บทที่ 74: เดินเล่นตามสบาย

เดินเล่นตามสบาย? เหอะ... คำว่า ‘ตามสบาย’ ของผู้นำ... โดยพื้นฐานแล้วไม่มีคำว่าตามสบายอยู่จริง จะบอกว่ามาตรวจราชการก็ดี หรือจะบอกว่ามาสำรวจทุกข์สุขของประชาชนก็ช่าง... สรุปก็คือ... ไม่มีทางที่จะเป็น ‘เดินเล่นตามสบาย’ อย่างแน่นอน

เมื่อท่านผู้กำกับออกปากแล้ว... ฟู่จื้อกัง, หวงจินผิง และหลีกวงฮุยย่อมไม่สามารถขัดขืนได้... ทั้งสามคนเหลือบมองสารวัตรใหญ่ที่ใบหน้าบึ้งตึงอย่างแนบเนียน... แล้วก็เดินตามผู้กำกับคนใหม่ออกจากห้องประชุมไป

“เฒ่าวัง... แกว่าไง?” ชิวเหวยผิงจี้ก้นบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่... แล้วถามด้วยสีหน้าที่น่ากลัว

“ถ้าผู้กองโจวทำตามแบบแผนเดิม... ไม่เปลี่ยนแปลงอะไร... งั้นก็ดีกับคุณ ดีกับผม ดีกับทุกคน” รองผู้กำกับวังตอบพลางยิ้ม

“แล้วถ้าเขาไม่ทำล่ะ?” ชิวเหวยผิงถามต่อ

“งั้นก็ทำให้เขารู้ว่า... สถานีตำรวจเมืองหยางเฉิงเป็นสถานที่ที่พูดคุยกันด้วยหลักประชาธิปไตย... ไม่ใช่เวทีของใครคนใดคนหนึ่ง” วังเจิ้งจงหันไปมองรองผู้กำกับอีกสองคน แล้วยิ้มพูด “ในจุดนี้... เชื่อว่าทุกคนคงไม่มีข้อโต้แย้งอะไรใช่ไหม?” หลี่ผิงอู่กับเซี่ยงเหมยพยักหน้าด้วยแววตาที่สั่นไหว

สำหรับผู้กำกับหนุ่มคนใหม่คนนี้... อันที่จริงพวกเขาก็ไม่ได้กังวลอะไรมากนัก ลองคิดดูสิว่าตอนที่เฉาจื้อกังมา... ดูเป็นคนเที่ยงธรรมและมีคุณธรรมสูงส่งขนาดไหน... ผลคือไม่นานเท่าไหร่... ก็เผยธาตุแท้ที่สีหน้าและละโมบออกมา... อาศัยอำนาจในมือ... ทำร้ายตำรวจหญิงไปหลายคน... ในห้องทำงานของผู้กำกับตอนนี้... ยังคงเก็บห้องพักที่เฉาจื้อใช้สำหรับ ‘ทำกิจกรรมเข้าจังหวะ’ โดยเฉพาะไว้

คนเราล้วนมีจุดอ่อน... ขอเพียงแค่เอาใจตามที่เขาชอบ... การจะทำให้ผู้บริหารคนหนึ่งเสื่อมทรามและกลายเป็นพวกเดียวกัน... โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้บริหารหนุ่มๆ... ในสายตาของคนที่นั่งอยู่ที่นี่... ไม่ได้รู้สึกว่ามันยากอะไรเลย

...

โจวอี้ภายใต้การนำของฟู่จื้อกัง, หวงจินผิง และหลีกวงฮุย... ได้เดินตรวจเยี่ยมฝ่ายการเมือง, ห้องปฏิบัติการศูนย์บัญชาการ, แผนกนิติการ และแผนกพลาธิการและยุทธภัณฑ์ตามลำดับ

“สวัสดีครับท่านผู้กำกับ!” “สวัสดีครับท่านผู้กำกับ!” เมื่อเห็นผู้กำกับคนใหม่มาตรวจงาน... เหล่าตำรวจก็พากันทักทายอย่างนอบน้อม

โจวอี้ยิ้มพยักหน้าตอบ... แล้วก็พูดขึ้นมาเหมือนไม่ใส่ใจ “ที่สถานีตำรวจของเรา... ดูเหมือนจะมีสหายผู้หญิงค่อนข้างเยอะนะครับ” ใช่แล้ว... ตลอดทางที่เขาเดินผ่านมา... ได้เห็นตำรวจหญิงไม่น้อยเลยจริงๆ... และส่วนใหญ่ก็เรียกได้ว่าสวยและอายุน้อย

