บทที่ 65: งานเลี้ยงวันเกิด (2)

งานเลี้ยงวันเกิดของคนธรรมดา... คือการที่เพื่อนสนิทหรือเพื่อนร่วมงานสองสามคนมารวมตัวกัน... ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์... เป่าเทียนวันเกิด... ตัดเค้กวันเกิด... หัวเราะเฮฮากินดื่มกันแล้วก็ไปร้องคาราโอเกะต่อเป็นอันจบ! ส่วนงานเลี้ยงวันเกิดในวันนี้... คือห้องโถงวิลล่าที่กว้างขวางและหรูหรา... แล้ว... เรื่องอื่นๆ ดูเหมือนก็จะไม่ได้แตกต่างอะไรกันมากนัก!

เดิมทีโจวอี้คิดว่า... งานที่เขาเข้าร่วมในวันนี้ควรจะเป็นงานระดับสูงที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในสองชาติ... เพราะยังไงซะฐานะของพ่อแม่เจี่ยนซูเยว่ก็วางอยู่ตรงนั้น... สถานที่จัดงานก็ยังเป็นหมู่บ้านวิลล่าที่หรูหราที่สุดในเหลียวหยางอีกด้วย ผลคือ... แค่นี้? นับรวมเขาเข้าไปด้วย... ทั้งหมดก็มีไม่ถึงยี่สิบคน... ยืนกันอยู่กระจัดกระจายตามที่ต่างๆ... เสียของห้องนั่งเล่นใหญ่ขนาดสามร้อยกว่าตารางเมตรจริงๆ

“แกดูสิว่ากระโปรงฉันตัวนี้สวยไหม?” เถียนเถียนจับชายกระโปรงทั้งสองข้างเบาๆ... บิดเอวเล็กๆ ไปทางซ้ายขวาสองที... ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจอวดโจวอี้

โจวอี้มองอยู่ครู่หนึ่ง... แล้วก็ประเมินอย่างแห้งๆ หนึ่งประโยค “สวยดี” เขาไม่ได้โกหก... สวยดีจริงๆ บนใบหน้ารูปไข่ที่งดงาม... คิ้วดั่งขุนเขาไกล... ดวงตาดั่งน้ำในฤดูใบไม้ร่วง... ยามเหลียวมอง... ทั้งงดงามและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ กระโปรงยาวสไตล์โบฮีเมียนสีฟ้าอ่อนพิมพ์ลาย... เข้ากันกับรองเท้าส้นสูงรัดส้นสีเงิน... ในความสดใสก็ยังแฝงไว้ด้วยความเซ็กซี่เล็กๆ... และชายกระโปรงที่พริ้วไหวราวกับปุยเมฆ... ก็เข้ากันกับผมยาวสลวยสีไวน์แดงของเถียนเถียนได้อย่างลงตัว เป็นอย่างที่ว่าจริงๆ... คนหน้าตาสวย... หุ่นก็สวย... ดังนั้นใส่อะไรก็สวย

“ชมได้ขอไปทีเกินไปแล้วนะ... ผู้กองโจว... กลับไปเขียนเรียงความวิจารณ์ความยาวไม่ต่ำกว่าสองพันคำมาให้ฉันด้วย” เถียนเถียนแกล้งทำเป็นไม่พอใจ

โจวอี้คิดอยู่ครู่หนึ่ง... แล้วก็พูดทันที “สาวน้อยคนนี้ช่างงามแท้... ตากลมโตปากนิดๆ... แขนบางๆ ขาเรียวยาว... เห็นแล้วน้ำลายไหล”

เถียนเถียนชะงักไปครู่หนึ่ง... ก่อนจะกลั้นหัวเราะแล้วถาม “แกน้ำลายไหลเหรอ... ไหนล่ะ?”

