บทที่ 64: งานเลี้ยงวันเกิด (1)

หลังจากทานข้าวเสร็จ หัวหน้าหน่วยกัวก็มาส่งโจวอี้ที่โรงแรมไท่อันด้วยตัวเอง แล้วถึงได้กล่าวอำลากับโจวอี้อย่างอาลัยอาวรณ์ น้องชาย... ปีหน้าพี่ชายคนนี้จะได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นไปอีกหน่อยหรือไม่... ก็ฝากความหวังไว้ที่เธอทั้งหมดแล้วนะ!

แน่นอนว่าโจวอี้ไม่ได้ยินความนัยที่ซ่อนอยู่ในใจของหัวหน้าหน่วยกัว เขาเดินทางไปยังโรงแรมไท่อันตามที่นัดไว้ล่วงหน้าเพื่อไปสมทบกับเจี่ยนซูเยว่, เถียนเถียน และคนอื่นๆ

“อาอี้! ทางนี้!” พอเข้าไปในโรงแรม โจวอี้ก็เห็นเจี่ยนซูเยว่, เถียนเถียน และกลุ่มเพื่อนๆ นั่งอยู่บนโซฟาในล็อบบี้ เมื่อเห็นเขา ก็รีบโบกมือเป็นสัญญาณทันที

“กระเป๋าของนาย” โจวอี้เดินเข้าไป ยื่นมือไปรับเป้ที่เถียนเถียนส่งมาให้ สายตากวาดมองไปรอบๆ ก็พบว่านอกจากไป๋ฮ่าวเซวียนกับสวี่เหิงแล้ว ยังมีชายสองหญิงสองเพิ่มขึ้นมาอีก

“ขอแนะนำหน่อยนะ นี่โจวอี้” ในฐานะเจ้าบ้าน เจี่ยนซูเยว่ย่อมต้องเป็นฝ่ายแนะนำให้ทั้งสองฝ่ายรู้จักกัน เธอจึงยื่นมือไปดึงโจวอี้เข้ามา แล้วก็ชี้ไปที่ชายในชุดขาวร่างสูงสง่าคนหนึ่งแล้วแนะนำว่า “นี่ฮั่วอวิ๋นเซิน”

“สวัสดีครับ” “สวัสดีครับ” โจวอี้ยิ้มแล้วยื่นมือไปจับกับอีกฝ่าย

เขาสังเกตได้อย่างเฉียบแหลมว่า ชายคนนี้ที่มีชื่อเหมือนพระเอกในนิยายรักโรแมนติกไม่มีผิด ตอนที่จับมือกับเขา สายตากลับเหลือบไปมองมือของเจี่ยนซูเยว่ที่กำลังดึงแขนของเขาอยู่แวบหนึ่ง

ไป๋ฮ่าวเซวียนกับสวี่เหิงสบตากัน บนใบหน้าเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ชอบดูเรื่องสนุกและไม่กลัวว่าเรื่องจะวุ่นวายออกมาอย่างแนบเนียน ฮั่วอวิ๋นเซินคนนี้ไม่เพียงแต่เป็นเพื่อนร่วมรุ่น ม.1-2 ของเจี่ยนซูเยว่ แต่ยังรู้จักกับครอบครัวของพวกเขามานานแล้ว เนื่องจากพ่อแม่ต้องย้ายที่ทำงาน เจี่ยนซูเยว่จึงได้ไปเรียนที่อำเภอตงจี๋ในช่วง ม.3 และมัธยมปลายสามปี ถึงได้มารู้จักกับโจวอี้

ไป๋และสวี่ทั้งสองคนเห็นพ้องต้องกันว่า... จากสถานการณ์ในปัจจุบัน... คนที่สามารถสร้างภัยคุกคามให้กับโจวอี้ได้... ฮั่วอวิ๋นเซินนับว่าเป็นหนึ่งในนั้นอย่างแน่นอน ถ้าหากไม่ได้... ก็ไม่เป็นไร... พรุ่งนี้ยังมีอีกคน พวกเขาอยากจะบอกกับโจวอี้เหลือเกินว่า... อย่าได้คิดไปเองง่ายๆ ว่าผู้หญิงที่ทั้งสวยและเก่งอย่างเจี่ยนซูเยว่จะไม่มีใครมาจีบ... และก็อย่าได้คิดไปเองง่ายๆ ว่า... ที่เจี่ยนซูเยว่ไม่มีแฟนมาตลอดก็เพื่อรอคอยวาสนาที่ฟ้าลิขิต นั่นมันเป็นเพราะแกฟลุกล้วนๆ... ที่บังเอิญเจอเรื่องสองสามเรื่องติดต่อกัน... จนสามารถดึงดูดความสนใจของเจี่ยนซูเยว่ได้สำเร็จ... และจากนั้นก็เกิดความรู้สึกดีๆ แบบหนุ่มสาวขึ้นมา และ... ถึงแม้ว่าแกจะได้เปรียบ... แต่ก็ใช่ว่าจะชนะเสมอไป เมื่อไหร่ที่ได้อยู่ด้วยกันนานขึ้น... แกค่อยๆ เผยด้านที่ธรรมดาสามัญออกมา... เหอะๆ...

