บทที่ 72: อำนาจ... ข้ามอบให้แกแล้ว

“พี่กัว พี่กัว! ยินดีด้วยนะคะ ยินดีด้วย!” “เฒ่ากัวครั้งนี้ต้องเลี้ยงนะ!” “พี่กัวคะ... พอจะเล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมคะว่า... การมีลูกชายเป็นรองผู้กำกับมันรู้สึกยังไง?” “พี่กัว... ไม่สิ... คุณน้ากัวขา... ขาดลูกสะใภ้ไหมคะ? ดูหนูเป็นไง?” ในห้องพักครูของชั้น ม.6 คุณครูหลายท่านต่างก็ล้อมรอบกัวตงเหมย... พูดแสดงความยินดีอย่างสนุกสนาน

คุณครูกัวเป็นคนใจดีและเป็นมิตรมาโดยตลอด... ในหมู่เพื่อนร่วมงานจึงเป็นที่รักใคร่อย่างยิ่ง... โดยเฉพาะหลังจากที่ลูกชายย้ายกลับมาที่อำเภอและเข้ารับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปราม... ความนิยมของเธอก็ยิ่งดีขึ้นไปอีก และเมื่อสามกลุ่มอิทธิพลมืดอย่างสองพี่น้องตระกูลเจิง, ตระกูลฟู่ และเซี่ยจ้าวหลงล่มสลายลง... ลูกชายก็ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นรองผู้กำกับ... ท่าทีของทุกคน... รวมถึงผู้บริหารโรงเรียน, เพื่อนร่วมงาน และเพื่อนบ้านที่มีต่อเธอ... ก็เหมือนกับที่ท่านผู้อำนวยการกล่าวไว้ในบทสรุปการทำงาน... ก้าวขึ้นไปอีกระดับ!

หยางเม่ยที่เพิ่งจะเข้ารับตำแหน่งผู้อำนวยการโรงเรียนคนใหม่... ถึงกับตั้งใจจะให้เธอเป็นหัวหน้าฝ่ายปกครอง... แต่เธอก็ได้ปฏิเสธไปอย่างสุภาพ ปีนี้เธออายุก็ห้าสิบสองแล้ว... อีกสามปีก็จะถึงวัยเกษียณ... ตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายปกครองนี้สำหรับเธอแล้วไม่มีความหมายอะไร... และเมื่อเทียบกันแล้ว... เธอยินดีที่จะทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดให้กับการสอนมากกว่า

...

“พี่ม่อ... ข้อนี้หนูทำไม่ได้... สอนหน่อยสิ...” นักเรียนชายร่างสูงหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งถือกระดาษข้อสอบ... เบียดเข้ามานั่งข้างๆ เสิ่นม่อ... แล้วขอคำแนะนำอย่างจริงจัง

“นายถอยไป!” เสิ่นม่อที่กำลังทำข้อสอบอยู่พูดเสียงเย็นโดยไม่เงยหน้า นักเรียนย้ายมาใหม่ที่ชื่อหลี่เสียงคนนี้ผลการเรียนดีกว่าเธออย่างเห็นได้ชัด... แต่ไม่รู้ว่าเส้นไหนมันผิดปกติ... วันๆ เอาแต่มาตามให้เธอสอนการบ้าน... น่ารำคาญจะตายอยู่แล้ว

“ได้ยินไหม... พี่ม่อให้นายถอยไป” เด็กผู้ชายสองสามคนรีบเดินเข้ามา... ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็ลากตัวหลี่เสียงออกไป

“ฉันจะกลับมาอีก...” หลี่เสียงไม่ดิ้นรน... เพียงแต่โบกกระดาษข้อสอบไปมาแล้วตะโกนอย่างยิ้มแย้ม

เสิ่นม่อทำข้อสอบเสร็จแผ่นหนึ่ง... พอเงยหน้าขึ้นมา... ก็พบว่ามีเพื่อนนักเรียนหญิงคนหนึ่งกำลังค่อยๆ ขยับเข้ามาหาเธออย่างระมัดระวัง “พี่ม่อ... วันนี้วันเกิดฉัน... ตอนเย็นนัดทุกคนไปกินปิ้งย่างที่ร้านหวังเจีย... เธอมีเวลาไหม?” ซุนเจียรุ่ยถามอย่างประหม่าเล็กน้อย

“ได้สิ” เสิ่นม่อพยักหน้ายิ้ม เย้! ซุนเจียรุ่ยดีใจจนยิ้มแก้มปริแล้วก็ถอยกลับไป

เสิ่นม่อหันไป... มองดูใบหน้าที่เป็นมิตรและจริงใจของคนรอบข้างอย่างเงียบๆ... ในใจรู้สึกราวกับอยู่ในความฝัน จากเด็กน่าสงสารที่ใครๆ ก็รังแก... มาเป็นพี่สาวใหญ่ที่ใครๆ ก็เคารพ... สาเหตุที่แท้จริงของการเปลี่ยนแปลงนี้ก็คือ... ตอนนี้เธอมีพี่ชายที่ชื่อว่าโจวอี้! เหลือเวลาอีกแปดเดือนก่อนจะถึงการสอบเข้ามหาวิทยาลัย... แต่ในใจของเธอได้เลือกคณะที่ต้องการไว้แล้ว—มหาวิทยาลัยตำรวจประชาชน!

