บทที่ 59: ได้ดีแล้วอย่าลืมกัน

ช่วยแก? ฉันจะเอาอะไรไปช่วยแกล่ะ?

โจวอี้มองเซี่ยจ้าวหลงที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือไปพลาง กระอักเลือดเป็นฟองไปพลาง... เขาหยิบมือถือออกมาด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน แล้วกดโทรเรียกรถพยาบาล 120 นี่คือการช่วยเหลือทางมนุษยธรรมเพียงอย่างเดียวที่เขาสามารถทำได้ในตอนนี้

หน้าอกของเซี่ยจ้าวหลงถูกทำร้ายที่จุดสำคัญ แม้จะไม่รู้ว่าแผลลึกแค่ไหน แต่เมื่อพิจารณาจากเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุด... ดวงตาที่ค่อยๆ เลื่อนลอย... และเสียงร้องขอความช่วยเหลือที่แผ่วลงเรื่อยๆ... ก็ตัดสินได้แล้วว่าชะตากรรมของเขาน่าจะจบไม่สวย

ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว... กฎแห่งกรรมยุติธรรมเสมอ พี่หลงอาจจะฝันก็คาดไม่ถึงว่าตัวเองจะต้องมาพบกับจุดจบที่น่าเวทนาเช่นนี้ แต่โจวอี้รู้ดีว่า... เจ้าพ่อมาเฟียที่ก่อกรรมทำเข็ญไว้มากมายอย่างเซี่ยจ้าวหลงนั้น... ในชาติที่แล้วนับหัวได้เลย... ไม่มีใครรอดพ้นจากการลงทัณฑ์ของกำปั้นเหล็กแห่งปฏิบัติการกวาดล้างอิทธิพลมืดไปได้ ดังนั้น... ต่อให้วันนี้แกไม่ตาย... ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องถูกลากตัวไปลานประหารอยู่ดี... และเมื่อเทียบกับชะตากรรมที่ต้องถูกรถไฟทับจนร่างแหลกละเอียดในชาติที่แล้ว... อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังเหลือศพครบส่วนไม่ใช่เหรอ?

“ผู้... ผู้กองโจว...” เซี่ยจ้าวหลงรู้ตัวแล้วว่าตัวเองกำลังจะไม่ไหว เขามองโจวอี้ด้วยสายตาที่อ้อนวอน พยายามขยับริมฝีปากอย่างสุดความสามารถ “ช่วย... ช่วยผม... เอา... อันนี้ให้... หลี่รั่วหยุน... บอก... เธอ... ว่าผม... ขอโทษเธอ...” ราวกับแสงสุดท้ายก่อนดับ... เซี่ยจ้าวหลงใช้แรงทั้งหมดที่มี... กระชากจี้ไม้แกะสลักที่คอของตัวเองออกมา... แล้วยื่นส่งให้โจวอี้ทางประตูรถ

“ฝากด้วย...” พูดสามคำสุดท้ายจบ... เซี่ยจ้าวหลงก็ล้มตัวลงไปอย่างอ่อนแรง... ไม่มีเสียงอีกต่อไป

คืนวันที่ 5 กันยายน... หัวหน้ากลุ่มอิทธิพลมืดกลุ่มสุดท้ายของอำเภอตงจี๋... ผู้ที่ในยุทธภพขนานนามว่า ‘พี่หลง’ เซี่ยจ้าวหลง... ได้เสียชีวิตจากการถูกลูกน้องใช้มีดสั้นแทงทะลุหัวใจระหว่างการหลบหนี และลูกน้องสองคนที่ฆ่าเขา ก็ถูกตำรวจตงจี๋จับกุมได้ในคืนวันเดียวกัน... เงินของกลางจำนวนหนึ่งล้านสองแสนสามหมื่นหยวนที่พกติดตัวก็ถูกตำรวจยึดไว้ ณ จุดนี้... สามกลุ่มอิทธิพลมืดที่สร้างความเดือดร้อนให้อำเภอตงจี๋มานานเจ็ดแปดปี... ก็ได้ถูกถอนรากถอนโคนโดยสิ้นเชิง