“นี่เหรินหาน” เจี่ยนซูเยว่แนะนำชายคนต่อไป หน้าตาธรรมดา แต่บุคลิกกลับไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง โดยเฉพาะรอยยิ้มที่อ่อนโยนบนใบหน้านั้น มีเสน่ห์ดึงดูดอย่างมาก

“นี่ซ่งถิง” เจี่ยนซูเยว่ชี้ไปที่หญิงสาวผมสั้นในชุดกระโปรงสีเหลือง แล้วยิ้มพูด

“ฉันลั่วเวยเวยค่ะ” หญิงสาวคนสุดท้ายที่มวยผมและแต่งหน้าอย่างประณีตแนะนำตัวเองอย่างร่าเริง

โจวอี้สรุปได้ว่า... นอกจากฮั่วอวิ๋นเซินที่มีท่าทีเป็นศัตรูกับเขาจางๆ แล้ว... ท่าทีของคนอื่นๆ ก็ยังถือว่าไม่เลว คิดดูก็น่าจะใช่... ของที่เหมือนกันย่อมอยู่รวมกัน... คนที่เหมือนกันย่อมคบหากัน... เพื่อนของเจี่ยนซูเยว่... จะเป็นตัวประกอบไร้สมองประเภทที่ปากจัดใจแคบ พอเจอหน้าก็พ่นมั่วซั่วมาให้พระเอกตบหน้าเล่นได้ยังไง?

“ฉันพนันห้าเหมาว่าอวิ๋นเซินไม่มีลุ้น” เมื่อมองดูเจี่ยนซูเยว่ที่ยืนยิ้มแย้มอยู่ข้างๆ โจวอี้ ซ่งถิงก็พูดกับลั่วเวยเวยเสียงเบา

“นี่จะเรียกว่าเพื่อนสมัยเด็กแพ้คนมาทีหลังได้ไหม?” ลั่วเวยเวยหัวเราะเบาๆ ถาม

“อวิ๋นเซินจะมาเป็นเพื่อนสมัยเด็กอะไรกัน? แต่พูดก็น่าแปลกนะ... อวิ๋นเซินเก่งขนาดนั้น... ทำไมซูเยว่ถึงไม่ปิ๊งเขาเลย?” ซ่งถิงถามในฐานะเพื่อนสมัยประถมและเพื่อนสนิท

“นั่นแหละ... บางทีความรักความชอบมันก็เป็นเรื่องที่ไม่ค่อยจะมีเหตุผลและไม่เป็นไปตามหลักเหตุผลสักเท่าไหร่” ลั่วเวยเวยตอบในมุมของไทยมุง

“แล้วพวกเธอล่ะว่า... ไอ้โจวอี้นั่นมีลุ้นไหม?” เหรินหานยื่นหน้าเข้ามา... ร่วมวงสนทนาของสองสาว

“จะว่ายังไงดีล่ะ! ซูเยว่ปฏิบัติต่อเขาไม่เหมือนผู้ชายคนอื่นจริงๆ... อย่างเช่นการสัมผัสร่างกายแบบตอนนี้... แต่ว่านะ... ตอนนี้จะตัดสินก็ยังเร็วเกินไป... รอดูไปก่อนดีกว่า” ซ่งถิงพูดอย่างคลุมเครือ

“ฉันว่ายาก... ด่านคุณอาเจี่ยนน่ะ... เดาว่าโจวอี้คงจะผ่านไปไม่ได้... แล้วอีกอย่าง... พวกเธอก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้ฤทธิ์เดชของคุณน้าโหมว!” ลั่วเวยเวยพูดอย่างมั่นใจ

“งั้นฉันพนันห้าเหมาว่าซูเยว่กับโจวอี้ต้องได้กัน” ในใจของเหรินหานพอจะเดาได้แล้ว... คำพูดของผู้หญิงสองคนนี้... ให้ฟังตรงข้ามไว้เป็นถูก

ฮั่วอวิ๋นเซินมองไปทางสามสหายตัวแสบนั่นแวบหนึ่ง... เขาไม่ต้องเดาก็รู้ว่าสามคนนั้นต้องกำลังหัวเราะเยาะเขาอยู่แน่ เขาก็สุดจะทนเหมือนกัน! เขาก็หล่อไม่ใช่เหรอ? แต่ดันไม่ใช่สเปกของเจี่ยนซูเยว่นี่สิ! พอมองดูโจวอี้กับเจี่ยนซูเยว่ที่ยืนคุยอะไรกันอยู่ก็ไม่รู้... ในใจเขาก็ทั้งเปรี้ยวทั้งฝาดทั้งอึดอัดไปหมด เขายอมให้เจี่ยนซูเยว่เป็นโสดไปตลอดชีวิต... ยังดีกว่าจะให้ผู้ชายคนอื่นได้เห็นความงามของเธอ...

