บทที่ 63: วางแผนเส้นทางราชการ

ในตอนนี้ในใจของโจวอี้มีเครื่องหมายคำถามตัวโตๆ ทั้งๆ ที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน... ท่านรองเลขาธิการเหอคนนี้จะมาคุยเรื่องอะไรกับเขากันนะ?

เหอปินเหลือบมองโจวอี้แวบหนึ่ง ในใจคิดว่า เราสองคนไม่เคยเจอกันก็จริง... แต่ชื่อของเธอน่ะ... ข้าจดจำไว้ในใจนานแล้ว ถึงขนาดที่ว่า... ในสายตาของท่านเลขาธิการและภริยาท่านเลขาธิการ... ก็ยังมีชื่อของเธออยู่!

เหอปินก็ถือว่ามองดูซูเยว่เติบโตมาคนหนึ่ง ดังนั้นเขาจึงรู้เรื่องหนึ่งดี... ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้... ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนเพศเดียวกันหรือต่างเพศ... นอกจากเด็กหนุ่มที่ชื่อโจวอี้คนนี้แล้ว... ซูเยว่เคยใส่ใจใครขนาดนี้มาก่อนไหม? ไม่มี! ไม่เพียงแต่จะลงทุนขอร้องให้เขาออกหน้าไปสร้างแรงกดดันให้เมืองอันผิงอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน... แต่ยังลงไปโต้เถียงกับคนที่ใส่ร้ายโจวอี้ในฟอรัมอย่างดุเดือดด้วยตัวเองอีก เพียงเพราะความสัมพันธ์ฉันเพื่อนร่วมรุ่นธรรมดาๆ งั้นเหรอ? ในฐานะผู้มีประสบการณ์... ท่านรองเลขาธิการเหอขอแค่ยิ้ม... ไม่พูดอะไร

เขาพาโจวอี้ลงจากตึก... เดินตรงไปยังหน้าห้องทำงานของท่านเลขาธิการ... แล้วเคาะประตูเบาๆ เมื่อได้ยินเสียง ‘เข้ามา’ ดังมาจากข้างใน เหอปินก็ผลักประตูเปิดออก หันไปแสดงท่าทีให้โจวอี้ตามเขาเข้าไป

“ท่านเลขาธิการครับ เสี่ยวโจวมาแล้วครับ” ท่านรองเลขาธิการเหอพูดอย่างนอบน้อม

ท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลที่กำลังก้มหน้าดูเอกสารอยู่... พยักหน้า ‘อืม’ เบาๆ... อีกฝ่ายก็เข้าใจในทันทีแล้วถอยออกจากห้องทำงานไป... พร้อมกับปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา

หัวใจของโจวอี้เต้นรัวไม่เป็นส่ำ... เขาไม่คาดคิดเลยจริงๆ ว่า... คนที่ต้องการจะคุยกับเขาจะเป็นถึงท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลเจี่ยนว่านเหยียน นี่มันสถานการณ์อะไรกัน? เป็นเพราะเขาแสดงความกล้าหาญจับกุมฆาตกรปล้นฆ่าด้วยอาวุธปืนได้ในคราวเดียว... เลยเรียกมาพบเป็นพิเศษ? หรือว่า... อ้อ... นอกจากข้อนี้แล้ว... ดูเหมือนจะไม่มีเหตุผลอื่นแล้ว ยังไงซะเขากับเจี่ยนซูเยว่ก็เป็นแค่เพื่อนร่วมรุ่นที่บริสุทธิ์... อย่างมากก็แค่เพื่อนซี้... ท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ งานยุ่งเป็นบ้า... ไม่มีทางที่จะมารู้จักคนตัวเล็กๆ อย่างเขาได้หรอก... ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะมาให้สิทธิพิเศษอะไรเพราะเรื่องแค่นี้

เจี่ยนว่านเหยียนไม่ได้มีแผนจะปล่อยให้โจวอี้ยืนรอเก้อ... เพราะเวลาของเขามีค่า... เป็นไปไม่ได้ที่จะมาเสียเวลามากมายให้กับข้าราชการระดับรองหัวหน้าฝ่ายตัวเล็กๆ คนหนึ่ง... แม้ว่าวันนี้อีกฝ่ายจะเพิ่งสร้างผลงานครั้งใหญ่... แม้ว่าอีกฝ่ายจะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับลูกสาวของเขาก็ตาม

อันที่จริง... การพบกันในวันนี้... เขาหลักๆ แล้วก็แค่อยากจะมาดูด้วยตาตัวเองว่า... ชายหนุ่มที่สามารถทำให้ลูกสาวของเขาเกิดความรู้สึกดีๆ จนถึงขั้นอาจจะมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งไปกว่านี้ได้... ตกลงแล้วเป็นคนแบบไหนกันแน่

