บทที่ 67: โจวอี้... แกว่าไง?

“สวยดี” โจวอี้ตอบกลับด้วยประโยคเดียวกัน เป็นคนต้องไม่ลำเอียง... เน้นความยุติธรรมเป็นหลัก

“จบแล้ว?” เจี่ยนซูเยว่ย้อนถามอย่างตกตะลึง

“สาวน้อยคนนี้ช่างงามแท้... ตากลมโตปากนิดๆ...” เถียนเถียนเดินมาจากข้างหลัง... ท่องกลอนตลาดด้วยใบหน้าที่ยิ้มร้าย

“เธออย่ามั่วน่า... ต้องเป็นตากลมโตปากไม่นิด” โจวอี้มองยัยปีศาจน้อยอย่างไม่พอใจ... แล้วแก้ให้อย่างจริงจัง แตกต่างจากปากเชอร์รี่ของเถียนเถียน... ริมฝีปากของเจี่ยนซูเยว่อวบอิ่ม... จะเรียกว่าปากเล็กไม่ได้จริงๆ

เจี่ยนซูเยว่ยิ้ม... ยิ้มได้อย่างมีเสน่ห์อย่างยิ่ง... แล้วก็ต่อยเข้าที่อกของโจวอี้หนึ่งที ขอบคุณแกจริงๆ เลยนะ... ที่ชมฉันแบบขอไปทีขนาดนี้

เมื่อเห็นภาพนี้ คิ้วของซ่านเหวินซวี่ก็อดไม่ได้ที่จะเลิกขึ้น... เขาสัมผัสได้ว่า... ความสัมพันธ์ระหว่างเจี่ยนซูเยว่กับโจวอี้นั้นไม่ธรรมดา เดิมทีเขาไม่มีทางที่จะเห็นคนตัวเล็กๆ อย่างโจวอี้อยู่ในสายตา... แต่ท่าทีที่เซียวหานมีต่อโจวอี้... กลับทำให้เขาต้องเก็บความคิดดูแคลนนั้นไป... เพราะต่อให้โจวอี้จะเป็นแค่คนรากหญ้า... แต่ขอเพียงแค่ได้เกาะต้นไม้ใหญ่ของตระกูลเซียว... อย่างน้อยก็มีคุณสมบัติที่จะขึ้นไปอยู่บนเวทีได้

ซ่านเหวินซวี่มีนิสัยสุขุมเยือกเย็น... ประกอบกับการฝึกฝนในวงราชการมานานหลายปี... ต่อให้จะยังไม่ถึงขั้นที่ไม่แสดงอารมณ์ทางสีหน้า... แต่ก็ยังสามารถควบคุมความไม่พอใจในใจของตัวเองได้เป็นอย่างดี และเมื่อเทียบกันแล้ว... ซูซ่าวไข่ที่อยู่ข้างๆ เขาก็ยังห่างชั้นเกินไป... แทบจะเขียนความเป็นศัตรูไว้เต็มใบหน้า เขาไม่ได้หึงหวงโจวอี้กับเจี่ยนซูเยว่หรอกนะ... แต่เป็นเพราะเห็นโจวอี้สนิทสนมกับเถียนเถียนแล้วรู้สึกไม่สบอารมณ์ ก็ลูกหลานคนใหญ่คนโตในปักกิ่งเหรอ... ส่วนใหญ่ก็มีนิสัยหยิ่งในศักดิ์ศรีและมองคนอื่นต่ำกว่า... ประกอบกับเถียนเถียนเป็นคนที่เขาชอบ... พ่อแม่ผู้ใหญ่ก็พยายามจะจับคู่ให้อย่างเต็มที่... ดังนั้นแม้ว่าทั้งสองฝ่ายจะไม่เคยรู้จักกันมาก่อน... แต่โจวอี้ก็ได้ถูกเขาตีตราว่าเป็นศัตรูไปแล้ว