...

สำนักงานเก็บเอกสารอำเภอตงจี๋ “บุคคลดีเด่นของปีนี้... ส่งชื่อของเฒ่าโจวขึ้นไป... แล้วก็... เมื่อวานผู้บริหารอำเภอเรียกฉันไปคุย... พูดถึงเรื่องของเฒ่าโจวเป็นพิเศษ... ฉันก็เลยรายงานให้ท่านผู้บริหารทราบตามความเป็นจริงไปว่า... เฒ่าโจวทำงานด้านเอกสารอย่างขยันขันแข็งมานานหลายปี... จะผลงานก็มีผลงาน... จะความลำบากก็มีความลำบาก... ตามหลักแล้ว…หรือควรจะจัดหาตำแหน่งที่สำคัญกว่านี้ให้เขาสักหน่อย?” ประตูห้องทำงานของผู้อำนวยการเปิดอยู่... เสียงของผู้อำนวยการเลี่ยวฉวนกังที่พูดกับหัวหน้าฝ่ายอำนวยการนั้นดังมาก... ถึงขนาดที่ว่าคนที่เดินอยู่บนโถงทางเดินก็ยังได้ยินอย่างชัดเจน

สหายโจวผู้พ่อก็ได้ยินเช่นกัน... แต่ก็ได้แต่แอบยิ้มในใจ เห็นแต่ไม่พูด... รู้จักคนแต่ไม่วิจารณ์ ที่เลี่ยวฉวนกังอยู่ๆ ก็กลายเป็นคนเที่ยงธรรมขึ้นมาขนาดนี้... ก็ไม่ใช่เพราะว่าเขามีลูกชายที่ดีหรอกเหรอ? คนอื่นเขาพ่อสร้างลูกหนุน... แต่เขาโจวจื้อซินกลับเป็นลูกสร้างพ่อหนุน จะว่ายังไงดีล่ะ? ข้าภูมิใจ!

...

เหยียนเซี่ยงอวี่ไพล่มือไว้ข้างหลัง... เดินไปเดินมาในห้องทำงาน เขาเพิ่งจะได้รับโทรศัพท์จากโจวจื้อหย่วน เลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมือง... ทราบข่าวที่แน่ชัดเกี่ยวกับการโยกย้ายงานขั้นต่อไปของโจวอี้จากทางมณฑลแล้ว พูดจากใจจริง... เขาไม่อยากจะปล่อยคนไปเลยจริงๆ ในสายตาของเหยียนเซี่ยงอวี่... โจวอี้ไม่เพียงแต่เป็นขุนพลคู่ใจ... แต่ยังเป็นขุนพลแห่งโชคลาภที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ เดิมทีคิดว่าในช่วงวาระของตัวเอง... จะค่อยๆ บ่มเพาะไปตามขั้นตอน... แต่คาดไม่ถึงว่าทางมณฑลจะชี้เป้ามาที่โจวอี้โดยตรง

เขาฟังออกว่า... ในน้ำเสียงของท่านเลขาธิการโจวก็ไม่ค่อยอยากจะปล่อยคนไปเหมือนกัน เพราะยังไงซะโจวอี้ก็คือบุคคลต้นแบบตำรวจประชาชนดีเด่นที่ท่านเลขาธิการโจวปั้นมากับมือ... ที่สำคัญคือโจวอี้ก็ไม่ทำให้ความคาดหวังของผู้ใหญ่ต้องผิดหวังเลยแม้แต่น้อย... ผลงานการกวาดล้างอิทธิพลมืดในตงจี๋และไม่พูดถึง... แค่ตอนที่ลาพักร้อนไปเที่ยวเหลียวหยาง... โห... ให้ตายเถอะ... ก็ได้ความดีความชอบชั้นหนึ่งมาอีกแล้ว อะไรคือสถานการณ์สร้างวีรบุรุษ? นี่แหละคือสถานการณ์สร้างวีรบุรุษ เพียงแต่ว่าช่วยไม่ได้จริงๆ... แขนย่อมบิดขาไม่ได้... ไม่อยากปล่อยก็ต้องปล่อย... ต้องปฏิบัติตามการจัดสรรขององค์กร... ไม่มีช่องให้ต่อรอง

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหารองนายอำเภอและผู้กำกับการสถานีตำรวจเหลยหมิง “เฒ่าเหลย... แกหาที่สักที่... เรียกเสี่ยวโจวกับลี่ผิงมา... เรามากินข้าวด้วยกัน”

...