โจวอี้พูดอย่างไม่รีบร้อน “นี่เป็นการใช้อุปมาโวหารที่เกินจริง... หลักๆ ก็เพื่อขับเน้นความงามของเธอน่ะ”

เถียนเถียนมองอีกฝ่ายอย่างดูแคลน “แค่ระดับกลอนตลาดของแกน่ะ... ห่างชั้นกับเจียงอวี่เยอะ... อย่างน้อยเขาก็ยังแต่งออกมาได้ประโยคหนึ่งว่า ‘เรือนร่างอรชรดั่งกิ่งหลิวลู่ลม’ เลยนะ”

“เหอะ... เขามีชมได้ตรงไปตรงมา... เข้าใจง่าย... และติดดินเหมือนฉันไหมล่ะ?” โจวอี้ไม่ยอมรับ

“ยอมรับว่าตัวเองไม่มีการศึกษา... มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ?” เถียนเถียนยอกย้อน การต่อปากต่อคำกับโจวอี้แบบนี้... สำหรับเธอแล้วค่อยๆ กลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว... ดูเหมือนว่าทุกหัวข้อจะสามารถนำไปสู่การโต้เถียงกันได้... แต่เธอกลับรู้สึกว่ามันน่าสนใจมาก... และก็สนุกกับมันไม่รู้จักเบื่อ

ซ่งถิง, ลั่วเวยเวย และเหรินหาน ยืนมองสองคนนี้เถียงกันอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ... ต่างก็สบตากันด้วยสายตาที่ซับซ้อนยากจะบรรยาย พวกเขารู้สึกว่าตัวเองชักจะมองไม่เข้าใจแล้ว

ในใจของฮั่วอวิ๋นเซินยิ่งไม่สมดุลเข้าไปใหญ่... ไม่รู้เลยว่าไอ้เด็กนี่มันมีดีกว่าเขาตรงไหน... ทำไมซูเยว่กับเถียนเถียนถึงได้สนิทสนมกับแต่ไอ้เด็กนั่นกันนะ?

โหมว่ย่าหลานกับเถียนหรูผิงเดินลงมาจากบันไดชั้นสอง ตามความตั้งใจของโหมว่ย่าหลาน... งานวันเกิดของลูกสาวจัดง่ายๆ ที่โรงแรมไท่อันก็พอ... เธอกับเจี่ยนว่านเหยียนไม่ใช่คนที่ชอบโอ้อวดและพิธีรีตอง... อันที่จริงถ้าจะตามใจลูกสาวล่ะก็... ก็คงไม่อยากจะจัดงานวันเกิดอะไรเลย... แค่ยืมโอกาสนี้มาสนุกสนานกับเพื่อนๆ... กินดื่มเที่ยวเล่นอย่างชอบธรรมเท่านั้น แต่ก็ทนความกระตือรือร้นของเพื่อนรักหลายปี... อดีตศัตรูหัวใจ... และแม่ของเถียนเถียนไม่ไหว... ที่ยืนกรานว่าจะให้ใช้วิลล่าหลังนี้เป็นสถานที่จัดงานวันเกิด... แถมยังส่งพ่อครัวใหญ่ของโรงแรมมาบริการถึงที่อีก รู้ว่าแกรวย... จะมาอวดอะไรกับฉันนักหนา? ท่านประธานเถียนแห่งบริษัทซินไห่เรียลเอสเตท... ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ นะ... แทบจะไม่ได้เขียนคำว่า ‘มีเงิน’ สองคำไว้บนหน้าให้เธอดูเลย

โหมว่ย่าหลานยิ้มอย่างสง่างาม... มองเพื่อนรักที่ควงแขนเธออย่างสนิทสนม... แล้วก็แอบเบะปากอย่างแนบเนียน

“สวัสดีค่ะคุณน้าโหมว... สวัสดีค่ะคุณน้าเถียน...” หนุ่มสาวสิบกว่าคนในห้องนั่งเล่นรีบกรูเข้าไป... ต่างก็ทักทายอย่างนอบน้อมและสุภาพ