ฟู่จื้อกังรีบยิ้มตอบ “ปีนี้เพิ่งจะรับข้าราชการใหม่มากลุ่มหนึ่งครับ... ไม่รู้ทำไม... สัดส่วนของผู้หญิงที่มาสมัครสอบถึงได้สูงกว่าปีก่อนๆ เล็กน้อยครับ” เมื่อเห็นท่านหัวหน้าฟู่โกหกหน้าตาย... หวงจินผิงก็อดไม่ได้ที่จะแอบเบะปาก... ก็ไม่ใช่เพราะไอ้เฒ่าสีหน้าเฉาจื้อนั่นก่อเรื่องไว้เหรอ? เพียงแต่ว่าเจ้านั่นยังไม่ทันจะได้ลงมือ... ก็ถูกคณะกรรมการตรวจสอบวินัยของเมืองคุมตัวไปสอบสวนทางวินัยเสียก่อน น่าขำสิ้นดี... เฉาจื้อ... วางแผนอย่างรอบคอบทุ่มเทแรงกายแรงใจ... ผลคือกลับกลายเป็นว่าปูทางให้คนอื่น... ยกผลประโยชน์ให้ผู้กำกับคนใหม่คนนี้ไปฟรีๆ

หลีกวงฮุยเหลือบมองผู้กำกับหนุ่มหล่อคนใหม่ด้วยความอิจฉาเล็กน้อย... ในใจคิดว่าขอเพียงแค่อีกฝ่ายต้องการ... ก็คงจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขจนลืมบ้านลืมเมืองได้เลย

เมื่อได้ยินคำตอบของฟู่จื้อกัง... โจวอี้ก็ยิ้มแต่ไม่พูดอะไร ผู้กำกับคนก่อนเฉาจื้อ... เขาก็เคยได้ยินมาบ้าง... หากว่ากันตามตำแหน่ง... อีกฝ่ายก็เป็นแค่ระดับหัวหน้าฝ่าย... แต่กลับทำเรื่องไร้สาระที่ทำให้ข้าราชการระดับกระทรวงที่ถูกปลดบางคนยังต้อง ‘ละอายใจ’—‘คัดเลือกสนม’ จากจุดนี้... ปรากฏการณ์ผีเสื้อขยับปีกที่เกิดจากการเกิดใหม่ของโจวอี้ก็ได้ทำให้ทิศทางของเรื่องราวเปลี่ยนแปลงไปอีกครั้ง ก่อนที่เฉาจื้อจะได้ลงมือ... ก็ถูกเป้าหมายที่เขาคิดจะล่วงละเมิด... ร้องเรียนอย่างเปิดเผยต่อคณะกรรมการตรวจสอบวินัยของเมืองชิงหยวน ทางคณะกรรมการตรวจสอบวินัยของเมืองชิงหยวนพอดู... นี่มันไม่บังเอิญไปหน่อยเหรอ... รีบจัดการซะ…ก็ดีจะได้มีที่ว่างให้คนที่ท่านเลขาธิการเจี่ยนจัดหามา... ดังนั้น... เฉาจื้อก็ได้แต่ร้องไห้สลบอยู่ในห้องน้ำ

“ท่านผู้กำกับครับ... ใกล้จะถึงเวลาอาหารแล้ว... ท่านว่า... จะไปทานอาหารกลางวันก่อนดีไหมครับ?” ฟู่จื้อกังลองถามหยั่งเชิง ไม่รู้ทำไม... ในใจของเขามีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีว่า... ถ้าผู้กำกับคนใหม่ยังจะเดินเล่นตามสบายต่อไปแบบนี้... จะไปเจออะไรที่เป็นปัญหาเข้ารึเปล่า? สู้ถือโอกาสโอกาสทานอาหารกลางวันมาคั่นจังหวะสักหน่อย... เขาจะได้ฉวยโอกาสให้ข้างล่างเตรียมตัวกัน

“ได้... งั้นก็ไปทานข้าวก่อน” ท่านผู้กองโจวเป็นคนว่าง่าย... พยักหน้าตกลง

โรงอาหารของสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิงอยู่บนชั้นสาม... สภาพแวดล้อมและสิ่งอำนวยความสะดวกก็ไม่เลว... รายการอาหารก็ถือว่าหลากหลาย ดีเป็นเวลาอาหารกลางวัน... เหล่าตำรวจต่างก็เดินเข้ามาในโรงอาหารกันเป็นกลุ่มๆ... แล้วก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าผู้กำกับคนใหม่กับท่านหัวหน้าฟู่, ท่านหัวหน้าหวงพวกเขากำลังนั่งทานข้าวอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง

ทุกคนต่างก็รู้ดีว่า... ท่านผู้บริหารมีห้องจัดเลี้ยงส่วนตัว... อาหารที่ทานก็เป็นแบบผัดกระทะเล็ก... และในห้องจัดเลี้ยงก็ยังมีเหล้าดีๆ เก็บไว้อีกด้วย ดังนั้น... นี่ถือเป็นการร่วมสุขกับประชาชน? ในใจของฟู่จื้อกังทั้งสามคนดูแคลน... แต่ในเมื่อผู้กำกับคนใหม่อยากจะแสร้งทำเป็น... แสดงท่าทีเป็นกันเองกับประชาชน... พวกเขาก็แค่ร่วมแสดงไปด้วย

หลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จ... โจวอี้ก็บอกว่าค่อนข้างง่วงแล้ว... จะกลับไปนอนกลางวันที่ห้องทำงาน และที่เรียกว่า ‘เดินเล่นตามสบาย’ ก็ดูเหมือนจะจบลงเพียงเท่านี้ หลังจากส่งท่านผู้กำกับผู้ยิ่งใหญ่กลับถึงห้องทำงานอย่างนอบน้อมแล้ว... ฟู่จื้อกัง, หวงจินผิง และหลีกวงฮุย ทั้งสามคนก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ผู้กำกับคนใหม่อายุน้อย... แต่ความลึกซึ้งในใจนั้นไม่ตื้นเขินอย่างแน่นอน! พวกเขาเองก็ถือว่าเป็นเฒ่าหัวงูในวงราชการแล้ว... แต่ตลอดทางที่ผ่านมาสังเกตสีหน้าท่าทาง... กลับไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าในใจของผู้กำกับคนใหม่คนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ วันข้างหน้า... ดูท่าจะมองโลกในแง่ดีเกินไปไม่ได้เสียแล้ว!

...

โจวอี้ไม่ได้ง่วงเลยแม้แต่น้อย... เขาไม่เคยมีนิสัยนอนกลางวันอยู่แล้ว เขากวาดตามองห้องทำงานที่กว้างขวางและโอ่อ่า... แล้วก็เดินมาที่โต๊ะทำงานขนาดใหญ่... ทิ้งตัวลงไปในเก้าอี้ผู้บริหารที่นุ่มสบาย... ถอนหายใจออกมาอย่างซาบซึ้งใจ ตำแหน่งนี้... ในชาติที่แล้วเขาพยายามมาสิบกว่าปีก็ยังไม่ได้มา... และตอนนี้... เพียงแค่ไม่กี่เดือน... เขาก็ได้มานั่งอยู่บนมันแล้ว

อำนาจ... ทำให้คนหลงลืมตัวเองได้ง่าย แต่ในตอนนี้ในใจของโจวอี้กลับตื่นรู้อย่างยิ่ง... นี่คือโอกาสที่เจี่ยนว่านเหยียนมอบให้เขาเป็นกรณีพิเศษ... ถ้าหากเขาคว้าไว้ไม่ได้... ถ้าหากเขาทำให้ความคาดหวังของอีกฝ่ายต้องสูญเปล่า... งั้นทุกสิ่งตรงหน้านี้... ในอนาคตก็อาจจะกลายเป็นเพียงภาพลวงตาที่ผ่านไป

ดังนั้น... หากต้องการจะกุมอำนาจนี้ไว้ให้มั่น... นอกจากความสำเร็จแล้ว... เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น!

หลังจากสูบบุหรี่หมดมวนอย่างเงียบๆ... แล้วก็พักอยู่ครู่หนึ่ง... โจวอี้ก็สวมหมวกตำรวจ... เปิดประตูแล้วเดินออกไป ห้องทำงานของผู้บริหารส่วนใหญ่ก็อยู่บนชั้นนี้... ตอนนี้ก็เป็นตอนกลางวัน... ดังนั้นโถงทางเดินจึงเงียบสงบ

โจวอี้เดินลงบันไดมาที่ชั้นสี่... ก็เจอชายผมขาวสวมแว่นคนหนึ่งเดินสวนมา “ท่านผู้กำกับครับ” ชายคนนั้นทักทายอย่างสุภาพ

“คุณคือ...” ในใจของโจวอี้ขยับ... เอ่ยปากถาม

“ผมคือเหราอวี๋จากฝ่ายการเมืองครับ” เหราอวี๋มองผู้กำกับคนใหม่... ตอบอย่างเป็นธรรมชาติ

...

ในห้องทำงานของหน่วยป้องกันและปราบปราม... ลอยฟุ้งไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่และกลิ่นเหล้าที่เข้มข้น ตำรวจสี่นายล้อมวงโต๊ะ... คาบบุหรี่... พูดคุยหัวเราะกันพลางเล่นไพ่นกกระจอกไปพลาง... บนโต๊ะมีธนบัตรสีแดงร้อยหยวนวางอยู่อย่างโจ่งแจ้ง

“หกหลอด” “ปุ๊ง” รองผู้กองซุนเจิ้นเสียงยิ้มแฮะแฮะจะไปเก็บหกหลอดที่ฝั่งตรงข้ามทิ้งมา... ทว่าทันใดนั้น... มือที่เขายื่นออกไปก็พลันแข็งค้างอยู่ตรงนั้น

“รีบเก็บไพ่สิเฒ่าซุน... เหม่ออะไรของแก!” สารวัตรหม่าเยี่ยนไฉกับรองผู้กองอีกสองคนมองซุนเจิ้นเสียงที่เหมือนกับถูกคาถาสะกดนิ่ง... แล้วเร่งอย่างไม่ราบรื่น

ก็เห็นซุนเจิ้นเสียงค่อยๆ ลุกขึ้นยืน... บนใบหน้าเค้นรอยยิ้มที่ดูแย่ยิ่งกว่าตอนร้องไห้ออกมา... แล้วก็พูดกับทางหน้าประตูอย่างอ้อมแอ้ม

“สวัส... สวัสดีครับท่านผู้กำกับ”