รูปถ่ายเขาก็เคยดู... วิดีโอเขาก็เคยดู... วีรกรรมบางอย่างเขาก็เคยรับรู้มาบ้าง พูดตามตรง... เก่งไหม? ก็เก่งจริงๆ แต่ก็ยังไม่ถึงกับโดดเด่นเป็นพิเศษ! อย่างน้อยในบรรดาคนหนุ่มสาวมากความสามารถที่เขาเคยเจอมา... ก็ถือว่าอยู่รั้งท้ายเลยทีเดียว

“นั่งสิ” เจี่ยนว่านเหยียนชี้ไปที่โซฟา

โจวอี้นั่งลงตามคำบอก... สีหน้าสงบนิ่งรอคอยให้ผู้ยิ่งใหญ่เอ่ยปากถาม ก็เกิดใหม่มาแล้วรอบหนึ่งนี่นา... ในด้านการปรับสภาพจิตใจและควบคุมอารมณ์... เขาคือมืออาชีพ เขาเพิ่งจะสร้างผลงานครั้งใหญ่มา เขาก็ไม่ได้ไปทำอะไรลูกสาวของอีกฝ่าย เพียงแค่สองข้อนี้... อีกฝ่ายก็ไม่มีเหตุผลที่จะมาหาเรื่องเขา

“เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?” เจี่ยนว่านเหยียนถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ... เป็นคำถามที่โจวอี้ไม่ทันได้ตั้งตัว

โจวอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง... เขาจำได้อย่างชัดเจนว่า... ครั้งล่าสุดที่กล้าพูดกับเขาแบบนี้... คือเจิงอวี๋เฉียง... ผู้มีอิทธิพลมืดของอำเภอตงจี๋... ตอนนั้นเขาก็ตอกกลับไปว่า ‘แล้วแกรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร’... แล้วก็ซัดเจ้านั่นไปหนึ่งชุด แต่เห็นได้ชัดว่า... วิธีการจัดการแบบนั้นไม่สามารถใช้กับสถานการณ์ตรงหน้านี้ได้... นอกจากว่าเขาจะรู้สึกว่าตัวเองอายุยืนเกินไป!

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง... โจวอี้ก็เข้าใจความหมายที่แท้จริงในประโยคของเจี่ยนว่านเหยียนแล้ว ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าอย่างสัตย์จริงแล้วพูดว่า “ท่านคือคุณพ่อของเพื่อนร่วมรุ่นเจี่ยนซูเยว่ครับ”

เจี่ยนว่านเหยียนยิ้มบางๆ... ดูเหมือนจะพอใจกับคำตอบนี้อยู่บ้าง... ถ้าหากอีกฝ่ายกล้าแกล้งทำเป็นโง่แล้วพูดว่า ‘ท่านคือท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลไงครับ’... เขาก็คงจะหมดความสนใจที่จะคุยกับอีกฝ่ายต่อไปโดยสิ้นเชิง

“เธอมีการวางแผนเส้นทางราชการของตัวเองไว้ไหม?” นี่คือคำถามที่สองของท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ... จะว่าไม่เกี่ยวอะไรกับคำถามแรกเลยก็คงจะได้... เพราะมันไม่เกี่ยวกันเลยแม้แต่น้อย สรุปก็คือ... หัวข้อสนทนากระโดดไปไกลมาก

วางแผนเส้นทางราชการ? หมายความว่ายังไง? ในใจของโจวอี้เริ่มสงสัย

“ไม่ต้องตื่นเต้น... พูดมาตามสบาย” เจี่ยนว่านเหยียนพูดเหมือนไม่ใส่ใจ

“จากรองหัวหน้าฝ่ายเลื่อนเป็นหัวหน้าฝ่าย... แล้วก็เลื่อนเป็นรองผู้อำนวยการ...” โจวอี้ลองพูดหยั่งเชิง

“เอาให้มันเจาะจงกว่านี้” เจี่ยนว่านเหยียนตัดบทคำพูดไร้สาระของอีกฝ่ายโดยตรง... ฉันให้แกพูดตามสบาย... ไม่ได้ให้แกพูดแบบขอไปที

โจวอี้คิดอย่างละเอียด... แล้วก็พูดต่อ “เป้าหมายต่อไปคือรองผู้กำกับการสถานีตำรวจอำเภอครับ... ทางที่ดีคือให้ดูแลงานสืบสวนคดีอาญา... จากนั้นก็เก็บประสบการณ์อีกสองปี... เป็นผู้กำกับการหรือย้ายไปรับตำแหน่งที่หน่วยสืบสวนคดีอาญาของเมือง...”

เจี่ยนว่านเหยียนพบจุดสำคัญในทันที... ถามว่า “เธอชอบทำงานสืบสวนคดีอาญาเหรอ?”

