บทที่ 75: กฎเหล็กห้าข้อ

ผู้กำกับ? หม่าเยี่ยนไฉ, จ้าวเฟย และเกิ่งเวย ทั้งสามคนราวกับถูกเข็มแทง... เด้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้... แล้วหันไปมองที่ประตูด้วยสีหน้าที่ตื่นตระหนก

ก็เห็นตำรวจหนุ่มที่บนบ่ามียศร้อยตำรวจเอกยืนอยู่ตรงนั้น... มองมาที่พวกเขาด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ ยศร้อยตำรวจเอก... ในสถานีตำรวจถือว่าเห็นได้ทั่วไป... พูดอย่างไม่เกรงใจเลยว่า... หากว่ากันด้วยยศตำรวจแล้ว... คนในห้องนี้ทุกคนต่างก็มียศสูงกว่าอีกฝ่าย แต่น่าเสียดายที่... ยศตำรวจเดียวกันความหมายที่แฝงอยู่นั้นแตกต่างกัน สำหรับท่านที่อยู่ตรงหน้านี้... ยศร้อยตำรวจเอก... คือยศขั้นต่ำที่ผู้กำกับการสถานีตำรวจระดับอำเภอจะต้องมี

หม่าเยี่ยนไฉ, ซุนเจิ้นเสียง และคนอื่นๆ ตอนเช้าได้เข้าร่วมพิธีรับตำแหน่งแล้ว... แน่นอนว่าจำโจวอี้ได้

“ตอนเที่ยงดื่มไปเท่าไหร่?” โจวอี้ค่อยๆ เดินเข้ามาในห้องทำงาน... สายตากวาดมองใบหน้าของทุกคนในที่นั้น... แล้วถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ร้อนไม่เย็น

“แค่นิดหน่อยครับ” หม่าเยี่ยนไฉตอบโดยไม่รู้ตัว

“เล่นกันเท่าไหร่?” โจวอี้เดินมาถึงข้างโต๊ะ... ยื่นมือไปหยิบธนบัตรใบใหญ่สองสามใบขึ้นมาแล้วก็โยนกลับลงบนโต๊ะ... แล้วถามต่อ

“ไม่... ไม่เยอะครับ... ก็แค่หนึ่งหยวนสองหยวน... เล่นขำๆ ครับ... ขำๆ!” ซุนเจิ้นเสียงชิงเอ่ยปากตอบก่อน

โจวอี้พยักหน้า... มองซ้ายมองขวา... แล้วก็ถามอีก “พวกคุณใครเป็นหัวหน้าหน่วย?”

หม่าเยี่ยนไฉรีบตอบ “หัวหน้าหน่วยของพวกเราคือเฉิงโส่วกุ้ยครับ... กำลังพักกลางวันอยู่ในห้องทำงาน” ห้องทำงานที่เขาพูดถึง... แน่นอนว่าเป็นห้องทำงานของหัวหน้าหน่วย

“โทรหาหวงจินผิงกับหลีไกวฮุย... บอกว่าฉันรอพวกเขาอยู่ที่นี่” โจวอี้หันไปพูดกับเหราอวี๋ รองหัวหน้าฝ่ายการเมือง

ภายใต้เลนส์แว่นหนาเตอะของเหราอวี๋... ฉายประกายความตื่นเต้นที่แทบจะมองไม่เห็น... ไม่ว่าผู้กำกับคนใหม่คนนี้จะต้องการสร้างบารมี... หรือมีจุดประสงค์อื่น... สรุปก็คือมีเรื่องสนุกให้ดูแน่นอน เขารีบหยิบมือถือออกมา... โทรหาหวงจินผิง หัวหน้าฝ่ายการเมือง และหลีไกวฮุย หัวหน้าหน่วยตรวจสอบวินัยตามลำดับ

ไม่นานนัก... หวงจินผิงกับหลีไกวฮุยก็มาถึง... ไม่ใช่แค่พวกเขาสองคน... รองผู้กำกับการอาวุโสวังไกว่จง, รองผู้กำกับเซี่ยงเหมย และหัวหน้าศูนย์บัญชาการฟู่จื้อกังก็มาถึงด้วย เมื่อเห็นภาพตรงหน้า... วังไกว่จง, หวงจินผิง และคนอื่นๆ ก็อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนสีหน้า... ในใจร้องว่าแย่แล้ว

“ดื่มสุราและมีส่วนร่วมในการพนันในเวลาราชการ... จัดการอย่างไร?” คำถามประโยคนี้ของโจวอี้... ทำให้หม่าเยี่ยนไฉและรองหัวหน้าหน่วยอีกสามคนราวกับถูกฟ้าผ่า... ในหัวมีแต่เสียงหึ่งๆ พวกเขาอดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้น... ส่งสายตาที่ตื่นตระหนกและอ้อนวอนไปยังรองผู้กำกับวังและหัวหน้าหวง

“ผู้ที่ดื่มสุราในเวลาราชการ... ให้ลงโทษทางวินัย... หากก่อให้เกิดผลกระทบร้ายแรง... ให้ไล่ออกหรือปลดออก... ผู้ที่มีส่วนร่วมในการพนัน... ให้ไล่ออก... หากสถานการณ์ร้ายแรง... ให้ปลดออก!” เหราอวี๋ รองหัวหน้าฝ่ายการเมืองขยับแว่น... แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ชัดถ้อยชัดคำ ท่านผู้กำกับถาม... ไม่มีใครตอบได้ยังไง? ข้าเฒ่าเหราจะปล่อยให้ท่านผู้กำกับต้องเงียบเหงาได้อย่างไรกัน?

