บทที่ 56: ทำไมพวกแกเพิ่งจะมากันล่ะ?

เมื่อประมาณครึ่งชั่วโมงก่อน ไฉสวงเหว่ยได้รับโทรศัพท์จากเหอปิน รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลและหัวหน้าสำนักงานใหญ่ ทั้งสองคนเป็นเพื่อนร่วมรุ่นอบรมที่โรงเรียนพรรคฯ รุ่นปี 92 แต่ก็ไม่ได้สนิทสนมกันมากนัก ปกติก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกัน แต่หลังจากที่เหอปินได้เข้าไปทำงานในสำนักงานใหญ่ของคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑล และไฉสวงเหว่ยก็ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นนายกเทศมนตรีเมืองอันผิง ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็เริ่มก้าวกระโดด กลายเป็นพี่น้องร่วมสาบานที่ไม่ได้เกิดจากท้องเดียวกันไปโดยปริยาย

ในเมื่อเป็นพี่น้องร่วมสาบาน การพูดคุยก็ย่อมไม่ต้องอ้อมค้อม ดังนั้นรองเลขาธิการเหอปินจึงได้กล่าวอย่างตรงไปตรงมาว่า ‘ได้ยินว่า’ ที่สถานีตำรวจเมืองของพวกคุณมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งชื่อโจวอี้ ‘ดูเหมือนว่า’ จะมีความสัมพันธ์บางอย่างกับบ้านของท่านเลขาธิการเจี่ยน เพราะฉะนั้น... ‘ทางที่ดี’ ก็ควรจะรอบคอบหน่อย!

แม้ว่าจะใช้คำที่ไม่ชัดเจนอย่าง ‘ได้ยินว่า’ ‘ดูเหมือนว่า’ ‘ทางที่ดี’ สามคำ แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อความหมายที่ชัดเจนที่ต้องการจะสื่อเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นนายกเทศมนตรีไฉจึงเข้าใจในทันที แต่เมื่อเขาถามถึงว่าโจวอี้กับบ้านของท่านเลขาธิการเจี่ยนมีความสัมพันธ์อะไรกันแน่ เหอปินกลับบอกว่าไม่ทราบแน่ชัด ไม่ว่าจะไม่ทราบจริงๆ หรือแกล้งทำเป็นไม่ทราบ... อันที่จริงก็ไม่ได้สำคัญอะไร ที่สำคัญคือสามารถยืนยันได้ว่ามีความสัมพันธ์กันก็พอแล้ว ดังนั้นไฉสวงเหว่ยจึงได้โทรหาซ่งไห่ผิงทันที... โชคดีที่ยังทันเวลาพอดี

โจวอี้! ไฉสวงเหว่ยไม่ได้ไม่คุ้นเคยกับชื่อนี้ หวังตงเซิงก็เคยพูดถึง จ้าวย่วก็เคยพูดถึง และเมื่อไม่นานมานี้ฟู่ผิงเจียงก็เคยพูดถึงเช่นกัน

เขาเป็นถึงนายกเทศมนตรี เหตุใดถึงต้องยอมลดตัวลงมาเล่นงานข้าราชการระดับรองหัวหน้าฝ่ายตัวเล็กๆ คนหนึ่ง? นอกจากจะต้องการงัดข้อกับโจวจื้อหย่วนแล้ว ก็ยังเป็นเพราะคำขอร้องของฟู่ผิงเจียง เพื่อแก้แค้นให้ลูกชายที่ถูกจับ และฉวยโอกาสนี้ตัดแขนตัดขาของนายอำเภอเหยียนเซี่ยงอวี่ไปข้างหนึ่ง

เข้ารับตำแหน่งไม่ถึงสองเดือน ก็เปิดฉากแสดงละครเรื่องอาละวาดสวรรค์ ทำให้ทั้งอำเภอตงจี๋ปั่นป่วนไปหมด ถึงขนาดที่ว่ากระบองฟาดลงไปบนหัวของฟู่ผิงเจียง เลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำอำเภอเลยทีเดียว หากไม่นับเรื่องจุดยืนแล้ว... ไฉสวงเหว่ยก็ชื่นชมข้าราชการหนุ่มที่มีทั้งความสามารถ ความกล้า และพลังในการชี้นำแบบนี้อยู่ไม่น้อย