จากนั้น... ก็เป็นการนำเค้กวันเกิดออกมา... ร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ธเดย์... อธิษฐานเป่าเทียน... แกะของขวัญ... ตัดเค้ก... กินเค้ก... ในบรรดาของขวัญมากมาย... ของขวัญของโจวอี้ดูจะพิเศษกว่าใครเพื่อน—ตุ๊กตาผ้ามาชิมาโร่ (กระต่ายเกาหลี) ไอ้เด็กนี่มันมีลูกเล่นจริงๆ! ไป๋ฮ่าวเซวียนกับสวี่เหิงไม่ได้รู้สึกว่าของขวัญชิ้นนี้กระจอกเลย... เพราะพวกเขารู้ว่า... เจี่ยนซูเยว่ชอบกระต่าย... แม้แต่รูปโปรไฟล์ใน QQ ก็ยังเป็นมาชิมาโร่ ดังนั้น... บางครั้งมูลค่าของของขวัญก็ไม่ได้สำคัญเท่าไหร่... ที่สำคัญคือของขวัญชิ้นนั้นใส่ใจแค่ไหน... และเหมาะสมหรือไม่

“บางคนนี่ก็ขี้เหนียวจริงๆ นะ” เถียนเถียนจงใจแกว่งสร้อยข้อมือใบโคลเวอร์สี่แฉกที่ตัวเองให้ไปมาต่อหน้าโจวอี้

“เธอจะไปรู้อะไร... นี่เขาเรียกว่ามิตรภาพของสุภาพชนจืดจางดั่งสายน้ำ... หรือจะเข้าใจว่าเป็นการส่งขนห่านพันลี้ ของขวัญไร้ค่าแต่ว่าใจสูงก็ได้” โจวอี้แปลคำว่า ‘ไม่มีเงิน’ สองคำนี้ออกมาได้อย่างมีวรรณศิลป์อย่างยิ่ง

“แล้ววันเกิดฉันปีหน้า... แกจะให้อะไรฉันล่ะ?” เถียนเถียนมองอีกฝ่ายด้วยสายตาดูถูกแล้วถาม

“บอกให้ก็ได้ไม่กลัว... ตุ๊กตากระต่ายแบบนี้ฉันซื้อมาทั้งหมดสองตัว” โจวอี้ยิ้มพูด

“ไปๆๆ” เถียนเถียนยิ้มค้อนให้อีกฝ่าย... แล้วก็ยื่นมือไปป้ายเค้กบนหน้าของเขา

เหอะ! ซูซ่าวไข่หน้าขรึมเหมือนน้ำ... จงใจเดินผ่านข้างๆ คนทั้งสอง เถียนเถียนไม่แม้แต่จะชายตามองซูซ่าวไข่... ตักเค้กของตัวเองส่งเข้าไปในจานของโจวอี้โดยตรง... แล้วยิ้มพูด “ฉันกินไม่ไหวแล้ว... ถ้านายเป็นพี่น้องก็ช่วยฉันจัดการมันซะ”

“พี่น้องที่ดี... ช่วยฉันกินด้วย... ฉันจะเก็บท้องไว้กินมื้อใหญ่” เจี่ยนซูเยว่ก็ส่งมาให้ชิ้นหนึ่งอย่างไม่เกรงใจเช่นกัน โจวอี้ไม่ปฏิเสธผู้มาเยือน... ในฐานะที่เป็นสายหวานตัวยง... เค้กคือของโปรดของเขา... แล้วอีกอย่าง... อีกฝ่ายเรียกเขาว่าพี่น้องที่ดีแล้ว... หน้าชิ้นนี้จะให้ไม่ได้

ซูซ่าวไข่แทบจะทนไม่ไหวแล้ว... ยังดีที่ซ่านเหวินซวี่ยื่นมือมาดึงเขาไว้... ถึงได้ไม่เสียอาการกลางคัน

