บทที่ 58: โจวอี้... ช่วยฉันด้วย!

วันที่ 1 กันยายน อำเภอตงจี๋ได้เผชิญกับเหตุการณ์แผ่นดินไหวในวงราชการที่น่าตกตะลึงอีกครั้ง

ฟู่ผิงเจียง เลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำอำเภอ ถูกคณะกรรมการตรวจสอบวินัยเมืองอันผิงเรียกตัวไปสอบสวนทางวินัย และผู้ที่ถูกเจ้าหน้าที่จากคณะกรรมการตรวจสอบวินัยของเมืองคุมตัวไปพร้อมกัน ยังมีเกาซิน รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ และเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมาย, เฉียนลี่เซิง ปลัดฝ่ายองค์กรของอำเภอ, หลิวข่าย หัวหน้าสำนักงานคณะกรรมการพรรคฯ ประจำอำเภอ, และเฮ่อไห่ตง อัยการสูงสุดของสำนักงานอัยการประชาชนอำเภอ

สวี่หงปิน รองหัวหน้าสำนักงานคณะกรรมการพรรคฯ ประจำอำเภอ ถูกควบคุมตัวในคดีอาญา เมื่อเทียบกับการที่รองนายอำเภออาวุโสเจิงเสวียตงถูกเรียกตัวไปสอบสวนเมื่อหนึ่งเดือนก่อนแล้ว... แผ่นดินไหวครั้งนี้เห็นได้ชัดว่ารุนแรงกว่ามาก

จากเดิมที่มีกรรมการประจำคณะกรรมการพรรคฯ ประจำอำเภอเก้าคน ตอนนี้เหลือเพียงนายอำเภอเหยียนเซี่ยงอวี่, เลขาธิการคณะกรรมการตรวจสอบวินัยจางซินเซิง, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงประชาสัมพันธ์ปี้หงเซิ่ง, และผู้บัญชาการกองกำลังติดอาวุธประชาชนเลี่ยวเซียนจิ้น เพียงสี่คน ส่วนผู้บริหารระดับรองผู้อำนวยการ, ระดับหัวหน้าฝ่าย, และระดับรองหัวหน้าฝ่ายคนอื่นๆ สองครั้งรวมกันแล้ว อย่างน้อยก็สิบกว่าคน... โดยพื้นฐานแล้วล้วนเป็นคนในสายของฟู่ผิงเจียงและเจิงเสวียตงทั้งสิ้น

และนี่ก็หมายความว่า... สถานการณ์สามขั้วอำนาจที่เคยมีอยู่ได้ถูกทำลายลงโดยสิ้นเชิง... ในที่สุดเหยียนเซี่ยงอวี่ก็ได้กุมอำนาจในการตัดสินใจของวงราชการในอำเภอตงจี๋ไว้ในมือ

ในการประชุมคณะกรรมการประจำพรรคฯ ของเมืองในวันที่ 2 กันยายน เลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองโจวจื้อหย่วนได้ทำการวิเคราะห์ปรากฏการณ์ที่ข้าราชการในอำเภอตงจี๋ถูกปลดจากตำแหน่งอย่างต่อเนื่องอย่างลึกซึ้ง และได้ขอให้รัฐบาลระดับเขตและอำเภอทั้งหมดในเมืองต้องถือเป็นบทเรียน เสริมสร้างความซื่อสัตย์และมีวินัยในตนเองของคณะผู้บริหาร และต่อต้านการแบ่งพรรคแบ่งพวกและการสร้างกลุ่มผลประโยชน์อย่างเด็ดขาด

พร้อมกันนั้น เขาก็ได้ให้การยอมรับและชื่นชมปฏิบัติการ ‘กวาดล้างอิทธิพลมืด’ ของอำเภอตงจี๋อย่างเต็มที่ “รัฐบาลอำเภอตงจี๋นับตั้งแต่เริ่มดำเนินปฏิบัติการกวาดล้างอิทธิพลมืดในเดือนสิงหาคมเป็นต้นมา ในเวลาเพียงหนึ่งเดือนสั้นๆ ก็ได้ทลายกลุ่มอิทธิพลมืดของสองพี่น้องตระกูลเจิงและฟู่หวี่ลงได้สำเร็จ เป็นการข่มขวัญผู้กระทำผิดกฎหมายอย่างมีประสิทธิภาพ และปรับปรุงสถานการณ์ความสงบเรียบร้อยของสังคมในอำเภอตงจี๋ได้อย่างมหาศาล”

“ณ ที่นี้ ผมอยากจะกล่าวถึงคนคนหนึ่งเป็นพิเศษ... เขาคือสหายโจวอี้จากสถานีตำรวจอำเภอตงจี๋... วีรกรรมของสหายหนุ่มคนนี้ ผมเชื่อว่าทุกท่านคงจะได้ยินมาบ้าง... เขาคือผู้มีคุณูปการในการจับกุมนักโทษหลบหนีระดับ A ของกระทรวงความมั่นคงสาธารณะ... และยังเป็นคนที่สหายตงเซิงมอบรางวัลให้ด้วยตัวเองอีกด้วย” พูดถึงตรงนี้ โจวจื้อหย่วนก็หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปมองหวังตงเซิง รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ และเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมาย

หวังตงเซิงรีบยิ้มแล้วพยักหน้า “โจวอี้เป็นสหายที่ยอดเยี่ยมมากจริงๆ ครับ... เท่าที่ผมทราบมา เขาเพิ่งจะเข้ารับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปรามของสถานีตำรวจอำเภอตงจี๋ ก็กล้าที่จะปะทะกับกลุ่มอิทธิพลมืดซึ่งๆ หน้า... มีความกล้าหาญ... มีความเด็ดเดี่ยว... และยิ่งมีความสามารถ... พูดโดยไม่เกินจริงเลยว่า... การล่มสลายของกลุ่มอิทธิพลมืดของสองพี่น้องตระกูลเจิงและฟู่หวี่นั้น... สหายโจวควรจะได้รับความดีความชอบเป็นอันดับหนึ่ง!”

โจวจื้อหย่วนพูดต่อ “เมื่อไม่กี่วันก่อนตอนที่ผมไปประชุมที่มณฑล... ท่านเลขาธิการเจี่ยนได้เตือนผมเป็นพิเศษว่า... หากต้องการจะฟื้นฟูเศรษฐกิจของอันผิง ก็จะต้องมีสภาพแวดล้อมทางสังคมที่มั่นคงเป็นพื้นฐาน... และตอนนี้สถานการณ์ความสงบเรียบร้อยของสังคมในอันผิงทั้งหมด ก็ยังคงน่าเป็นห่วงอย่างยิ่ง... ผมไม่กลัวที่จะเปิดเผยจุดอ่อนของตัวเอง... ในบรรดาสิบเมืองของทั้งมณฑล... อันผิงของเราต้องนับจากข้างหลัง”

“อันผิงไม่ผาสุก... เมฆดำปกคลุมฟ้า!” “สหายทุกท่าน... เมื่อได้ยินคำคล้องจองเช่นนี้... ไม่ทราบว่าในใจทุกท่านรู้สึกอย่างไรกันบ้าง?” เมื่อได้ยินคำถามที่แทงใจดำของท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ สีหน้าของคณะกรรมการประจำที่นั่งอยู่ก็เคร่งขรึมลง

“เมื่อครู่ที่ผมกล่าวถึงสหายโจวอี้ ก็เพื่อที่จะบอกทุกท่านว่า... หากต้องการจะถอนรากถอนโคนกลุ่มอิทธิพลมืดให้สิ้นซาก... และคืนผืนดินที่สงบสุขให้กับเมืองอันผิง... ก็จะต้องอาศัยข้าราชการพรรคหนุ่มสาวที่มีความยุติธรรมและจิตสำนึกในภารกิจเช่นเดียวกับโจวอี้ให้มากขึ้น... ชำระล้างหน่วยงานตำรวจระดับรากหญ้า... สร้างภาพลักษณ์ใหม่ของตำรวจประชาชนในหมู่มวลชน... และยืนหยัดอยู่เคียงข้างประชาชน... ดำเนินการต่อสู้เพื่อกวาดล้างอิทธิพลมืดให้ถึงที่สุด”

แปะๆๆ... นำโดยนายกเทศมนตรีไฉสวงเหว่ย... รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ หวังตงเซิง, รองนายกเทศมนตรีอาวุโสห่าวหมิงเหริน, ปลัดฝ่ายองค์กรกวนหงเจ๋อ, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงประชาสัมพันธ์ติงเจิ้นเฉียน และสหายในคณะกรรมการประจำคนอื่นๆ ต่างก็ปรบมือขึ้นพร้อมกัน

ไฉสวงเหว่ยเอ่ยปากขึ้นอย่างซาบซึ้งใจ “ท่านเลขาธิการจื้อหย่วนพูดได้ดีมากครับ! ต่อไปนี้อันผิงของเรา จะต้องยึดถือการปรับปรุงสถานการณ์ความสงบเรียบร้อยของสังคมเป็นงานระยะยาว... และในฐานะหน่วยงานตำรวจที่แบกรับภาระในการปราบปรามอาชญากรรมและกวาดล้างอิทธิพลมืด... ก็จะต้องขุดค้นและส่งเสริมบุคลากรที่ยอดเยี่ยมเช่นสหายโจวอี้ให้มากขึ้น... ให้ไปดำรงตำแหน่งที่สำคัญ... เพื่อแบกรับความรับผิดชอบที่สำคัญยิ่งขึ้น”

“พูดถึงเรื่องการขุดค้นบุคลากร... ผมมีข้อเสนอหนึ่ง... เนื่องจากในปัจจุบัน... คณะกรรมการพรรคฯ และรัฐบาลอำเภอตงจี๋มีตำแหน่งว่างจำนวนมาก... และบางหน่วยงานในเมืองอันผิงก็ต้องการเลือดใหม่มาเสริม... เราสามารถจัดการคัดเลือกคณะผู้บริหารกลุ่มหนึ่งอย่างเปิดเผยทั่วทั้งเมืองได้...” แววตาของโจวจื้อหย่วนพลันขรึมลงเล็กน้อย... ไฉสวงเหว่ยคนนี้... เกรงว่าความเมาของเซียนจะไม่ได้อยู่ที่สุราเสียแล้ว! (มีเจตนาแอบแฝง)

...