ในเมื่ออีกฝ่ายมี ‘ความสัมพันธ์’ กับท่านเลขาธิการเจี่ยน ก็ย่อมจะแตะต้องไม่ได้อย่างแน่นอน... ไม่เพียงแต่แตะต้องไม่ได้... ยังต้องพิจารณาว่าจะต้องดูแลเป็นพิเศษหน่อยหรือไม่ ดังนั้น... มีความเป็นไปได้ไหมว่า... จะหาทางดึงโจวอี้มาเป็นพวก? แบบนี้ก็สามารถบรรลุเป้าหมายในการเล่นงานโจวจื้อหย่วนได้ และยังอาจจะได้เกาะเกี่ยวกับท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลคนใหม่ด้วย... ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว... มีหรือที่จะไม่ทำ?

...

ทางนี้... เหอปินกำลังโทรศัพท์อวดอ้างผลงานของตัวเอง “เยว่เยว่เอ๊ย... เรื่องที่หนูฝากมา... ลุงเหอเคยทำพลาดบ้างไหม? ขอบคุณอะไรกัน... ทำไมหนูยังมาเกรงใจกับลุงอีก? หนูไม่ต้องห่วงนะ... ต่อให้ท่านเลขาธิการเจี่ยนถาม... ตีให้ตายลุงก็ไม่บอก... อืมๆ มีเรื่องอะไรก็มาหาลุงเหอของหนูนี่แหละถูกแล้ว!” โทรศัพท์เสร็จ รองเลขาธิการเหอก็ยิ้มเล็กน้อย... เขารู้แน่นอนว่าโจวอี้กับเจี่ยนซูเยว่เป็นเพื่อนร่วมรุ่นกัน แต่ในเมื่อคุณหนูเจี่ยนไม่อยากจะเปิดเผย เขาก็ย่อมจะไม่เล่าให้ไฉสวงเหว่ยฟัง ระหว่างพี่น้องร่วมสาบานที่ไม่ได้เกิดจากท้องเดียวกันกับลูกสาวของเจ้านายตัวเอง... อันไหนสำคัญกว่ากัน? เป็นคนก็คงไม่เลือกผิด!

ห้องทำงานของเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑล เจี่ยนว่านเหยียนจิบชาไปพลาง มองดูวิดีโอที่กำลังเล่นอยู่บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปพลาง ในวิดีโอ... ชายหนุ่มในเครื่องแบบตำรวจถือกระบองอย่างกล้าหาญไม่เกรงกลัว... ราวกับเสือเข้าฝูงแกะ... ฟาดอันธพาลมาเฟียล้มลงไปหลายคนติดต่อกัน ท่านเลขาธิการเจี่ยนเบะปากอย่างดูแคลน... เหอะ... ก็แค่พวกใช้กำลังเท่านั้นแหละ!

เปลี่ยนเป็นวิดีโอถัดไป... ผู้กองโจวใต้เลนส์กล้องใช้หอกของอีกฝ่ายแทงกลับคืน... ตอกกลับพิธีกรสถานีโทรทัศน์จนพูดไม่ออก ท่านเลขาธิการเจี่ยนแค่นเสียงเย็นชา... เหอะ... ก็แค่พวกดีแต่ปากเท่านั้นแหละ

วิดีโอสุดท้าย... ตำรวจหนุ่มชี้นิ้วไปที่ตราแผ่นดิน... ยศบนบ่า... และอกของตัวเอง... ให้คำมั่นสัญญาอย่างสง่างามต่อเด็กสาวที่เตรียมจะกระโดดตึกฆ่าตัวตาย ท่านเลขาธิการเจี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง... ก่อนจะปิดหน้าจอ... เหอะ... ก็แค่การบีบคั้นอารมณ์เพื่อหลอกเด็กสาวเท่านั้นแหละ