โหมว่ย่าหลานกับเถียนหรูผิงสบตากัน... ในสายตาเต็มไปด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด มีหมูตัวหนึ่งจะมาขุดผักกาดขาวน้อยๆ ของบ้านพวกเธอ... และยังไม่แน่ว่าจะขุดต้นไหน? นี่มันทนไม่ได้เด็ดขาด! ต้องหาทาง... ไล่ไอ้หมูตัวนั้นไป

หลังจากกินเค้กเสร็จ ทุกคนก็ทยอยกันไปนั่งที่โต๊ะอาหาร... ชั่วครู่เดียว... อาหารจานแล้วจานเล่าก็ถูกนำมาเสิร์ฟ ประมาณยี่สิบกว่าคน... แน่นอนว่าต้องแบ่งเป็นสองโต๊ะ ในฐานะพี่น้องที่ดีของเจี่ยนซูเยว่... โจวอี้ถูกจัดให้นั่งที่โต๊ะแรก... นี่มันสมเหตุสมผลดีใช่ไหม? ในฐานะพี่น้องที่ดีของเถียนเถียน... เขานั่งข้างๆ เถียนเถียน... นี่ก็สมเหตุสมผลตามหลักตรรกะดีใช่ไหม? โหมว่ย่าหลานกับเถียนหรูผิงขมวดคิ้วพร้อมกัน... แต่เมื่อเห็นว่าเซียวหานนั่งลงข้างๆ โจวอี้... ในสถานการณ์แบบนี้... พวกเธอก็ไม่สะดวกที่จะพูดอะไรมากนัก

เมื่อเหล้าและอาหารมาครบ... เริ่มจากท่านรองประธานสมาคมสตรีโหมว่ย่าหลานกล่าวเปิดงาน... จากนั้นท่านประธานเถียนหรูผิงแห่งกลุ่มบริษัทเหลียวตงซินไห่เรียลเอสเตทก็กล่าวสุนทรพจน์... และสุดท้ายก็นักศึกษานิติศาสตรมหาบัณฑิตเจี่ยนซูเยว่ก็กล่าวสรุปว่า ‘ขอให้ทุกคนกินให้อร่อยดื่มให้สนุก’

กุ้งอรหันต์, ปลิงทะเลตุ๋นเนื้อลา, เนื้อแพะผัดต้นหอม, ขาหมูตุ๋น... เมื่อมองดูอาหารจานต่างๆ ที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง... โจวอี้ก็รู้สึกว่าครั้งนี้กำไรมหาศาล... แล้วยังจะรออะไรอีกล่ะ... เริ่มเลย

เถียนเถียนแอบสังเกต ‘พี่น้องที่ดี’ ของตัวเอง... ผ่านการร่วมโต๊ะอาหารหลายครั้ง... เธอพบเรื่องที่น่าสนใจอย่างหนึ่ง ดูเหมือนจะไม่เห็นเขาขยับตะเกียบบ่อยๆ... แต่กับข้าวทุกจานที่เขาหมายตาไว้กลับลดลงในอัตราที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า... ในปากดูเหมือนจะไม่ได้เคี้ยวอาหารอยู่ตลอดเวลา... แต่กลับใช้กระดาษทิชชูเช็ดริมฝีปากที่มันเยิ้มอยู่เป็นระยะๆ ระหว่างนั้นยังคีบกับข้าวให้เธอหลายครั้ง... ตักซุปให้สองที... แล้วก็ชนแก้วและพูดคุยกับเซียวหานที่อยู่ทางซ้ายบ่อยๆ... แต่ถึงอย่างนั้น... ก็ยังไม่ส่งผลกระทบต่อความเร็วในการกินของเขาเลย วิธีการกินข้าวของพี่น้องที่ดีคนนี้... คล้ายกับซูเยว่มาก... ทั้งสองคนต่างก็เป็นยอดฝีมือระดับปรมาจารย์ที่สามารถทำให้ของกินหายวับไปในระหว่างที่พูดคุยหัวเราะได้

ประมาณยี่สิบนาทีผ่านไป... โจวอี้ที่อิ่มหนำสำราญก็วางตะเกียบลง... ตักซุปลูกบัวให้ตัวเองหนึ่งถ้วยแล้วค่อยๆ ดื่ม แล้ว... เดี๋ยวหาข้ออ้างแล้วก็เผ่น