เหยียนเซี่ยงอวี่ไม่สามารถใช้คำพูดใดๆ มาบรรยายความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้ได้ เขามองดูชายหนุ่มผู้สง่างามตรงหน้า... ในหัวก็ปรากฏประโยคหนึ่งขึ้นมาโดยธรรมชาติ ‘ในโลกนี้ย่อมต้องมีคนที่ไม่ธรรมดา... ถึงจะมีเรื่องที่ไม่ธรรมดา... มีเรื่องที่ไม่ธรรมดา... ถึงจะมีผลงานที่ไม่ธรรมดา... คนที่ไม่ธรรมดานั้น... ย่อมแตกต่างจากคนธรรมดาทั่วไป’ หมายความว่ายังไงน่ะเหรอ? อ้อ... ก็หมายความว่าไอ้เด็กนี่มันไม่ธรรมดานั่นแหละ!

“อดทนอีกสองสามวัน... จัดการงานเก็บตกให้เสร็จ... แล้วฉันจะให้ผู้กำกับของเธอให้เธอลาพักร้อนครึ่งเดือน” ท่านนายอำเภอเหยียนตบไหล่โจวอี้แล้วให้สัญญาอย่างยิ้มแย้ม

“ขอบคุณครับท่านนายอำเภอ” โจวอี้ยิ้มกว้างกล่าวขอบคุณ เขาเหนื่อยเกินไปจริงๆ... ก็ควรจะได้พักบ้าง... และวันเกิดของเจี่ยนซูเยว่ก็คือวันที่ 23 กันยายน... เขถือโอกาสสามารถใช้โอกาสลาพักร้อนนี้ไปปักกิ่งได้

“แล้วก็... ช่างมันเถอะ... รอเธอพักร้อนกลับมาแล้วค่อยว่ากัน” เหยียนเซี่ยงอวี่ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปากก็เปลี่ยนใจ... เพียงแค่หยิบบุหรี่ซอฟท์จงหัวซองหนึ่งจากลิ้นชักออกมาแล้วโยนให้อีกฝ่าย

“เกรงใจจังเลยครับ!” โจวอี้แกล้งพูดอย่างเสียไม่ได้ แล้วก็รีบหนีบบุหรี่ทั้งแถวไว้ใต้แขนอย่างคล่องแคล่ว เดินออกจากห้องทำงานของนายอำเภอไปอย่างรวดเร็ว

เหยียนเซี่ยงอวี่หัวเราะฮ่าๆ... เขาก็ชอบนิสัยที่ไม่ถือตัวของโจวอี้นี่แหละ พูดก็แปลก... ทั้งๆ ที่รู้จักกันได้ไม่นาน และปกติก็ไม่ค่อยมีโอกาสได้เจอกัน... แต่ไม่รู้ทำไม... การอยู่ด้วยกันของทั้งสองคนถึงได้ผ่อนคลายและมีความสุขขนาดนี้... ราวกับรู้จักกันมานานมากแล้ว สำหรับเรื่องนี้... ท่านนายอำเภอเหยียนผู้ยิ่งใหญ่ก็ทำได้เพียงใช้วาสนาต้องกัน’ สองคำนี้มาอธิบาย

โจวอี้เพิ่งจะออกจากประตู ก็เห็นเลขานายอำเภอเหยียนคนใหม่เดินมาจากอีกฝั่งของโถงทางเดิน

“ไอ้หยา... ท่านเลขาเจิ้งผู้ยิ่งใหญ่... เป็นไงบ้าง... สองสามวันนี้รู้สึกยังไงบ้างครับ?” โจวอี้เดินเข้าไปโอบไหล่อีกฝ่ายแล้วหยอกล้อ

“ก็งั้นๆ... พอไหว” เจิ้งอี้ฝานแกล้งทำเป็นไว้ตัว อันที่จริงจะแค่พอไหวได้อย่างไร... ตั้งแต่ได้เป็นเลขานายอำเภอ... ชีวิตเขาก็รุ่งโรจน์พุ่งทะยานสู่ฟ้าเลยทีเดียว เมื่อก่อนใครจะไปรู้จักว่าเขา—เจิ้งอี้ฝาน—เป็นใครมาจากไหน? ตอนนี้หัวหน้าหน่วยงานต่างๆ เห็นเขายังต้องเรียกอย่างสุภาพว่า ‘เลขาเจิ้ง’

