บทที่ 66: งานเลี้ยงวันเกิด (3)

โจวอี้ไม่เคยคิดที่จะไปสู้กับคนอื่นเขาเลย เพราะเขาสู้ไม่ได้จริงๆ

ซ่านเหวินซวี่คนนี้เขารู้จักดีเกินไปแล้ว... ในชาติที่แล้วตอนที่อีกฝ่ายดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรี เคยเป็นประเด็นถกเถียงอย่างร้อนแรงบนโลกออนไลน์ ปริญญาโทด้านการจัดการและวิศวกรรมจากมหาวิทยาลัยปักกิ่ง... จุดเริ่มต้นก็คือรองผู้อำนวยการคณะกรรมการการก่อสร้างของเมืองระดับจังหวัด... จากนั้นก็แทบจะก้าวกระโดดปีละครั้ง... ในวัยยี่สิบเก้าปีก็ได้เป็นถึงนายอำเภอ

สำหรับประวัติการเลื่อนตำแหน่งของคนคนนี้... คุณต้องวิเคราะห์จากหลายๆ ด้านและหลายๆ ระดับ การมีรากฐานที่มั่นคงก็ส่วนหนึ่ง... ความสามารถและพรสวรรค์ก็อีกส่วนหนึ่ง คุณจะบอกว่าเขามีเส้นสายก็ได้... แต่จะบอกว่าเขาไม่เก่งไม่ได้ ยังไงซะตามเส้นทางของชาติที่แล้ว... ก่อนที่เขาจะถูกรถชนตาย... ซ่านเหวินซวี่ดูเหมือนจะเป็นถึงเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองกานเฉวียน มณฑลเจียงหนาน

“คุณน้าโหมว คุณน้าเถียน” ชายหนุ่มร่างผอมเพรียว ใบหน้าแน่วแน่ ในดวงตาแฝงไว้ด้วยความคมกริบอีกคนหนึ่ง ก็เดินเข้ามาทักทายโหมว่ย่าหลานและเถียนหรูผิง

และในฐานะภริยาท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑล... โหมว่ย่าหลานกลับเผยรอยยิ้มที่สดใสอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน... พูดอย่างกระตือรือร้นและให้เกียรติ “น้าได้ยินคุณอาเจี่ยนของลูกบอกว่าลูกจะมา... ช่างมีน้ำใจจริงๆ... ที่จริงก็แค่ซูเยว่ชวนเพื่อนๆ สองสามคนมาสนุกกันเท่านั้นเอง... คุณปู่เซียวสบายดีไหมจ๊ะ... น้าฝากให้คุณน้าเถียนของลูกหาโสมแดงมาให้สองสามกล่อง... ถือโอกาสนี้ให้ลูกเอาไปฝากท่านด้วยเลย”

เถียนหรูผิงมองโหมว่ย่าหลานอย่างซาบซึ้งใจ... เป็นพี่น้องกันมาหลายปีไม่เสียเปล่าจริงๆ... มีเรื่องดีๆ ก็นึกถึงเธอจริงๆ... อย่าเห็นว่าแค่พูดถึง ‘คุณน้าเถียนของลูก’ อย่างสบายๆ... คุณค่าในคำพูดนั้นสูงกว่าของขวัญวันเกิดที่เธอเตรียมให้ซูเยว่อย่างน้อยก็ร้อยเท่า

“นั่นใครน่ะ?” ชายหญิงในห้องนั่งเล่น... มองภาพนี้ด้วยความประหลาดใจ ถ้าจะบอกว่าท่าทีที่ภริยาท่านเลขาธิการมีต่อซ่านเหวินซวี่เมื่อครู่นี้... คือความสนิทสนมเป็นกันเองเหมือนมองดูลูกหลานตัวเอง... งั้นความกระตือรือร้นที่มีต่อชายหนุ่มคนนี้... ก็คือการให้ความเคารพต่อสถานะและภูมิหลังของอีกฝ่าย พูดง่ายๆ ก็คือ... เบื้องหลังของคนคนนี้ไม่ธรรมดา

ไป๋ฮ่าวเซวียนกับสวี่เหิง และชายหญิงอีกสองสามคนที่มาจากปักกิ่งเดินเข้าไป... พูดคุยกับชายหนุ่มคนนั้นอย่างสุภาพและให้เกียรติ พวกเขาได้ยินมานานแล้วว่า... ท่านผู้นี้ทะเลาะกับที่บ้าน... เลยหนีไปอยู่บนเขาในป่าลึกมาสองปี

กลุ่มสามสหายซ่งถิง, ลั่วเวยเวย และเหรินหาน หลังจากได้รู้เบื้องหลังของชายหนุ่มคนนี้จากเถียนเถียนแล้ว... ก็อดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้างในใจ

