บทที่ 62: สถานการณ์สร้างวีรบุรุษ

ไม่นานนัก รถตำรวจที่เปิดไฟวับวาบและไซเรนดังสนั่นก็มาถึงที่หัวมุมซอย กัวหย่ง หัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญาของเมือง ลงมาจากรถ ก็เห็นฆาตกรซุนเจ๋อที่ถูกมัดเป็นบ๊ะจ่างในทันที โอ้โห... ฝีมือการมัดเชือกนี่ไม่เลวเลยนะ

ในตอนนี้หมวกกันน็อกของซุนเจ๋อถูกถอดออกแล้ว เผยให้เห็นใบหน้าที่ผอมตอบและดูสุขุม เขาที่เพิ่งจะฟื้นจากอาการสลบ ก็รู้ตัวในทันทีว่าวันสิ้นโลกของตัวเองได้มาถึงแล้ว... ดิ้นรนไปก็ไร้ประโยชน์... เลยเลือกที่จะหลับตาและไม่พูดอะไร

“ขอบคุณ ขอบคุณ... ขอบคุณมากจริงๆ ครับ!” หลังจากที่ได้รู้ว่าฆาตกรถูกหนุ่มหล่อตรงหน้าจับกุมได้ กัวหย่งก็จับมือของอีกฝ่ายเขย่าไปมาอย่างไม่หยุด เขาขอบคุณจากใจจริง! รู้ไหมว่าหลายเดือนที่ผ่านมานี้เขาผ่านมาได้อย่างไร? คดีปล้นฆ่าชิงทรัพย์ด้วยอาวุธปืน “5.24” เหมือนกับภูเขาลูกใหญ่ที่หนักอึ้ง กดทับจนเจ้าหน้าที่สืบสวนคดีอาญาทุกคนรวมถึงเขาหายใจไม่ออก หน่วยสืบสวนคดีอาญาเป็นหน่วยงานที่สนแต่ผลลัพธ์ ไม่สนกระบวนการ ไม่ต้องมาย้ำว่าเบาะแสหายากแค่ไหน ไม่ต้องมาย้ำว่าผู้กระทำผิดเจ้าเล่ห์และฉลาดแกมโกงเพียงใด... ผู้บริหารระดับมณฑลและเมืองสนใจเพียงคำถามเดียว... ตกลงแล้วจะปิดคดีได้เมื่อไหร่! แล้ว... ยังไม่ทันที่คดีสำคัญ “5.24” จะคลี่คลาย... วันนี้ก็ เปรี้ยง!... เกิดคดีปล้นฆ่าชิงทรัพย์ด้วยอาวุธปืนครั้งที่สองขึ้นมาอีก... พูดโดยไม่เกินจริงเลยว่า... กัวหย่งเตรียมใจที่จะถูกปลดจากตำแหน่งไว้แล้ว

ทว่า... สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงเลยก็คือ... ในช่วงเวลาที่สำคัญที่สุด... กลับมีพลเมืองดีหนุ่มผู้กระตือรือร้นคนหนึ่งยื่นมือเข้ามากอบกู้วิกฤต... นำตัวฆาตกรมาลงโทษตามกฎหมาย

“หัวหน้ากัวเกรงใจเกินไปแล้วครับ... จับกุมผู้กระทำผิด... ก็เป็นหน้าที่ของผมเช่นกันครับ” โจวอี้ยิ้มบางๆ พูด อย่ามาเห็นเขาเป็นแค่พลเมืองดีผู้กล้าหาญธรรมดาๆ นะ... ความดีความชอบชั้นหนึ่งครั้งนี้... เขาเอาแน่

หน้าที่เหรอ? หัวหน้ากัวชะงักไปครู่หนึ่ง... ก่อนจะมองสำรวจอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วถามอย่างสงสัย “คุณคือ...”

โจวอี้หยิบบัตรประจำตัวตำรวจส่งให้อีกฝ่าย

หัวหน้ากัวตรวจสอบอย่างละเอียด... ก่อนจะยื่นมือไปตบแขนของโจวอี้ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ซาบซึ้งอย่างยิ่ง “เสี่ยวโจวเอ๊ย... คราวนี้เธอสร้างผลงานครั้งใหญ่แล้วนะ!”