“ได้ดีแล้วอย่าลืมกันนะ... เฒ่าเจิ้ง!” โจวอี้พูดครึ่งจริงครึ่งเล่น เขารู้ดีเกินไปแล้วว่า... ตำแหน่งเลขานายอำเภอเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการทะยานขึ้นสู่ฟ้าของเจิ้งอี้ฝานเท่านั้น... อีกสักปีสองปี... อีกฝ่ายก็จะเริ่มได้รับการเลื่อนตำแหน่งอย่างต่อเนื่องด้วยความเร็วที่เกือบจะเหมือนนั่งจรวด บางครั้งเขาก็คิดเล่นๆ ว่า... หรือตัวเองจะลองไปถามท่านผู้กำกับเหลยดูบ้าง... ว่ามีผู้ใหญ่ท่านไหนยังขาดเลขาอยู่

“มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ข้ารับเอง” เจิ้งอี้ฝานตอบอย่างจริงจัง

ทั้งสองคนสบตากันแล้วยิ้ม เดินเคียงข้างกันไปยังหัวบันได

“แกจะได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว!” ตอนที่มาส่งโจวอี้ถึงประตูชั้นหนึ่ง... ในตอนที่จะแยกกัน... เจิ้งอี้ฝานมองซ้ายมองขวาไม่เห็นใคร ก็กระซิบบอกโจวอี้ประโยคหนึ่ง

“เรื่องเป็นไง?” ในใจของโจวอี้เต้นผิดจังหวะไปหนึ่งที... เขาจะได้เลื่อนตำแหน่ง? เลื่อนยังไง? เลื่อนไปไหน? หรือว่าจะเป็น...

“ที่สถานีตำรวจของแก... ไม่ใช่ว่าเพิ่งจะว่างตำแหน่งรองผู้กำกับไปคนหนึ่งเหรอ?” เจิ้งอี้ฝานพูดเสียงเบา

โจวอี้คิดในใจ เป็นไปตามคาดจริงๆ... ที่เจิ้งอี้ฝานพูดว่า ‘เลื่อนตำแหน่ง’ นั้น... ไม่ได้หมายถึงเขาจะได้เลื่อนจากระดับรองหัวหน้าฝ่ายเป็นระดับหัวหน้าฝ่าย... แต่หมายถึงการเลื่อนตำแหน่งภายในสถานีตำรวจ รองผู้กำกับการทั่วไปกับหัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปราม... ต่างก็เป็นตำแหน่งระดับรองหัวหน้าฝ่ายเหมือนกัน... ในแง่ของระดับขั้นแล้วไม่มีการเปลี่ยนแปลง... แต่ตำแหน่งแรกเป็นสมาชิกคณะกรรมการพรรคฯ ของสถานีตำรวจ... เป็นผู้บริหารระดับสูงของสถานีตำรวจอย่างแท้จริง

“ขอบใจมาก!” โจวอี้พยักหน้าขอบคุณเจิ้งอี้ฝาน จากเรื่องนี้ก็สามารถเห็นได้ว่า... การมีเพื่อนที่เป็นเลขานุการของผู้นำ... จะมีประโยชน์อย่างไร และนี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่บรรดาหัวหน้าหน่วยงานต่างๆ... พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะผูกมิตรกับเลขานุการของผู้นำ

เจิ้งอี้ฝานมองเงาร่างที่กำลังจากไปของโจวอี้ ยิ้มแล้วส่ายหน้า เจอกันครั้งหน้า... เขาคงจะต้องเรียกอีกฝ่ายว่ารองผู้กำกับโจวแล้วสินะ และดูจากความชื่นชมและความไว้วางใจที่ท่านนายอำเภอเหยียนมีต่อโจวอี้แล้ว... มีความเป็นไปได้สูงมากที่ก่อนที่เขาจะถูกส่งไปรับตำแหน่งที่อื่น... โจวอี้ก็จะได้กลายเป็นเบอร์หนึ่งของสถานีตำรวจอำเภอแล้ว เพราะฉะนั้น... ‘ได้ดีแล้วอย่าลืมกัน’ งั้นเหรอ? ประโยคนี้ควรจะเป็นเขาที่พูดมากกว่านะ

...