ให้ตายเถอะ... ดูเหมือนว่าทุกคนจะรู้จักกันหมดเลย โจวอี้ที่ปะปนอยู่ในฝูงชนก็เรียกตามไปด้วยว่า ‘สวัสดีครับคุณน้า’... จากนั้น... คำเรียกของเขาที่แตกต่างจากคนอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด... ก็ดึงดูดความสนใจของโหมว่ย่าหลาน, เถียนหรูผิง และคนอื่นๆ ทันที

“แม่คะ... นี่คือโจวอี้ที่หนูเคยเล่าให้ฟังไงคะ” เถียนเถียนดึงแขนของโจวอี้... ลากเขาไปอยู่ตรงหน้าแม่ของตัวเอง

“สวัสดีครับคุณน้า” โจวอี้จำใจต้องทักทายอย่างสุภาพอีกครั้ง

โหมว่ย่าหลานกับเถียนหรูผิงมองสำรวจชายหนุ่มคนนี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า... อืม... หน้าตาก็ไม่เลว... บุคลิกก็ไม่เลว... มิน่าล่ะถึงกล้ามาหมายปองผักกาดขาวน้อยๆ ของบ้านตัวเอง

“อืมๆ... เด็กหนุ่มไม่เลวเลย... มาที่นี่ไม่ต้องเกร็งนะ... ทำตัวเหมือนอยู่บ้านตัวเองได้เลย” ท่าทีของเถียนหรูผิงยังถือว่าเป็นมิตรและใจดี เมื่อเทียบกันแล้ว... แม้ว่าโหมว่ย่าหลานจะพยักหน้าเล็กน้อย... แต่ความเย็นชาและการเพิกเฉยที่ปฏิเสธคนอื่นห่างไกลพันลี้อย่างเห็นได้ชัดนั้น... ทำให้ทุกคนในที่นั้นสัมผัสได้อย่างชัดเจน

เห็นไหมล่ะ? ฉันว่าแล้ว! ลั่วเวยเวยเหลือบมองสองสหายตัวแสบ... พูดโดยไม่เกินจริงเลยว่า... โหมว่ย่าหลานคือผู้ใหญ่ผู้หญิงที่ร้ายกาจที่สุดที่พวกเธอเคยเจอมา... ไม่มีใครเทียบได้ มีความรู้... สง่างาม... เยือกเย็น... บนใบหน้าของเธอคุณดูเหมือนจะไม่มีวันได้เห็นอารมณ์ร้อนรนหรือโกรธเคืองที่เสียอาการเลย เธอสามารถใช้คำพูดสองสามคำ... ทำให้คุณรู้สึกอบอุ่นราวกับสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิ... และก็สามารถใช้สีหน้าที่ละเอียดอ่อนและเล็กน้อย... ทำให้คุณเหมือนนั่งอยู่บนกองไฟ... ร้อนรนจนนั่งไม่ติด... สุดท้ายก็จำใจต้องหนีไปอย่างน่าอับอาย ทำไมเธอถึงรู้ได้ชัดเจนขนาดนี้? เพราะพี่ชายของเธอเคยเขียนจดหมายรักให้เจี่ยนซูเยว่หลายฉบับ... ผลคือคุณน้าโหมวรู้เข้า... ไปคุยกับพี่ชายของเธอเป็นการส่วนตัวครั้งหนึ่ง ตั้งแต่นั้นมา... พี่ชายของเธอก็ถอนตัวออกจากกลุ่มผู้ตามจีบอย่างมีสติ คำประเมินเมื่อครู่ของเธอ... ล้วนเป็นประสบการณ์ตรงของพี่ชายผู้เป็นเจ้าของเรื่อง และพี่ชายของเธอ... ก็ไม่ใช่คนแรก... และแน่นอนว่าจะไม่ใช่คนสุดท้าย ตอนนี้มีความเป็นไปได้สูง... ไม่สิ... ต้องถึงคราวของโจวอี้แล้วอย่างแน่นอน

อารมณ์ของโจวอี้ในตอนนี้... ไม่หวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย เขามีชีวิตมาแล้วสองชาติ... ฉากแบบไหนที่ไม่เคยเห็น... คลื่นลมแบบไหนที่ไม่เคยเจอ? เขาก็ไม่ได้อยากจะไปขออะไรจากอีกฝ่าย... แล้วจะไปใส่ใจความคิดเห็นและท่าทีของคนอื่นทำไม?

