง... ให้รีบคลี่คลายคดีนี้ให้เร็วที่สุด... จับกุมผู้ต้องสงสัยให้ได้โดยเร็ว... เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้คนร้ายที่โหดเหี้ยมอำมหิตก่อเหตุซ้ำอีก ด้วยเหตุนี้... เมืองเหลียวหยางจึงได้จัดตั้งกองบัญชาการร่วมคดีปล้นฆ่าชิงทรัพย์ด้วยอาวุธปืนครั้งใหญ่ “5.24” ขึ้นอย่างรวดเร็ว... หลินหัว รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองและเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายได้ลงมาบัญชาการด้วยตัวเอง... หลังจากการสืบสวนอย่างเต็มกำลังของหน่วยงานตำรวจทั่วทั้งเมือง... ในที่สุดก็สามารถระบุตัวผู้ต้องสงสัยได้

จากการเปรียบเทียบทางเทคนิค... ผู้ต้องสงสัยใช้อาวุธปืนที่ผลิตจากโรงงาน... ซึ่งตรงกับปืนพก “แบบ 54” ที่ระบุในหมายจับของกระทรวงความมั่นคงสาธารณะหมายเลข สาธารณะ(2..4).121ที่... ดังนั้นทีมสืบสวนเฉพาะกิจของสำนักงานตำรวจเมืองจึงสรุปว่า... ผู้ต้องสงสัยในคดีปล้นฆ่าชิงทรัพย์ด้วยอาวุธปืนครั้งใหญ่ “5.24” มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นซุนเจ๋อ... ผู้ต้องหาคนสำคัญที่กระทรวงความมั่นคงสาธารณะต้องการตัว ดังนั้น... รายงานขอความร่วมมือที่พิมพ์ลักษณะรูปพรรณสัณฐานของซุนเจ๋อจึงได้ถูกส่งไปยังสถานีตำรวจต่างๆ ในเขตเมืองเหลียวหยางอย่างเร่งด่วน... ตำรวจชุมชน, เจ้าหน้าที่ชุมชนถูกระดมกำลังขึ้นมาทันที... เพื่อทำการตรวจค้นโรงแรม, ห้องเช่าในพื้นที่รับผิดชอบอย่างละเอียด...

แต่ผลลัพธ์ก็คือ... ซุนเจ๋อที่ทั้งโหดเหี้ยมและเจ้าเล่ห์แถมยังมีความสามารถในการต่อต้านการสืบสวนอย่างสูง... ก็ราวกับหายตัวไปในอากาศ... ไม่รู้ว่าไปอยู่ที่ไหน

ทว่า... เวลาผ่านไปสามเดือน... ในช่วงก่อนที่จะถึงวันชาติ... ฆาตกรที่ก่อคดีมานับไม่ถ้วนคนนี้กลับมาก่อคดีปล้นฆ่าด้วยอาวุธปืนครั้งใหญ่อีกครั้ง!

เพียะ! จี้หมินเซิงทุบโต๊ะอย่างแรง... ครั้งนี้ถ้ายังจับไอ้สารเลวนี่ไม่ได้อีก... ข้าคนนี้ก็จะขอลาออกไม่ทำมันแล้ว! เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็รีบโทรศัพท์หากัวหย่ง หัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญาของเมืองทันที แล้วพูดอย่างเดือดดาล “ฉันจะบอกแกนะ... กัวเหล่าเอ้อ... เอาคนของแกทั้งหมดไปที่ถนนซิ่งลี่ให้หมด... ให้ฉันปูพรมตรวจค้น... อะไรนะ? จับได้แล้ว? แกพูดอีกทีซิ?”