หม่าเยี่ยนไฉ, ซุนเจิ้นเสียง และคนอื่นๆ ต่างก็ส่งสายตาที่เคียดแค้นไปยังเหราอวี๋พร้อมกัน... พวกเขาเห็นเหราอวี๋นานแล้ว... ในใจกระจ่างเหมือนกระจก... ก็คือไอ้เฒ่านี่แหละที่พาไอ้แซ่โจวมา

“กฎเหล็กห้าข้อ... พวกคุณเคยศึกษากันมาบ้างไหม?” น้ำเสียงของโจวอี้เจือปนการเย้ยหยันอยู่สามส่วน... ดูเหมือนจะถามหม่าเยี่ยนไฉและพวก... แต่ก็ดูเหมือนจะถามรองผู้กำกับการอาวุโสวังไกว่จงและพวก

ทุกคนต่างก็อ้ำๆ อึ้งๆ... ไม่รู้จะตอบอย่างไร

“เฉิงโส่วกุ้ยล่ะ? ไปไหนแล้ว?” วังไกว่จงถามด้วยใบหน้าที่บึ้งตึงและเคียดแค้น สีหน้าของฟู่จื้อกังก็ดูแย่มาก... อุตส่าห์ที่ตอนเที่ยงเขาอุตส่าห์โทรไปหาเฉิงโส่วกุ้ย... กำชับให้เจ้าหมอนี่ระวังตัวหน่อย... ผลคือ... อีกฝ่ายทำเป็นหูทวนลมโดยสิ้นเชิง สารวัตรคนหนึ่งกับรองหัวหน้าหน่วยอีกสามคนทำผิดซึ่งๆ หน้า... ไม่แน่อาจจะถูกผู้กำกับคนใหม่กวาดล้างยกแผงก็ได้

เมื่อรู้ว่าเฉิงโส่วกุ้ยยังคงนอนหลับอยู่ในห้องทำงาน... รองผู้กำกับวังก็โมโหจนเลือดขึ้นหน้า... เดินตรงไปยังหน้าประตูห้องทำงานของหัวหน้าหน่วยแล้วก็ทุบดัง ปังๆๆ

“ใครวะ! หาเรื่องตายเหรอ!” ข้างในมีเสียงสบถด่าดังขึ้นมา... ผ่านไปครู่ใหญ่... ประตูที่ล็อกอยู่ถึงได้ถูกเปิดออกเพียงครึ่งเดียว... ชายวัยกลางคนร่างกำยำสวมเสื้อเชิ้ตเครื่องแบบตำรวจ... แต่หน้าอกกลับเปิดอ้าซ่า... มองออกมาข้างนอกด้วยสีหน้าที่ไม่เป็นมิตร

“โอ้โห... ท่านรองวัง... หัวหน้าหวง...” เฉิงโส่วกุ้ยมองผู้บริหารที่อยู่นอกประตูอย่างประหลาดใจ... สีหน้าก็พลันอึดอัดขึ้นมาทันที

โจวอี้มองเข้าไปในช่องประตูที่เปิดอยู่... จากนั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง... เดินเข้าไปผลักเฉิงโส่วกุ้ยออก... แล้วก็เดินเข้าไปในห้อง

“แกเป็นใครวะ?” เฉิงโส่วกุ้ยทั้งตกใจทั้งโกรธ... ยื่นมือใหญ่ตรงเข้าไปจะบีบต้นคอของโจวอี้

“เฉิงโส่วกุ้ย...” วังไกว่จงเห็นท่าไม่ดี... รีบพยายามจะตวาดห้ามอีกฝ่าย แต่ก็สายเกินไปแล้ว

โจวอี้ที่ด้านหลังเหมือนมีตา... พลันเอี้ยวตัวไปทางซ้าย... หลบการจับกุมของเฉิงโส่วกุ้ย... พร้อมกันนั้นก็ใช้สองมือจับแขนของอีกฝ่ายที่ยื่นเข้ามาอย่างมั่นคง... แล้วก็ใช้ท่าทุ่มข้ามไหล่ที่เฉียบขาด... เหวี่ยงร่างที่หนักเกือบร้อยกิโลกรัมของเฉิงโส่วกุ้ยกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง พื้นทั้งห้องดูเหมือนจะสั่นสะเทือนไปเล็กน้อย เฉิงโส่วกุ้ยรู้สึกเหมือนกระดูกทั้งตัวถูกทุ่มจนแหลก... นอนอยู่บนพื้นครึ่งวันก็ยังลุกไม่ขึ้น