และในตอนนั้นเอง... โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น

...

หลังจากรับโทรศัพท์ กัวหย่งก็คืนบัตรประจำตัวตำรวจให้โจวอี้ แล้วยิ้มพูด “ไปกับผมเถอะ... ท่านเลขาธิการเติ้ง, ท่านเลขาธิการหลิน และท่านผู้บัญชาการจี้ต่างก็ต้องการจะพบคุณ... เดี๋ยวคุณต้องระวังหน่อยนะ... อย่าตื่นเต้นล่ะ”

โจวอี้พยักหน้า “งั้นผมขอไปบอกเพื่อนๆ ก่อนนะครับ”

กัวหย่งมองดูโจวอี้ที่เดินไปหาชายสองหญิงสองกลุ่มนั้น... สายตาก็พลันจับจ้อง... โอ้โห... ท่านนั้นไม่ใช่... ไม่ผิดแน่... คือเธอร้อยเปอร์เซ็นต์ พอโจวอี้กลับมา... ก็พบในทันทีว่าความกระตือรือร้นที่หัวหน้ากัวคนนี้มีต่อเขานั้น... เหมือนไฟในฤดูหนาว... ดึงแขนของเขาโดยตรง... แล้วก็นั่งเข้าไปในรถตำรวจคันหน้าสุดด้วยกัน

“เสี่ยวโจวเอ๊ย... พี่ชายคนนี้เห็นเธอแวบแรกก็รู้สึกถูกชะตาเป็นพิเศษเลย... เอางี้... สองวันนี้เธออย่าเพิ่งไปไหนนะ... พี่ชายคนนี้ยังไงก็ต้องขอเลี้ยงข้าวเธอสักมื้อให้ได้!”

จางซ่วยคนขับรถมองหัวหน้าที่กระตือรือร้นเกินเหตุในกระจกมองหลัง... มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะกระตุก... ทั้งๆ ที่อายุน่าจะพอๆ กับพ่อแม่เขาแท้ๆ... ยังจะเรียกตัวเองว่าพี่ชายอยู่ได้ สรุปว่า... หัวหน้ากัว... ที่ท่านไร้ยางอายขนาดนี้... ตกลงแล้วเพื่ออะไรกันแน่?

อาคารหมายเลขหนึ่ง คณะกรรมการพรรคคอมมิวนิสต์มณฑลเหลียวตง ในห้องประชุมเล็ก... เติ้งย่าตง เลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายมณฑลและผู้บัญชาการกรมตำรวจมณฑล, หลิวหมิง รองผู้บัญชาการ, หลินหัว รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองเหลียวหยางและเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมาย, จี้หมินเซิง ผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจเมือง และผู้บริหารระดับมณฑลและเมืองคนอื่นๆ กำลังจิบชาและพูดคุยกันอย่างออกรส

เมื่อโจวอี้เดินเข้ามาในที่นี่ภายใต้การนำของกัวหย่ง... ในใจก็อดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นเล็กน้อย อย่าหาว่าเขาวิสัยทัศน์คับแคบเลย... สองชาติรวมกัน... ผู้บริหารที่ใหญ่ที่สุดที่เคยเจอในระยะใกล้ก็แค่ระดับรองอธิบดี... และคนที่นั่งอยู่ตรงกลางในตอนนี้... นั่นคือระดับรองรัฐมนตรีในปัจจุบัน... และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงความมั่นคงสาธารณะในอนาคต

“นี่คือสหายโจวสินะ? มาๆๆ เสี่ยวโจว... นั่งตรงนี้” เติ้งย่าตงอารมณ์ดี... มองอะไรก็ราบรื่น... ยิ่งไปกว่านั้นเด็กหนุ่มคนนี้ทั้งสูงทั้งหล่อ... มองแล้วก็น่าเอ็นดู

เหล่าผู้บริหารต่างก็จับมือกับโจวอี้อย่างเป็นกันเอง... แล้วก็พาโจวอี้ไปนั่งข้างๆ ท่านเลขาธิการเติ้ง