‘อันผิงไม่ผาสุก... เมฆดำปกคลุมฟ้า’ ‘หยางเฉิงไร้ตะวัน... ในเมืองนั้นแซ่เซี่ยเป็นใหญ่!’ ถ้าจะบอกว่าประโยคแรก... เป็นเพียงการบรรยายภาพรวมของสถานการณ์ทางสังคมที่น่าเป็นห่วงของเมืองอันผิง... งั้นประโยคหลัง... ก็คือการระบุชื่อแซ่ที่บ่งบอกถึงระดับความเสื่อมโทรมและต้นตอของอิทธิพลมืดที่อาละวาดในเมืองหยางเฉิง

ในเมืองระดับอำเภอที่มีประชากรสี่แสนสามหมื่นคนแห่งนี้... ในช่วงไม่กี่ปีมานี้คดีอาญาและความมั่นคงเกิดขึ้นบ่อยครั้ง... ปรากฏการณ์ข้าราชการทุจริตและสมรู้ร่วมคิดกับมาเฟียเกิดขึ้นไม่รู้จบ... เปลี่ยนเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ และนายกเทศมนตรีมาแล้วหลายสมัย... ก็ยังไม่สามารถแก้ปัญหาที่ต้นตอได้

การกวาดล้างอิทธิพลมืด... คือหน้าที่หลักของหน่วยงานตำรวจ ดังนั้น... หลังจากที่อดีตผู้กำกับการสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิงเฉาจื้อและรองผู้กำกับการเผิงจวิ้นถูกปลดจากตำแหน่งแล้ว... การคัดเลือกผู้กำกับการสถานีตำรวจคนใหม่... ก็กลายเป็นปัญหาที่ผู้บริหารระดับมณฑลและเมืองให้ความสำคัญอย่างยิ่ง

เพียงแต่ไม่มีใครคาดคิดว่า... ท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลเจี่ยนว่านเหยียนจะเลือกเดินหมากที่เหนือความคาดหมาย... ชี้เป้าไปที่ขุนศึกพิสดารคนหนึ่งด้วยตัวเอง ดังที่เจี่ยนว่านเหยียนได้พูดกับเติ้งย่าตง เลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมายมณฑล และหยวนหมิงหล่าง เลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองชิงหยวนว่า— “เมืองหยางเฉิงป่วยเรื้อรังมานาน... ยากที่จะเยียวยา... จะต้องเลือกข้าราชการตำรวจที่ทั้งสามารถบุกเบิกอย่างกล้าหาญ กล้าสู้กล้าชน... และยังสามารถมองภาพรวมและยึดมั่นในหลักการได้... ถึงจะมีความหวังที่จะชนะศึก ‘กวาดล้างอิทธิพลมืด’ ที่อันตรายครั้งนี้ได้!”

วันที่ 20 พฤศจิกายน คณะกรรมการพรรคฯ และรัฐบาลเมืองหยางเฉิง... ได้จัดการประชุมแต่งตั้งผู้กำกับการสถานีตำรวจคนใหม่ที่สถานีตำรวจเมืองหยางเฉิง ชิวหลิง เลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองหยางเฉิง, นายกเทศมนตรีซ่านเหวินซวี่, กงลี่ รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ และเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมาย, จั่วหงเหว่ย ปลัดฝ่ายองค์กรของคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมือง, และจ้าวหงจวิน หัวหน้าฝ่ายการเมืองของสำนักงานตำรวจเมืองชิงหยวน ได้เข้าร่วมการประชุม

ในการประชุมแต่งตั้งครั้งนี้... สมาชิกคณะกรรมการพรรคฯ ของสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิง, ข้าราชการและตำรวจในสังกัดรวมกว่าหนึ่งร้อยคนได้เข้าร่วม การประชุมดำเนินโดยกงลี่ รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ และเลขาธิการคณะกรรมการการเมืองและกฎหมาย... จั่วหงเหว่ย ปลัดฝ่ายองค์กรของคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองได้อ่านคำสั่งแต่งตั้งสหายโจวอี้จากฝ่ายองค์กรของคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองชิงหยวน

ผู้กำกับการสถานีตำรวจคนใหม่โจวอี้ได้กล่าวแสดงจุดยืน... แสดงความพร้อมที่จะปฏิบัติตามการจัดสรรงานของคณะกรรมการพรรคฯ, รัฐบาล และคณะกรรมการพรรคฯ ของสำนักงานตำรวจเมืองอย่างเด็ดเดี่ยว... เขาจะไม่ทำให้ความไว้วางใจขององค์กรต้องสูญเปล่า... ในการทำงานต่อไปในอนาคตจะร่วมมือร่วมใจกับสมาชิกคณะกรรมการพรรคฯ... เพื่อขับเคลื่อนกิจการตำรวจของหยางเฉิงให้ก้าวไปสู่ขั้นใหม่!

ในขณะเดียวกัน... ท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑลเจี่ยนว่านเหยียนก็กำลังส่งเอกสารที่ลงนามเรียบร้อยแล้วฉบับหนึ่ง... ให้กับรองเลขาธิการเหอปิน เขาหันไปมองแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาจากนอกหน้าต่าง... พลันนึกถึงเด็กหนุ่มที่น่าจะไปถึงหยางเฉิงเพื่อเข้ารับตำแหน่งแล้ว อำนาจ... ข้ามอบให้แกแล้ว หวังว่าแกจะไม่ทำให้ความไว้วางใจของข้าต้องสูญเปล่า