วังไกว่จงและคนอื่นๆ ที่อยู่ข้างหลังหางตากระตุกเป็นแถว... พวกเขาไม่คาดคิดเลยว่า... พลังต่อสู้ของผู้กำกับคนใหม่จะสูงขนาดนี้... ยกเดียวก็จัดการพานฟ่ง (ขุนพลในสามก๊กที่เก่งแต่ปาก) ลงไปนอนกับพื้นได้

โจวอี้ไม่แม้แต่จะชายตามองเฉิงโส่วกุ้ยที่อยู่บนพื้น... ถอดเสื้อนอกเครื่องแบบตำรวจของตัวเองออกโดยตรง... แล้วคลุมไปบนร่างของหญิงสาวที่ถูกกุญแจมือล็อกไว้กับท่อฮีตเตอร์... ก่อนจะหันไปถามรองผู้กำกับวังและคนอื่นๆ เสียงเย็น “มา... เข้ามากันให้หมด... แล้วก็อธิบายให้ผมฟังหน่อยว่า... นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?”

วังไกว่จง, หวงจินผิง, ฟู่จื้อกัง, หลีไกวฮุย, เซี่ยงเหมย... ผู้บริหารทั้งห้าคนจำใจต้องเดินเข้ามาในห้องทำงานของหัวหน้าหน่วย เมื่อมองดูหญิงสาวที่ท่อนบนเสื้อผ้ายังเรียบร้อยดี... แต่ท่อนล่างกางเกงกลับถูกถอดลงไปถึงข้อเท้า... ในใจของวังไกว่จงอยากจะฆ่าคนขึ้นมา ไอ้เฉิงโส่วกุ้ยแม่แกสิ! แกจะเอากับผู้หญิงทำไมไม่ไปเอาข้างนอก! ต้องมาทำในห้องทำงานด้วย... แกคิดว่าแกเป็นผู้กำกับรึไง... อยากจะทำที่ไหนก็ทำได้!

หวงจินผิงกับหลีไกวฮุยรู้สึกปวดหัวจนแทบจะระเบิด... นี่ส่งสารวัตรหนึ่งคนกับรองหัวหน้าหน่วยอีกสามคนยังไม่พอ... หน่วยป้องกันและปราบปรามดูท่า... จะต้องถูกกวาดล้างยกแผงแล้ว... แม่งเอ๊ย! ซวยอะไรขนาดนี้วะ!

“ไม่ต้องกลัวนะ... ผมคือผู้กำกับของที่นี่... บอกผมมา... ตกลงแล้วมันเรื่องอะไรกัน?” โจวอี้ก้มตัวลง... ถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น... มองชายหนุ่มที่ล้มเฉิงโส่วกุ้ยลงได้ทั้งน้ำตา... แล้วสะอื้นพูด “น้องชายของฉันถูกเขาจับค่ะ... เขาบอกว่า... ถ้าอยากจะให้ปล่อยคน... ก็ต้องนอนกับเขา...”

โจวอี้พูดเสียงอ่อนโยน “ผมรู้แล้ว... คุณหันหน้าไปทางอื่นนะ... ผมจะบันทึกวิดีโอไว้เป็นหลักฐาน” หญิงสาวพยักหน้า... แล้วหันหน้าไปอีกทางหนึ่ง

โจวอี้หยิบโทรศัพท์มือถือ i717 ที่ผลิตในประเทศของตัวเองออกมา... หันกล้องไปทางหญิงสาวที่ถูกใส่กุญแจมือ... เจิงโส่วกุ้ยที่อยู่บนพื้น... และสมาชิกคณะกรรมการพรรคฯ ทั้งห้าคน หลังจากนั้นก็ถ่ายรูปอีกหลายใบ

“เรียกคนจากหน่วยสืบสวนคดีอาญามา... ทำบันทึกปากคำทันที” โจวอี้สั่งเสียงเย็น

วังไกว่จงและคนอื่นๆ มองการปฏิบัติงานที่ไร้ที่ติของผู้กำกับหนุ่มด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน... ในใจเต็มไปด้วยความจนปัญญา... และ... ความหวาดระแวงอย่างสุดซึ้ง ทำไมต้องถ่ายรูปด้วยตัวเอง... มันไม่เป็นการทำอะไรเกินความจำเป็นไปหน่อยเหรอ? ไม่เลย... การที่ผู้กำกับคนใหม่ทำแบบนี้... คือการแสดงออกอย่างชัดเจนถึงความไม่ไว้วางใจที่เขามีต่อพวกเขา... หรือแม้กระทั่งต่อทั้งสถานีตำรวจ

เหราอวี๋ที่อยู่นอกประตูมองดูอย่างเงียบๆ... ทันใดนั้น... ในใจของเขาก็เกิดความรู้สึกหนึ่งขึ้นมา... บางที... ทุกอย่างอาจจะยังไม่สายเกินไป... บางที... ทุกอย่างอาจจะยังมีความหวัง!