ทางฝั่งอำเภอตงจี๋... คณะทำงานเฉพาะกิจ ‘กวาดล้างอิทธิพลมืด’ กำลังเตรียมที่จะอาศัยบารมีจากชัยชนะสองครั้งซ้อน... ลับมีดเตรียมเชือดพี่หลง

และในตอนนี้ในใจของเซี่ยจ้าวหลงก็กำลังร้อนรนเป็นบ้า สามพี่น้องตระกูลเจิงเข้าไปแล้ว... สองพ่อลูกตระกูลฟู่ก็ตามเข้าไปแล้ว... ตอนนี้ในอำเภอตงจี๋ที่เล่นกับอิทธิพลมืด... ก็เหลือแค่เขาเป็นหน่อเดียวแล้ว สัญชาตญาณบอกเขาว่า... มีอันตรายที่เพียงพอจะคุกคามชีวิตของเขาได้... กำลังค่อยๆ คืบคลานเข้ามาหาเขา

แล้ว... โจวอี้จะลงมือกับเขาจริงๆ เหรอ? ไหนบอกว่าจะร่วมมือกันระหว่างตำรวจกับมาเฟีย... สร้างความยิ่งใหญ่ร่วมกันไง! อ้อ... อีกฝ่ายไม่เคยพูด... ทั้งหมดเป็นเขาที่คิดไปเอง

ตอนนี้ควรจะทำยังไงดี? มอบตัว? อย่ามาล้อเล่นน่า... ต่อให้เขายอมมอบตัวสิบครั้ง... สุดท้ายก็ยังหนีไม่พ้นโทษประหารอยู่ดี โจวอี้... โจวอี้... ในเมื่อแกไร้น้ำใจ... ก็อย่าหาว่าข้าไร้คุณธรรม สู้มาใช้... สามสิบหกกลยุทธ์... หนีเป็นยอดดีที่สุด!

พี่หลงรีบเรียกคนสนิทมาทันที... เก็บเงินทองของมีค่า... เตรียมจะเริ่มต้นการเดินทางหลบหนีที่ว่าหนีก็หนีเลย พอเขาเคลื่อนไหว... ทางฝั่งโจวอี้ก็ได้รับข่าวทันที ใช่แล้ว... เซี่ยจ้าวหลงฝันก็คาดไม่ถึงว่า... ในบรรดาลูกน้องของเขา... มีคนทรยศเขา หากเป็นเมื่อก่อน... สถานการณ์แบบนี้ไม่มีทางเกิดขึ้นได้อย่างแน่นอน แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว... ชื่อเสียงของผู้กองโจวได้เลื่องลือไปทั่วทั้งอำเภอตงจี๋แล้ว ลูกน้องบางคนที่คิดว่าความผิดของตัวเองไม่ได้ร้ายแรงอะไร... เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงการถูกกวาดล้างที่รุนแรงกว่า... ก็เริ่มหาทางหนีทีไล่ไว้แล้ว ความคิดที่พวกเขามีต่อเซี่ยจ้าวหลงก็คือ... พี่หลงของแกยังไงก็น่าจะหนีความตายไม่พ้น... งั้นสู้ทำประโยชน์สักหน่อย... ให้พวกเรามัดแกไปส่งที่สถานีตำรวจซะเลย

แต่ว่า... ด้วยความเกรงกลัวบารมีในยามปกติของพี่หลง... พวกเขาก็ไม่กล้าลงมือ... แต่แค่โทรศัพท์ไปส่งข่าว... นั่นก็ยังไม่มีปัญหา ดังนั้น... ในคืนวันที่ 5 กันยายน... โจวอี้ที่ได้รับข่าวก็ได้นำกำลังบุกไปยังรังของเซี่ยจ้าวหลงทันที ทว่า... พวกเขากลับมาช้าไปก้าวหนึ่ง... เซี่ยจ้าวหลงได้นั่งรถเก๋งสีเทาคันหนึ่งหนีไปพร้อมกับลูกน้องคนสนิทสองคนมุ่งหน้าไปยังทิศทางของถนนฉีหนิงเมื่อสิบกว่านาทีก่อนแล้ว

โจวอี้รีบนำกำลังตำรวจขึ้นรถไล่ตามทันที ยี่สิบนาทีต่อมา... ที่ถนนฉีหนิงห่างไปทางตะวันออกห้าสิบเมตร... พวกเขาก็พบรถเก๋งสีเทาคันนั้น ในรถ... พี่หลงผู้เคยมีชื่อเสียงฉาวโฉ่... กำลังเอนกายอยู่บนเบาะหลัง... มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกที่เลือดไหลไม่หยุด... พลางหอบหายใจอย่างหนัก เมื่อเห็นโจวอี้... ในดวงตาของเขาก็ฉายแววปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่อย่างแรงกล้า... หอบหายใจอย่างยากลำบากพูดว่า...

“โจวอี้... ช่วยฉันด้วย...”