บทที่ 57: ผมจะพูดทุกอย่าง!

ทำไมพวกแกเพิ่งจะมากันล่ะ? ข้ารอจนดอกไม้จะเหี่ยวหมดแล้ว!

นี่คือเสียงในใจของผู้กองโจวในตอนนี้อย่างแท้จริง เขาพาตำรวจจากหน่วยสืบสวนคดีอาญาและหน่วยป้องกันและปราบปรามรวมแปดนาย และตำรวจติดอาวุธอีกสี่นาย มาซุ่มรออยู่ที่สถานที่ซึ่งชาวบ้านแถบนี้เรียกว่าป่าอีกาแห่งนี้มาเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว

เวลาผ่านไปทีละวินาทีๆ... ภายนอกโจวอี้ยังคงนิ่งสงบ แต่ในใจกลับเริ่มไม่ค่อยจะสงบเท่าไหร่ และความรู้สึกไม่สงบนี้... ในที่สุดก็ได้สลายหายไปพร้อมกับการปรากฏตัวของกลุ่มของฟู่หวี่

“ห้ามขยับ! ยกมือขึ้น!” แทบจะพร้อมๆ กับที่โจวอี้พูดจบ เจ้าหน้าที่ตำรวจและทหารตำรวจติดอาวุธก็พุ่งออกมาจากข้างๆ พร้อมกัน ปากกระบอกปืนสีดำสนิทจ่อตรงไปยังฟู่หวี่และพวกที่กำลังอยู่ในสภาพงุนงง

ปัง!

เสียงปืนที่ใสดังกังวานดังขึ้น คนร้ายคนหนึ่งที่พยายามจะชักปืนออกมาถูกยิงเสียชีวิตในที่เกิดเหตุทันที คนที่เหลืออีกสามคนรวมถึงฟู่หวี่ รีบเอามือประสานไว้ที่ท้ายทอยแล้วนั่งยองๆ ลงกับพื้นทันที ปล่อยให้เจ้าหน้าที่ตำรวจวิ่งเข้ามาใส่กุญแจมือแต่โดยดี

“รายงานท่านผู้กำกับครับ! จับได้แล้วครับ... ครับๆ... เราจะเดินทางกลับทันที...” ฟู่หวี่มองเงาร่างที่กำลังโทรศัพท์นั้นด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด ในใจเต็มไปด้วยความสิ้นหวังอย่างสุดซึ้ง

เขาไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายหาที่นี่เจอได้อย่างไร เขาก็ไม่รู้แน่ชัดว่าเกิดข้อผิดพลาดขึ้นที่ขั้นตอนไหน เขารู้เพียงเรื่องเดียว... นั่นก็คือครั้งนี้หลังจากที่ถูกจับกลับไปแล้ว เขาจะไม่มีโอกาสหนีอีกต่อไป... ทำได้เพียงรอคอยวันพิพากษาที่จะมาถึงอย่างทุกข์ทรมานไปวันๆ

หลังจากโจวอี้โทรศัพท์เสร็จ เขาก็มองหัวหน้าหน่วยตำรวจติดอาวุธที่บนบ่ามียศร้อยเอก ในใจก็รู้สึกนับถืออย่างยิ่ง ลงมือรวดราวดั่งสายฟ้า... กระสุนนัดเดียวเจาะเข้ากลางหน้าผากของคนร้ายอย่างแม่นยำ ฝีมือการยิงที่แม่นยำเช่นนี้ จะต้องผ่านการฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วน และผ่านการทดสอบในสนามจริงเท่านั้นถึงจะทำได้

เซียวหานก็กำลังมองโจวอี้อยู่เช่นกัน อันที่จริง ตอนนั้นเขาค่อนข้างจะสงสัยในการวิเคราะห์เส้นทางการหลบหนีของฟู่หวี่โดยโจวอี้อยู่ไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นการตัดสินว่ากลุ่มของฟู่หวี่ใช้แผนล่อตะวันออกตีตะวันตก หรือการตัดสินว่าจุดหมายปลายทางในการหลบหนีของกลุ่มฟู่หวี่คืออำเภอซีเฟิง รวมถึงการเลือกป่าอีกาจากหลายๆ เส้นทางที่จะมุ่งหน้าไปยังอำเภอซีเฟิงโดยตรง... อีกฝ่ายอาศัยเพียงแค่ ‘สัญชาตญาณ’... จากความเป็นไปได้ที่ไม่แน่นอนมากมาย... เลือกคำตอบโดยตรง ทว่า... สิ่งที่น่าประหลาดใจก็คือ... คำตอบที่โจวอี้เลือกนั้นไม่เคยผิดเลย