“ฉันจำเธอได้นะ... สหายโจว” รองผู้บัญชาการหลิวหมิงยิ้มพูดขึ้นมา... ทำให้คนอื่นๆ อดไม่ได้ที่จะชะงักไป

“ต้นเดือนมิถุนายน... สำนักงานตำรวจเมืองอันผิงได้จัดกำลังจับกุมนักโทษหลบหนีระดับ A ของกระทรวงความมั่นคงสาธารณะ... ท่านเลขาธิการเติ้งให้ผมไปกำกับดูแลที่อันผิง... ผลคือปฏิบัติการจับกุมประสบความสำเร็จอย่างงดงาม” รองผู้บัญชาการหลิวไม่ขายน้ำแกง... ชี้ไปที่โจวอี้แล้วพูดว่า “นี่คือผู้มีคุณูปการครั้งใหญ่ในการจับกุมนักโทษในตอนนั้น... ผู้ได้รับเหรียญเชิดชูเกียรติชั้นหนึ่ง”

เติ้งย่าตงทุบโต๊ะ... แล้วหัวเราะลั่น “ฉันนึกออกแล้ว... คำสั่งชมเชยของสำนักงานตำรวจเมืองอันผิงนั่นฉันเป็นคนเซ็นอนุมัติด้วยตัวเอง”

ยอดเยี่ยมจริงๆ! ในใจของจี้หมินเซิงรู้สึกทึ่ง เดือนมิถุนายนได้รับเหรียญเชิดชูเกียรติชั้นหนึ่ง... ครั้งนี้ก็ต้องเป็นเหรียญเชิดชูเกียรติชั้นหนึ่งอีกแน่นอน... ชายหนุ่มคนนี้ในเวลาไม่ถึงครึ่งปี... ก็ได้รวบรวมเกียรติยศที่คนอื่นอาจจะทั้งชีวิตก็ยังไม่ได้มา และที่หาได้ยากยิ่งกว่าคือ... โจวอี้ยังหนุ่มขนาดนี้ ในหัวของท่านผู้บัญชาการจี้พลันปรากฏความคิดหนึ่งขึ้นมา—หรือว่านี่คือสิ่งที่เรียกว่าสถานการณ์สร้างวีรบุรุษในตำนาน?

ถามเรื่องงาน... ถามเรื่องครอบครัว... แล้วก็ยังถามเรื่องส่วนตัว เมื่อเผชิญหน้ากับความห่วงใยที่อบอุ่นดั่งสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิของเหล่าผู้บริหาร... โจวอี้ก็พูดจาได้อย่างเหมาะสมและตอบคำถามได้อย่างลื่นไหล... สร้างความประทับใจที่ดีเยี่ยมให้กับเหล่าผู้บริหาร

ประมาณครึ่งชั่วโมงผ่านไป... การพบปะกับผู้บริหารครั้งนี้ก็ค่อยๆ ใกล้จะสิ้นสุดลง

และในตอนนั้นเอง... เหอปิน รองผู้อำนวยการสำนักงานใหญ่ของคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลก็เดินเข้ามา... แล้วกระซิบข้างหูเติ้งย่าตงสองสามคำ ท่านเลขาธิการเติ้งมองโจวอี้อย่างประหลาดใจเล็กน้อย... แล้วก็ยิ้มพูด “รองผู้อำนวยการเหอมีเรื่องบางอย่างจะคุยกับเธอ... เธอตามเขาไปหน่อยก็แล้วกัน”

โจวอี้พยักหน้า... ลุกขึ้นกล่าวลาเหล่าผู้บริหาร... แล้วก็เดินตามรองผู้อำนวยการเหอออกจากห้องประชุมไป

รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองหลินหัวกับผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจเมืองจี้หมินเซิงสบตากัน... ทั้งสองคนต่างก็เห็นความตกตะลึงในสีหน้าของอีกฝ่าย รองผู้อำนวยการเหอจะมีเรื่องอะไรคุยกับโจวอี้? บางที... อาจจะไม่ใช่เหอปินที่ต้องการจะคุย... แต่เป็น...

แล้วคำถามก็คือ... ท่านเลขาธิการเจี่ยนต้องการจะคุยกับโจวอี้ตามลำพังทำไมกันนะ?