“ท่านนี้คือ...” โหมว่ย่าหลานมองหญิงสาวผมสั้นข้างๆ ชายหนุ่ม แล้วลองถาม

“นี่คือแฟนของผมครับ... เย่จื่อชิง” ชายหนุ่มแนะนำง่ายๆ แล้วสายตาก็เหลือบไปโดยไม่ได้ตั้งใจ... อดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าประหลาดใจออกมา

“คุณน้าโหมว คุณน้าเถียน... ผมขอไปคุยกับเพื่อนสองสามคำก่อนนะครับ... ขอตัวก่อน” ชายหนุ่มกล่าวขอตัวอย่างสุภาพ แล้วก็พาแฟนสาวของเขาเดินไปยังมุมห้อง

เพื่อน? โหมว่ย่าหลานชะงักไปเล็กน้อย... เธอไม่รู้จริงๆ ว่าในห้องนั่งเล่นนี้... ยังจะมีเพื่อนของอีกฝ่ายอยู่ด้วย! แม้แต่ฮ่าวเซวียนกับสวี่เหิง... หรือแม้แต่ซ่านเหวินซวี่... ก็แค่รู้จักกับอีกฝ่าย... แต่ยังไม่ถึงกับเป็นเพื่อน

ทุกสายตาจับจ้องตามเงาร่างของชายหนุ่มไป... จนกระทั่งเห็นชายคนนี้เดินไปถึงข้างหน้าต่างกระจกบานใหญ่... ยื่นมือไปตบไหล่ของชายอีกคนหนึ่ง

ซี้ด! สีหน้าประหลาดใจบนใบหน้าของทุกคนในตอนนี้... เหมือนกับถูกแกะออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน ด้วยความสุขุมเยือกเย็นของโหมว่ย่าหลาน... ยังอดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าตกตะลึงออกมาเล็กน้อย ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า... ‘เพื่อน’ ที่อีกฝ่ายพูดถึง... จะเป็นเขา

“แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” เซียวหานถามอย่างตรงไปตรงมา

“ฉันมาร่วมงานวันเกิดเพื่อนร่วมรุ่นน่ะ แล้วแกล่ะ?” โจวอี้ยื่นบุหรี่ให้... แล้วย้อนถามพลางยิ้ม

“ได้รับมอบหมายจากท่านผู้เฒ่า... ให้มามอบของขวัญคืน... อ้อ... แนะนำให้รู้จัก... แฟนฉัน เย่จื่อชิง... ส่วนนี่ก็คือโจวอี้... ไอ้คนเจ้าเล่ห์ที่ฉันเคยเล่าให้ฟังว่าตอนซ้อมกันชอบเล่นแต่ท่าใต้เข็มขัดน่ะ” เซียวหานรับบุหรี่มา... แล้วก็แนะนำอย่างสบายๆ

“แบบนั้นจะเรียกว่าเจ้าเล่ห์ได้ยังไง? นั่นเขาเรียกว่ากลยุทธ์! แกเป็นคนพูดเองนะว่า... ต้องเอาการล้มศัตรูให้ได้เป็นเป้าหมายอันดับหนึ่ง” โจวอี้ยอกย้อนอย่างมีเหตุมีผล หลังจากที่จับกุมฟู่หวี่ได้สำเร็จครั้งนั้น... เซียวหานก็มาหาเขาหลายครั้ง... แล้วพอคุยไปคุยมา... ก็เลยถือโอกาสซ้อมมือกันไปสองสามครั้ง ผลการซ้อมก็คือ... ยกแรกโจวอี้ไม่ชนะ... ยกสองเซียวหานไม่แพ้... ยกสามโจวอี้คิดว่าน่าจะเสมอกัน... แต่เซียวหานไม่ยอมตกลงเด็ดขาด สุดท้าย... โจวอี้ต้องอาศัยท่า ‘วานรขโมยท้อ’ ท่าเดียว... ถึงจะสามารถตีเสมอได้หวุดหวิด

“แกรู้ไหมว่าอะไรคือการซ้อมมือ? ถ้าเอาจริงขึ้นมา... แกคิดว่าฉันจะเปิดโอกาสให้แกเล่นสกปรกเหรอ?” เซียวหานพูดอย่างดูแคลน

“ยอมรับว่าตัวเองแพ้มันยากนักรึไง? พี่น้อง... ตอนที่ฉันแพ้แก... ก็ไม่เห็นจะคิดเล็กคิดน้อยเหมือนแกเลยนะ” โจวอี้หยิบไฟแช็กออกมา... คลิกๆ อยู่หลายทีก็ไม่ติด... เลยยื่นบุหรี่ของตัวเองไปให้อีกฝ่ายต่อไฟ

“ฉันว่าวันนี้อากาศดีนะ... หรือว่าเราสองคนจะมาซ้อมกันอีกสักหน่อยดี?” เซียวหานสูบบุหรี่ไปสองอึก... เหลือบมองอีกฝ่าย... จงใจเน้นเสียงที่คำว่า ‘ซ้อม’ สองคำ