และทางนี้... สวี่เหิงกับซูซ่าวไข่คุยกันไม่ถูกคอ... จนเริ่มจะมีกลิ่นอายของดินปืนแล้ว ตามหลักแล้ว... สวี่เหิงเป็นพี่ชายของเถียนเถียน... ซูซ่าวไข่ควรจะประจบประแจงยังไม่ทัน... แต่ว่า... แต่ว่านะ... สวี่เหิงไม่ชอบขี้หน้าไอ้หนุ่มที่กลับมาจากนอกคนนี้มาโดยตลอด อ้าปากทีไรก็ตลาดหุ้นวอลล์สตรีท... การบริหารเงินทุน... พูดจายังไม่รู้จักเวลาหลุดคำภาษาอังกฤษออกมา... ทำท่าทางเหมือนตัวเองเก่งแฟชั่น

ส่วนซูซ่าวไข่ก็มีทิฐิของตัวเอง... อย่าเห็นว่าเป็นพี่ชายของเถียนเถียนนะ... แกไม่ชอบขี้หน้าฉัน... ฉันก็ดูถูกแกเหมือนกัน... กบในกะลาเห็นฟ้าแค่เท่าฝ่ามือ... ไม่รู้เลยว่าโลกภายนอกมันกว้างใหญ่ไพศาลแค่ไหน

สวี่เหิงโกรธมาก... เพราะเขาเถียงสู้ซูซ่าวไข่ไม่ได้ เจ้านั่นเอาแต่พล่ามไม่หยุด... พูดจายกย่องประชาธิปไตยและเสรีภาพของตะวันตก... เศรษฐกิจที่พัฒนา... ระบบที่สมบูรณ์... ประเทศเราเมื่อเทียบกับเขาแล้วมีความแตกต่างที่ไม่อาจก้าวข้ามได้... บลาๆ และเขากลับหาจุดที่แข็งแกร่งมาโต้แย้งไม่ได้ ด้วยความโกรธจนหน้าแดง... เขาหันไป... พูดกับบางคนที่กำลังซดซุปอย่างเอร็ดอร่อย “โจวอี้... แกว่าไง?”

โจวอี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ฉันว่าไงเหรอ... ฉันว่าซุปนี่อร่อยมาก

“ก็ที่เขาพูดถึงเสรีภาพของตะวันตกน่ะ... แกว่าไง?” สวี่เหิงขยิบตาให้โจวอี้... ในใจคิดว่า ไอ้เด็กนี่มันคุยได้ทุกเรื่อง... ครั้งนี้ต้องช่วยฉันเถียงไอ้คนน่ารำคาญนี่ให้ตายไปเลยนะ... ถึงตอนนั้นฉันอารมณ์ดี... ไม่แน่อาจจะพิจารณาให้แกเป็นน้องเขยก็ได้

โจวอี้ไม่สามารถอ่านความคิดที่ซับซ้อนมากมายในสายตาของสวี่เหิงออกได้เลย... เพียงแต่ว่าเมื่อเกี่ยวข้องกับปัญหาใหญ่โตระดับนี้... เขาย่อมต้องช่วยสหายสวี่เหิงต่อสู้อย่างเด็ดเดี่ยวแน่นอน

“ก็เสรีจริงๆ นั่นแหละครับ... คนทั้งโลกรู้กันดี... อเมริกาเสรีที่สวยงาม... ที่มีการยิงกันทุกวันไงล่ะครับ” โจวอี้ยิ้มพูด

เอ๋อ! ซูซ่าวไข่ถูกประโยคที่มาอย่างกะทันหันนี้... ทำเอาไปไม่เป็นในทันที

เฮะๆ! สวี่เหิงอดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้ม... เขารู้ดีว่า... ให้โจวอี้ออกโรงรับประกันได้เลยว่าไม่มีพลาด!