“ใช่ครับ” โจวอี้พยักหน้า

“ทำไมล่ะ?” เจี่ยนว่านเหยียนรู้สึกว่าน่าสนใจขึ้นมา... การอาศัยการคลี่คลายคดีอาญาเพื่อแสวงหาความก้าวหน้าในเส้นทางราชการนั้น... จะว่าไม่มีก็ไม่ใช่... แต่ก็น้อยมากจริงๆ

ทำไมเหรอ? ก็แน่นอนว่าเป็นเพราะในหัวของฉันมีข้อมูลคดีใหญ่ๆ ในช่วงหลายปีนี้เป็นเล่มๆ... ถ้าไม่ไปคลี่คลายคดี... ก็ไม่เสียของแย่เหรอ? และมีเพียงการได้เป็นผู้รับผิดชอบของหน่วยงานสืบสวนคดีอาญาเท่านั้น... ถึงจะสามารถไปสืบสวนคลี่คลายคดีได้อย่างชอบธรรม

“อย่างแรกคือความชอบส่วนตัวครับ... แล้วก็... ผมรู้สึกว่างานสืบสวนคดีอาญามันท้าทายและมีความยุติธรรมอย่างยิ่ง... รวมถึงความรู้สึกประสบความสำเร็จจากการใช้ความพยายามอย่างไม่ลดละ... เพื่อนำตัวผู้กระทำผิดมาลงโทษตามกฎหมายครับ” โจวอี้ตอบอย่างจริงจัง ใช่แล้ว... ภายใต้เงื่อนไขที่สามารถคลี่คลายคดีได้อย่างง่ายดาย... เหตุผลที่เขาพูดมาเหล่านี้ล้วนเป็นความจริง

เจี่ยนว่านเหยียนพิจารณาโจวอี้อย่างละเอียด... คำพูดที่อีกฝ่ายพูด... การกระทำที่อีกฝ่ายทำ... ล้วนเต็มไปด้วยความเลือดร้อนและความใฝ่ฝันในอุดมคติของคนหนุ่มสาว นี่แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องเลวร้าย... แต่... จะว่ายังไงดีล่ะ... หากพิจารณาจากมุมมองของเส้นทางราชการแล้ว... ทางมันแคบไปหน่อย!

“แล้วยังไงต่อ? อยู่ในระบบการเมืองและกฎหมายไปตลอด?” เจี่ยนว่านเหยียนถามต่อ

“เรื่องหลังจากนั้น... ผมยังไม่ได้คิดไว้เลยครับ” โจวอี้ยิ้มอย่างเขินๆ ตอบ

“ฉันนึกว่าเธอจะพูดว่า... ในอนาคตอยากจะเป็นผู้บัญชาการสำนักงานตำรวจเมือง, ผู้บัญชาการกรมตำรวจมณฑล, รัฐมนตรีว่าการกระทรวงความมั่นคงสาธารณะเสียอีก” เจี่ยนว่านเหยียนพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก

“คนเรามีสิ่งมีค่าที่สุดมีเจียมตัว... ไม่ควรจะมีความคิดที่ไม่ประมาณตนครับ” โจวอี้ตอบอย่างถ่อมตน

“พูดความจริง” เจี่ยนว่านเหยียนหรี่ตา... พูดเรียบๆ

โจวอี้รีบตอบกลับโดยไม่ต้องคิด “ขุนนางและแม่ทัพ... หรือจะถูกกำหนดมาโดยสายเลือด!”

เจี่ยนว่านเหยียนชะงักไปเล็กน้อย... ก่อนจะชี้ไปที่โจวอี้แล้วหัวเราะลั่น ดีมาก... ขุนนางและแม่ทัพหรือจะถูกกำหนดมาโดยสายเลือด เป็นเด็กที่น่าสนใจจริงๆ!

...

หลังจากออกมาจากห้องทำงานของท่านเลขาธิการ... ภายใต้การนำของชายที่อ้างตัวว่าเป็นเลขาหลิว... โจวอี้ก็เดินออกจากอาคารหมายเลขหนึ่งของคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑล พอออกจากประตูใหญ่ของคณะกรรมการพรรคฯ ก็เห็นรถตำรวจคันหนึ่งขับเข้ามา

“ขึ้นรถ! พี่ชายเลี้ยงขาหมูอันดับหนึ่งในใต้หล้า!” หัวหน้าหน่วยกัวหย่ง... ซุ่มรอได้สำเร็จ... ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ดึงโจวอี้ขึ้นรถ

โจวอี้ไม่อาจปฏิเสธน้ำใจได้... และตัวเองก็ยังไม่ได้กินข้าวกลางวันจริงๆ... เลยฉวยโอกาสตามน้ำตามอีกฝ่ายไปที่ร้านตามสั่งเล็กๆ ร้านหนึ่ง กินขาหมู... ดื่มเหล้าเล็กน้อย ต้องบอกเลยว่า... รสชาติไม่เลวเลยจริงๆ

“น้องชาย... ต่อไปถ้ามาที่เมืองหลวงของมณฑล... ต้องโทรหาพี่ชายคนนี้นะ... สองคำเท่านั้น... ‘จัดให้’!” โจวอี้ฟังแล้วก็พยักหน้าหงึกๆ หัวหน้ากัวก็เป็นถึงผู้บริหารระดับรองอธิบดี... ทำไมถึงได้กระตือรือร้นกับเขาขนาดนี้? ก็ไม่ใช่เพราะว่าถูกชะตากันหรอกเหรอ?