อาจจะมีคนพูดว่า... เลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลตำแหน่งสูงส่ง... งานยุ่งเป็นบ้า... จะมีเวลาว่างมาสนใจตำรวจตัวเล็กๆ คนหนึ่งได้ยังไง แต่ว่า... ผักกาดขาวน้อยๆ ที่สมบูรณ์แบบของบ้านตัวเองกำลังจะถูกเด็ดไปแล้ว... เขาในฐานะพ่อแก่ที่น่าสงสารคนหนึ่ง... ต่อให้จะยุ่งแค่ไหน... ก็ต้องสละเวลามาดูหน่อยว่ามันเป็นไอ้หมูที่ไม่เจียมตัวตัวไหน... นี่มันไม่สมเหตุสมผลตรงไหน? เอาล่ะ... ตอนนี้ดูจบแล้ว... แล้วไอ้หมูที่ชื่อโจวอี้นั่นควรจะตายท่าไหนดีนะ?

...

โจวอี้ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองได้ถูกตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวตนหนึ่งหมายหัวไว้แล้ว ในตอนนี้ของเขา... กำลังนั่งอยู่บนรถประจำตำแหน่งของสำนักงานตำรวจเมือง... เดินทางกลับอำเภอ และในตอนที่รถเพิ่งจะขับออกจากตัวเมือง... เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากรองผู้กำกับการจางลี่ผิง “เสี่ยวโจว! รีบกลับมาเร็ว! ฟู่หวี่หนีไปแล้ว!”

ฟู่หวี่หนีไปแล้ว? ฟู่หวี่หนีไปจริงๆ ด้วย! เมื่อได้ยินข่าวนี้ โจวอี้ก็ไม่ได้รู้สึกตกใจอะไรมากนัก ในสถานการณ์ที่แทบจะมีหลักฐานใหม่ๆ โผล่ออกมาทุกวัน... คุณชายฟู่ผู้ที่ในอนาคตจะต้องมีตำแหน่งอาชญากรพ่วงท้ายอย่าง ‘จัดตั้งและเป็นผู้นำองค์กรลักษณะมาเฟีย’ ‘ฆ่าคนโดยเจตนา’ ‘ทำร้ายร่างกายโดยเจตนา’ ‘ขู่กรรโชกทรัพย์’ ‘บังคับซื้อขาย’ และอื่นๆ อีกเป็นพรวน... ถ้าไม่อยากจะรอรับกระสุนอย่างว่าง่าย... ก็เหลือเพียงทางเดียวคือการหลบหนี เส้นทางนี้คนอื่นอาจจะเดินได้ไม่ง่าย... แต่สำหรับฟู่หวี่แล้ว... ก็ไม่ได้ยากอะไรนัก อย่างน้อย... ในชาติที่แล้วเขาก็เคยทำสำเร็จมาแล้ว

วันที่ 31 สิงหาคม เวลาเก้าโมงยี่สิบสามนาที ฟู่หวี่ ผู้ต้องสงสัยที่ถูกคุมขังอยู่ในสถานกักกันอำเภอตงจี๋ เกิดอาการน้ำลายฟูมปากแล้วหมดสติล้มลงไป แพทย์เวรทำการปฐมพยาบาลทันที และจากการวินิจฉัยเบื้องต้น คาดว่าเป็นอาการลมบ้าหมู... เนื่องจากสถานกักกันมีข้อจำกัดด้านเครื่องมือทางการแพทย์... ฟางหรง ผู้บัญชาการสถานกักกันจึงตัดสินใจส่งตัวฟู่หวี่ไปรักษาที่โรงพยาบาลประชาชนอำเภอ และในตอนที่รถพยาบาลกำลังผ่านถนนตัวโซ่ว... รถบรรทุกคันใหญ่คันหนึ่งก็พลันพุ่งออกมาขวางทางรถพยาบาล ชายสวมหน้ากากสี่คนถือปืนพกเลียนแบบ 54... ยิงตำรวจที่คุมตัวผู้ต้องสงสัยจนบาดเจ็บกลางถนน... แล้วก็ชิงตัวผู้ต้องสงสัยฟู่หวี่ไป