ในช่วงครึ่งเดือนต่อมา โจวอี้กับเพื่อนร่วมงานทำงานล่วงเวลาทั้งวันทั้งคืน รวบรวมสำนวนคดีหลักและหลักฐานที่เกี่ยวข้องกับคดีอิทธิพลมืดต่างๆ จนเสร็จสิ้น พร้อมกับความเห็นในการสั่งฟ้อง... ส่งมอบให้กับสำนักงานอัยการประชาชนอำเภอทั้งหมด สำนักงานอัยการประชาชนอำเภอจะทำการตรวจสอบคดีเหล่านี้... หากเข้าเกณฑ์ ก็จะดำเนินคดีกับผู้ต้องสงสัยอย่างสองพี่น้องตระกูลเจิง, ฟู่หวี่ และคนอื่นๆ ตามกฎหมายต่อไป

และนี่ก็หมายความว่า... ในที่สุดโจวอี้ก็ทำงานที่ค้างคาอยู่เสร็จสิ้น... สามารถเพลิดเพลินกับชีวิตแห่งความสุขในช่วงวันหยุดยาวสิบห้าวันได้อย่างเต็มที่

วันที่ 21 กันยายน... ในคืนก่อนวันที่โจวอี้เตรียมจะทำตามสัญญา... ออกเดินทางไปยังปักกิ่ง... โทรศัพท์สายหนึ่งจากเจี่ยนซูเยว่... ทำให้จุดหมายปลายทางในการเดินทางครั้งนี้ของเขาต้องเปลี่ยนแปลงไป

“ฉันเจี่ยนซูเยว่กลับมาแล้ว... คาดไม่ถึงล่ะสิ... เซอร์ไพรส์ไหม?” ในโทรศัพท์... พี่สาวใหญ่เจี่ยนหัวเราะลั่นอย่างไม่มีมาดกุลสตรี

“เดี๋ยวนะ... เธอกลับมาไหน? อันผิง?” จะว่าเซอร์ไพรส์ก็ไม่ใช่... แต่โจวอี้ประหลาดใจมาก... นี่เพิ่งจะกลับปักกิ่งไปได้เดือนเดียวไม่ใช่เหรอ... ก็ออกมาอีกแล้ว? ลูกคุณหนูบ้านนั้นนี่มันดีจริงๆ... ไม่ต้องทำงานเป็นหลักเป็นแหล่ง

“แน่นอนว่าอยู่ที่เหลียวหยางสิ... งานครบรอบหกสิบปีของมหาวิทยาลัยเก่า... ฉันกับเถียนเถียนก็เลยฉวยโอกาสกลับมา” เจี่ยนซูเยว่ยิ้มอธิบาย

“งั้นก็หมายความว่า... ฉันไม่ต้องไปปักกิ่ง... ไปแค่เมืองหลวงของมณฑลก็พอแล้วใช่ไหม?” ในใจของโจวอี้ดีใจมาก... ปักกิ่งไกลจะตาย... ตอนนี้ยังไม่มีรถไฟความเร็วสูง... นั่งรถไฟก็เกือบจะทั้งวัน จะให้นั่งเครื่องบิน... ขอโทษที... ลูกคนจนเจ็บปวดไม่ไหว ดังนั้น... เมืองหลวงของมณฑลดีกว่า... สามชั่วโมงก็ถึงแล้ว... ไปเช้าเย็นกลับยังได้

“ใช่แล้ว... นายไม่ได้หยุดแล้วเหรอ... พรุ่งนี้รีบมาคารวะพวกพี่สาวซะดีๆ... ถ้าเอาใจพี่สาวถูกใจ... มีรางวัลให้หนักๆ เลยนะ!” เสียงที่น่ารักน่าเอ็นดูดังขึ้นมา... เห็นได้ชัดว่าเป็นยัยปีศาจเถียนที่ทนไม่ไหว... เข้ามาพูดแทรก