โรงแรมไท่อัน เป็นสถานที่ที่เจี่ยนซูเยว่จงใจจัดหาให้เพื่อนๆ ที่เดินทางมาไกลได้พัก นอกจากโจวอี้, ฮั่วอวิ๋นเซิน และคนอื่นๆ แล้ว ยังมีเพื่อนจากปักกิ่งอีกบางส่วนที่มาถึงตอนกลางคืน

หกโมงเย็นกว่า กลุ่มคนก็ออกไปทานข้าวเย็น และในตอนที่ทานข้าวเย็นไปได้ครึ่งหนึ่ง... เจี่ยนซูเยว่ก็ถูกท่านแม่ใช้คาถาอัญเชิญทางโทรศัพท์เรียกตัวไป พ่วงเถียนเถียน, สวี่เหิง และไป๋ฮ่าวเซวียนไปด้วยกัน คนที่เหลือคุยกันอย่างกระอักกระอ่วนก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ... เลยรีบๆ ทานข้าวให้เสร็จ... แล้วก็กลับโรงแรมไท่อัน

ตอนกลางคืน โจวอี้นอนอยู่บนเตียงในโรงแรม พลิกไปพลิกมามีบางอย่างนอนไม่หลับ โลกหลังจากที่เกิดใหม่... ก็ยังคงเป็นโลกที่คุ้นเคย... แต่เรื่องบางเรื่อง... กลับเปลี่ยนแปลงไปโดยไม่รู้ตัว อย่างเช่นตัวเลขที่เกี่ยวกับเวลาในสมุดบันทึกในโทรศัพท์ของเขา 7.2 หมายถึงคดีทำร้ายร่างกายที่ตลาดสดตงจี๋ที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานี้... และ 8.29 หมายถึงคดีปล้นห้างสรรพสินค้าเก่าซานไป่... ผลคือ... ทั้งสองคดีนี้ไม่ได้เกิดขึ้น แล้วก็ฆาตกรซุนเจ๋อที่จับได้ในวันนี้... ในชาติที่แล้วเวลาที่ก่อเหตุคือหลังจากวันชาติเดือนพฤศจิกายน เหล่านี้ล้วนเป็นตัวอย่างของเรื่องที่เขาไม่ได้เข้าไปมีส่วนร่วมโดยตรง... แต่ผลลัพธ์ก็ยังเปลี่ยนแปลงไป บางที... นี่อาจจะเป็นปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีก (Butterfly Effect) ที่เกิดจากการเกิดใหม่ของเขา? ความหมายของการเกิดใหม่ของเขาคือเพื่อเปลี่ยนแปลงโชคชะตาของตัวเอง... และในขณะเดียวกัน... ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำให้เส้นทางโชคชะตาของคนอื่นเปลี่ยนแปลงไป ความขัดแย้งในส่วนนี้... บางครั้งเขาก็ไม่สามารถแก้ไขได้จริงๆ

หลังจากคิดฟุ้งซ่านอยู่ครู่หนึ่ง ความง่วงก็ถาโถมเข้ามา... โจวอี้ค่อยๆ หลับตาลง

...

เช้าวันรุ่งขึ้น โจวอี้, ฮั่วอวิ๋นเซิน และคนอื่นๆ ทานอาหารเช้าที่โรงแรม แล้วก็นั่งรถไปยังตงซานวิลล่าพร้อมกัน—หรือก็คือสถานที่ที่เจี่ยนซูเยว่จัดงานเลี้ยงวันเกิด หลังจากถึงวิลล่า กลุ่มคนก็เดินตามเถียนเถียนไปยังห้องโถงจัดงานเลี้ยง เจี่ยนซูเยว่ยังไม่ปรากฏตัว... น่าจะกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้าอยู่

โจวอี้ในตอนนี้ยังไม่รู้ว่า... งานเลี้ยงวันเกิดครั้งนี้... สำหรับเขาและเจี่ยนซูเยว่... รวมถึงทุกคน... จะกลายเป็นวันที่น่าจดจำไปตลอดกาล