เมื่อได้รับข่าวร้าย ผู้กำกับการสถานีตำรวจอำเภอเหลยหมิงและรองผู้กำกับการจางลี่ผิงก็รีบจัดกำลังตำรวจทำการไล่ล่าทันที... แต่จนกระทั่งโจวอี้กลับมาถึงสถานีตำรวจอำเภอ... หรือก็คือประมาณเที่ยงครึ่ง... ก็ยังไม่พบร่องรอยของฟู่หวี่กับพวก

“แกกว่า... เขาจะไปซ่อนตัวอยู่ที่บ้านรึเปล่า?” เหลยหมิงขมวดคิ้วถาม บ้านที่เขาพูดถึงนี้ หมายถึงบ้านของฟู่ผิงเจียง เลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำอำเภอ

“รถบรรทุกขับไปทางตะวันออก... ทิศทางมันไม่ถูก” จางลี่ผิงส่ายหน้า

“แล้วการตัดสินใจของแกล่ะ?” เหลยหมิงหันไปมองผู้กองโจวที่กำลังสูบบุหรี่ซอฟท์จงหัวและมีแววตาเป็นประกาย แล้วถามต่อ

การตัดสินใจของผม? ผมก็มีการตัดสินใจอยู่หรอก... แต่ก็ไม่รู้ว่าจะยังแม่นยำอยู่รึเปล่า? เพราะวงล้อแห่งประวัติศาสตร์บางวง... ก็ได้เบี่ยงเบนไปพร้อมกับการเกิดใหม่ของเขา แต่ว่า... ในเมื่อเนื้อเรื่องของการหลบหนีมันคล้ายกันขนาดนี้... ผลลัพธ์ก็ไม่น่าจะต่างไปมากหรอกมั้ง?

...

ตามเส้นทางเล็กๆ ที่คดเคี้ยวและลับตาในป่าเขา... ฟู่หวี่กับชายอีกสามคนที่ถอดหน้ากากออกแล้ว... ได้ข้ามภูเขาป้านลา... ผ่านต้นน้ำของแม่น้ำตงจี๋... ขอเพียงแค่เดินต่อไปอีกประมาณหนึ่งกิโลเมตร... ก็จะออกจากเขตอำเภอตงจี๋... เข้าสู่เขตอำเภอซีเฟิงแล้ว ที่นั่น... มีรถรอรับพวกเขาอยู่... และจะพาพวกเขาไปซ่อนตัวในที่ที่ปลอดภัย

เหลยหมิงกับจางลี่ผิงจะพบรถบรรทุกที่จอดอยู่บนทางหลวงฝั่งตะวันออก... ซึ่งจะทำให้พวกเขาตัดสินใจผิดๆ ว่าพวกเขาจะไปที่อำเภอซงเหลียวซึ่งเป็นอำเภอข้างเคียง... แต่กลับคาดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาจะย้อนรอย... อ้อมเป็นวงใหญ่เพื่อไปถึงซีเฟิง

สุภาพบุรุษแก้แค้น สิบปีก็ยังไม่สาย โจวอี้... แกคอยดูเถอะ... ข้าถ้าไม่ได้ฆ่าล้างโคตรแก... ก็ขอไม่เป็นคน!

ในความเลือนราง... ตรงหน้าของเขาราวกับปรากฏเงาร่างที่เขาเกลียดชังเข้ากระดูกดำขึ้นมาอีกครั้ง... ในหูราวกับได้ยินเสียงที่ทำให้เขาใจหายวาบขึ้นมาอีกครั้ง เลือดทั้งตัวของฟู่หวี่ราวกับแข็งตัวในทันที! เพราะ... เขาพบอย่างตกตะลึงอย่างยิ่งว่า... โจวอี้ยืนอยู่ข้างหน้าจริงๆ

“ทำไมพวกแกเพิ่งจะมากันล่ะ?” ผู้กองโจวถามอย่างใจดี