“วันนี้ไม่เหมาะ... ซูเยว่จัดงานวันเกิดอยู่นะ... ไว้วันหลัง... ไว้วันหลัง” โจวอี้โบกมือ... ปฏิเสธข้อเสนอของอีกฝ่ายอย่างเด็ดขาด ฝีมือระดับเขาน่ะ... จัดการกับอันธพาลตัวเล็กๆ สองสามคนก็ยังพอไหว... แต่ถ้าต้องมาเจอกับยอดฝีมือที่เชี่ยวชาญวิชาฆ่าคนอย่างเซียวหาน... ก็มีแต่จะโดนซ้อมน่วมเท่านั้นแหละ

เย่จื่อชิงมองสำรวจโจวอี้สองสามทีอย่างสงสัย... เท่าที่เธอรู้... เพื่อนที่สามารถทำให้เซียวหานปฏิบัติต่ออย่างเป็นกันเองและไม่ถือตัวแบบนี้... นับได้ด้วยมือข้างเดียว

ไป๋ฮ่าวเซวียนกับสวี่เหิงยอมแพ้แล้ว... ไอ้โจวอี้นี่ต้องเป็นพวกขายตรงแน่ๆ... ไม่เพียงแต่จะคุยได้ทุกเรื่อง... แต่ยังคุยได้กับคนทุกระดับชั้นอีกด้วย เถียนหรูผิงมองโหมว่ย่าหลาน... ความหมายคือถามว่า... โจวอี้กับเซียวหานไปรู้จักกันได้ยังไง? โหมว่ย่าหลานส่ายหน้า... เธอจะไปรู้ได้ยังไง!

ตึก... ตึก... ตึก... เสียงรองเท้าส้นสูงที่ใสดังกังวานดังขึ้น ทุกคนหันไปมองที่บันไดโดยไม่รู้ตัว... ดวงตาก็อดไม่ได้ที่จะเป็นประกาย ตัวเอกของงานเลี้ยงวันเกิดในวันนี้... ทำให้พวกเขารู้สึกตะลึงงันอย่างแท้จริง

ใบหน้างามดุจดอกบัวหลวงสาดประกายเจิดจ้า... ดวงตาหงส์ยามเหลียวมองเปี่ยมด้วยพลัง... ใต้สันจมูกที่โด่งตรง... ริมฝีปากแดงสองข้างสดใสดั่งกุหลาบ... ร่างที่สูงโปร่งอรชรภายใต้ชุดกระโปรงสีม่วงเดินอย่างสง่างาม... ทั้งร่างแผ่ซ่านความงามที่มั่นใจ... ร้อนแรง... และเจิดจรัส!

ในห้องนั่งเล่นพลันเงียบลงไปสองสามวินาที... จากนั้นก็เป็นเสียงชื่นชมที่อดไม่ได้ สวยเกินไปแล้ว!

โหมว่ย่าหลานกวาดตามองทั่วทั้งงานอย่างภาคภูมิใจ... เห็นไหม... นี่คือผักกาดขาวน้อยๆ ที่เธออุตส่าห์ปลูกฝังมานานหลายปี... ยอดเยี่ยมจนไม่มีเพื่อนเลยทีเดียว วันนี้ไม่ว่าจะคนที่มาถึงแล้วหรือยังไม่มา... เด็กผู้หญิงทั้งหมดนับรวมกัน... ก็มีแค่ยัยหนูเถียนเถียนนั่นแหละที่ยังพอจะเทียบได้บ้าง

ในใจของโจวอี้ก็แอบพยักหน้า... เด็กเจี่ยนซูเยว่นี่ฉลาดและสวยมาตั้งแต่เด็ก... แล้วก็ฉลาดและสวยมาจนถึงตอนนี้! เรียกได้ว่าเป็นแบบอย่างของความงามและความสามารถที่มาคู่กัน... รูปร่างและบุคลิกที่อยู่ร่วมกัน ธิดาแห่งโชคชะตาระดับมาสเตอร์แบบนี้... คงจะหาคู่ที่เหมาะสมได้ยากน่าดู?

เจี่ยนซูเยว่ทักทายกับซ่านเหวินซวี่และเพื่อนๆ ที่มาจากปักกิ่งอย่างกระตือรือร้น... แล้วก็จับชายกระโปรงเดินมาอยู่ตรงหน้าโจวอี้... อวดอย่างประหม่าเล็กน้อย “แกดูสิว่ากระโปรงฉันตัวนี้สวยไหม?”

คำพูดเดียวกัน... เนื้อเรื่องเดียวกัน เมื่อรู้สึกได้ว่าทุกสายตากำลังจับจ้องมาที่ตัวเอง... ในใจของโจวอี้ก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความสงสัยขึ้นมา พวกเธอสองคน... แอบเตี๊ยมกันมาก่อนใช่ไหม?