หลังจากทักทายเสร็จ เขากำลังจะไปสูบบุหรี่ที่มุมห้อง ก็เห็นชายสามหญิงหนึ่งเดินเข้ามา โอ้โห... มีคนหนึ่งดูหน้าคุ้นๆ!

“คุณน้าโหมว... คุณน้าเถียน” ชายคนแรกที่สวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีเทา... บุคลิกสุขุมเยือกเย็นและหล่อเหลา... โค้งตัวทักทายสุภาพสตรีทั้งสองท่านเล็กน้อย

“เหวินซวี่... ไม่สิ... ต้องเรียกว่าท่านนายกเทศมนตรีซ่านแล้ว... ช่วงนี้งานคงจะยุ่งมากสินะ... ถึงได้ไม่โทรมาเลย?” โหมว่ย่าหลานเผยรอยยิ้มที่อ่อนโยนและใจดีบนใบหน้า... เอ่ยปากหยอกล้อ ไม่มีการเปรียบเทียบก็ไม่มีความเจ็บปวด... ฮั่วอวิ๋นเซิน, เหรินหาน และคนอื่นๆ นับหัวได้เลย... ไม่มีใครได้รับการปฏิบัติที่สนิทสนมเช่นนี้จากภริยาท่านเลขาธิการเลย... อ้อ... ยิ่งไม่ต้องพูดถึงโจวอี้... คนโปร่งใสที่ถูกมองข้ามไปเลย

“งานไม่ถือว่ายุ่งหรอกครับ... หลักๆ คือผมกลัวว่าจะรบกวนคุณน้าน่ะครับ” ซ่านเหวินซวี่ตอบอย่างเหมาะสม

เถียนหรูผิงรีบกวักมือเรียกลูกสาวตัวเอง “เถียนเถียนมานี่สิ... ไม่เห็นเหรอว่าพี่เหวินซวี่ของลูกมาแล้ว?” เถียนเถียนเดินเข้ามาอย่างไม่เต็มใจ... ในใจคิดว่า อะไรคือพี่เหวินซวี่ไม่พี่เหวินซวี่... ฉันกับเขาไม่สนิทกันเลยสักนิด

เจ้านี่ได้เลื่อนตำแหน่งอีกแล้วเหรอ! ไป๋ฮ่าวเซวียนกับสวี่เหิงแอบตกใจ... พวกเขาจำได้ว่าซ่านเหวินซวี่เพิ่งจะเข้ารับตำแหน่งกรรมการประจำและรองนายกเทศมนตรีอาวุโสของเมืองหยาง (เมืองระดับอำเภอ) ได้แค่ปีเดียวเองไม่ใช่เหรอ?

“ฉันพนันห้าเหมา... ซูเยว่กับโจวอี้ไม่มีลุ้น” ซ่งถิงพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจอย่างยิ่ง ล้อเล่นหรือไง... ชายคนนี้น่าจะเป็นนายกเทศมนตรีที่หนุ่มที่สุดในประเทศแล้วล่ะมั้ง ในที่นี้มีใครก็นับได้เลย... ทั้งหมดถูกบดขยี้อย่างไร้ความปรานี เพราะฉะนั้น... แกจะเอาอะไรไปสู้กับเขาล่ะ? ใช่แล้ว... พูดถึงแกนั่นแหละ... โจวอี้