ทีมไล่ล่ารถบรรทุกอีกทีมหนึ่ง ได้จับกุมคนร้ายที่จงใจสร้างสถานการณ์ลวงเพื่อดึงดูดความสนใจของตำรวจได้ ซึ่งเป็นการพิสูจน์การคาดการณ์ขั้นตอนแรกของโจวอี้ และตอนนี้ที่กลุ่มของฟู่หวี่ถูกจับกุมที่ป่าอีกา ก็เป็นการพิสูจน์การตัดสินใจในขั้นตอนที่สองและสามของโจวอี้อีกครั้ง สัญชาตญาณแบบนี้... แม่นยำจนน่ากลัว! ที่แย่คือ... อีกฝ่ายก็ไม่ได้มาจากสายสืบสวนคดีอาญาด้วย

“มาทำความรู้จักกันหน่อย ผมชื่อเซียวหาน” เซียวหานเดินเข้าไปข้างหน้า แล้วยื่นมือให้โจวอี้โดยสมัครใจ

“สวัสดีครับ ผมโจวอี้” โจวอี้ยิ้มแล้วยื่นมือไปจับกับอีกฝ่าย ระหว่างทางมา หัวหน้าหน่วยตำรวจติดอาวุธคนนี้ทำท่าทีเย็นชา พูดน้อยคำราวกับทองคำ ไม่มีทีท่าว่าจะเข้ามาคุยกับเขาโดยสมัครใจเลย ตอนนี้ก็ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร ท่าทีถึงได้เปลี่ยนแปลงไปกะทันหัน

เซียวหาน? เซียวหาน? โจวอี้รู้สึกคุ้นๆ ว่าเคยได้ยินชื่อนี้ที่ไหนมาก่อนในชาติที่แล้ว แม้จะนึกไม่ออกในทันที แต่มีอยู่จุดหนึ่งที่เขามั่นใจได้... อีกฝ่ายไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

ความคิดของเซียวหานนั้นง่ายมาก... เขาเต็มใจที่จะเป็นเพื่อนกับคนที่มีความสามารถ ความคิดของโจวอี้ก็ง่ายมากเช่นกัน... เขาเต็มใจที่จะเป็นเพื่อนกับผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคต ดังนั้น... ในเรื่องของการเป็นเพื่อนกัน... ทั้งสองฝ่ายก็บรรลุข้อตกลงร่วมกันได้อย่างรวดเร็ว

ตำรวจติดอาวุธสองนายที่อยู่ข้างๆ มองดูหัวหน้าหน่วยของตัวเองกับผู้กองโจวคนนั้นต่างคนต่างยื่นบุหรี่ให้กัน... จุดบุหรี่ให้กัน... แล้วก็เดินคุยกันไปพลางสูบบุหรี่ไปพลาง... อดไม่ได้ที่จะมองหน้ากันอย่างประหลาดใจ พวกเขารู้จักนิสัยของเซียวหานดีเกินไป... หยิ่งในศักดิ์ศรีมาโดยตลอด... คนธรรมดาทั่วไปผู้กองเซียวไม่เคยชายตามอง... แน่นอนว่า... คนที่ผู้กองเซียวชายตามอง... ก็ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา!

...

ในห้องทำงานของนายอำเภอ เหยียนเซี่ยงอวี่กับเหลยหมิงในที่สุดก็ได้ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก... ก้อนหินขนาดใหญ่ที่ทับถมอยู่ในใจ... ในที่สุดก็ถูกโทรศัพท์จากโจวอี้ยกออกไป ถ้าหากปล่อยให้ฟู่หวี่หนีไปได้จริงๆ... นั่นจะเป็นการทำลายขวัญและกำลังใจของปฏิบัติการ ‘กวาดล้างอิทธิพลมืด’ ที่กำลังรุ่งโรจน์อยู่ในขณะนี้อย่างรุนแรง ไม่เพียงแต่จะทำให้แผนการในขั้นตอนต่อไปของพวกเขายุ่งเหยิง แต่ยังจะทำให้ฟู่ผิงเจียงได้มีโอกาสหายใจหายคอ... ผลที่ตามมาจะร้ายแรงอย่างยิ่ง!

“เสี่ยวโจวก่อนหน้านี้เคยเตือนฉันแล้วว่าให้ระวังเรื่องการคุมขังฟู่หวี่... ฉันถึงกับเพิ่มกำลังตำรวจที่สถานกักกันเป็นพิเศษ... แต่คาดไม่ถึงว่าฟางหรง...” เหลยหมิงพอนึกถึงเรื่องนี้ ก็อดไม่ได้ที่เส้นเลือดบนหน้าผากจะปูดขึ้นมา

ฟางหรง ผู้บัญชาการสถานกักกัน... โดยที่ไม่รายงานเขาล่วงหน้า... กลับตัดสินใจโดยพลการที่จะส่งตัวฟู่หวี่ไปรักษาที่โรงพยาบาลประชาชนอำเภอ... นี่ไม่ใช่แค่การละเลยต่อหน้าที่ธรรมดาๆ ที่จะสามารถปัดความรับผิดชอบไปได้ แล้วก็แพทย์เวรคนนั้นอีก... เอาอะไรมาวินิจฉัยว่าฟู่หวี่เป็นโรคลมบ้าหมู

“คนที่ต้องรับผิดชอบ... ใครก็หนีไม่พ้น!” ท่านนายอำเภอเหยียนลุกขึ้นยืน โบกแขนอย่างมีพลัง เขาเป็นนักวัตถุนิยมที่แน่วแน่... ไม่ควรจะใช้มุมมองทางจิตวิญญาณมาอธิบายเรื่องบางเรื่อง... แต่บางครั้ง... คุณก็ต้องยอมรับว่า... เรื่องบางเรื่องมันก็เหนือธรรมชาติจริงๆ ดูเหมือนว่าขอเพียงแค่มีโจวอี้อยู่... ปัญหาที่ยากจะแก้ไขแค่ไหน... สุดท้ายก็จะกลายเป็นไม่ใช่ปัญหา

ท่านนายอำเภอคิดไว้แล้ว... รอให้ผ่านช่วงทดลองงานไปก่อน... ก็จะให้โจวอี้ดำรงตำแหน่งรองผู้กำกับการสถานีตำรวจ แม้ว่าจุดเริ่มต้นในเส้นทางราชการของโจวอี้จะไม่สูงนัก... แต่ในเวลาสองปีที่จะเข้ารับตำแหน่งต่อจากเหลยหมิง... เหยียนเซี่ยงอวี่รู้สึกว่าไม่มีความยากลำบากอะไรเลย

...

โจวอี้กับเซียวหานคุมตัวคนเป็นสามคนตายหนึ่งคน... กลับมาถึงสถานีตำรวจอำเภอ ภารกิจครั้งนี้สำเร็จลุล่วงไปด้วยดี... เซียวหานหลังจากแลกเบอร์โทรศัพท์กับโจวอี้แล้ว ก็พาตำรวจติดอาวุธสองนายจากไป รองผู้กำกับการจางลี่ผิงสอบปากคำฟู่หวี่ด้วยตัวเอง... ฟู่หวี่ยังคงกัดฟันแน่นไม่ยอมเปิดปาก... แต่ในขณะเดียวกัน... ผู้ต้องสงสัยอีกสองคนกลับทนการสอบสวนอันชอบธรรมของเจ้าหน้าที่สืบสวนไม่ไหว... ซัดทอดผู้บงการเบื้องหลังออกมา—สวี่หงปิน รองหัวหน้าสำนักงานคณะกรรมการพรรคฯ ประจำอำเภอ

โจวอี้รีบนำเจ้าหน้าที่สืบสวนออกปฏิบัติการอีกครั้ง... จับกุมสวี่หงปินที่เตรียมจะหนีกลับบ้านนอกได้สำเร็จ

...

ห้องทำงานของเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำอำเภอ ฟู่ผิงเจียงนั่งนิ่งอยู่ในเก้าอี้ไม่ไหวติง... ราวกับรูปปั้นที่มีชีวิต เขาทราบข่าวการจับกุมลูกชายกลับมาแล้ว... และก็ทราบข่าวการจับกุมคนสนิทอย่างสวี่หงปินแล้ว... และเขา... เลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำอำเภอผู้ยิ่งใหญ่... ในตอนนี้กลับทำอะไรไม่ได้เลย เพราะสิ่งที่ควรจะทำ... ก็ทำไปหมดแล้ว! เขาไปหานายกเทศมนตรีไฉสวงเหว่ยแล้ว... และก็ไปหารองประธานสภาที่ปรึกษาทางการเมืองของมณฑลหวังหงหมินแล้ว... แต่ก็ไม่มีประโยชน์ รองประธานหวังใช้การไม่ได้จริงๆ... เมื่อสองวันก่อนเส้นเลือดในสมองแตก... ช่วยชีวิตไว้ไม่ทัน ส่วนนายกเทศมนตรีไฉก็ได้ชี้แนะเขามาประโยคหนึ่ง—‘รู้ทั้งรู้ว่าทำไม่ได้แต่ก็ยังจะทำ... นั่นคือความโง่เขลา!’ ความหมายนอกเหนือจากคำพูดก็คือ... ให้เขาทิ้งลูกชายฟู่หวี่... เพื่อรักษาตัวเองไว้

แต่เขาทำไม่ได้! ไม่ใช่เพราะความรักระหว่างพ่อลูกที่ลึกซึ้ง... แต่เป็นเพราะอาชญากรรมที่ลูกชายก่อขึ้น... อย่างน้อยครึ่งหนึ่งก็เป็นผลงานของเขา ไม่มีใครรู้จักลูกดีเท่าพ่อ... ฟู่ผิงเจียงรู้ดีว่า... ลูกชายที่สิ้นหวังอย่างแท้จริง... สุดท้ายแล้วจะเลือกทำอะไร

...

“ผมพูด... ผมจะพูดทุกอย่าง... ผมอยากจะขอลดหย่อนโทษ!” หลังจากที่โจวอี้แจ้งข่าวว่าสวี่หงปินถูกจับกุมแล้ว... ฟางเส้นสุดท้ายในใจของฟู่หวี่ก็ขาดสะบั้น... เขาร้องไห้โฮ... สารภาพความผิดทั้งหมดของตัวเอง... และของพ่อ... ออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา