บทที่ 76: แกก็คู่ควรที่จะสวมเครื่องแบบตำรวจด้วยเหรอ?

เฉิงโส่วขุยแยกเขี้ยวเคี้ยวฟัน... พยายามอย่างยากลำบากที่จะลุกขึ้นมาจากพื้น ทั้งร่างเจ็บปวดราวกับจะแหลกสลาย... ความเมาก็ถูกการเหวี่ยงอย่างแรงเมื่อครู่ซัดจนหายไปกว่าครึ่ง... เขาข่มความแค้นในใจ... เผยรอยยิ้มประจบประแจง... แล้วแก้ตัวเสียงแห้ง “ท่านผู้กำกับครับ... ผมไม่รู้ว่าเป็นท่าน... ไม่อย่างนั้น... ต่อให้ผมมีดีหมีดีเสืออีกสองอันก็ไม่กล้าลงมือกับท่านหรอกครับ”

งานประชุมแต่งตั้งเขาไม่ได้เข้าร่วม... แอบไปดื่มเหล้าข้างนอก... ระหว่างทางกลับ... ก็บังเอิญเห็น ‘แม่ค้าผลไม้คนสวย’... เลยทั้งขู่ทั้งหลอก... พาแม่บ้านสาวสวยคนนี้กลับมาที่ห้องทำงาน เรื่องแบบนี้เมื่อก่อนเขาก็ทำมาเยอะแล้ว... ดังนั้นครั้งนี้เขาก็เลยทำอย่างไม่เกรงใจและตามอำเภอใจ... เพียงแต่ใครจะไปคิดว่า... ผู้กำกับการสถานีตำรวจคนใหม่ที่เพิ่งจะเข้ารับตำแหน่งเก้าอี้ยังไม่ทันจะอุ่น... ก็จะปลอมตัวมาตรวจราชการโดยตรงเลย

โชคร้ายชะมัด... ดันมาถูกจับได้คาหนังคาเขา

“ถ้าผมจำไม่ผิด... รองผู้กำกับวังดูแลงานสืบสวนคดีอาญากับงานป้องกันและปราบปรามใช่ไหมครับ?” โจวอี้ทำเหมือนคำพูดของเฉิงโส่วขุยเป็นแค่ผายลม... หันไปจ้องวังเจิ้งจง... แล้วถามด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “เพราะฉะนั้น... ผมบอกว่าจะให้หน่วยสืบสวนคดีอาญามา... ก็ต้องให้รองผู้กำกับวังอนุญาตก่อนใช่ไหมครับ?”

วังเจิ้งจงยืนนิ่ง... สีหน้าเปลี่ยนแปลงไปมาอย่างไม่แน่นอน ท่ามกลางสายตาของทุกคน... ถูกผู้กำกับคนใหม่พูดจาเหน็บแนมเสียดสีแบบนี้... ใบหน้าของเขาก็รู้สึกว่าค่อนข้างเสียหน้า... อยากจะโต้กลับสักสองสามประโยค... แต่พอสบเข้ากับดวงตาที่แฝงไว้ด้วยเพลิงโทสะอันไร้ขีดจำกัดของอีกฝ่าย... ในใจก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน... รีบพูดว่า “ท่านผู้กำกับใจเย็นๆ ก่อนครับ... เดี๋ยวผมจะโทรให้ฉีเม่าหรงมาเดี๋ยวนี้เลยครับ” ฉีเม่าหรงที่เขาพูดถึง... ก็คือหัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญา

“ให้หลี่หลินเซินมาด้วย” ประโยคสั้นๆ ง่ายๆ ของโจวอี้... ทำให้วังเจิ้งจง, หวงจินผิง และคนอื่นๆ เบิกตากว้างพร้อมกัน เหราอวี๋ที่อยู่หน้าประตูก็อดไม่ได้ที่จะมองผู้กำกับหนุ่มด้วยสายตาที่ตกตะลึง ท่านผู้กำกับ... รู้จักหลี่หลินเซินด้วยเหรอ? ผู้กำกับการสถานีตำรวจที่เพิ่งจะย้ายมาจากต่างเมืองและเพิ่งจะเข้ารับตำแหน่ง... กลับสามารถเรียกชื่อของตำรวจธรรมดาคนหนึ่งในหน่วยสืบสวนคดีอาญาได้อย่างแม่นยำ นี่หมายความว่าอะไร? หมายความว่าอีกฝ่ายไม่ได้ไม่เข้าใจสถานการณ์ของสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิง... หมายความว่าอีกฝ่ายมาโดยมีการเตรียมการมาอย่างดี!

วังเจิ้งจงข่มความตกใจในใจไว้... หยิบมือถือขึ้นมา... โทรหาฉีเม่าหรง... และให้เขากับหลี่หลินเซินมาด้วยกัน

เฉิงโส่วขุยเห็นท่าทีเช่นนี้... ก็หน้าตึงขึ้นมาทันที... แค่นเสียงเย็นชา... แล้วเดินตรงไปยังประตู ตอนนั้นที่เขาได้เลื่อนตำแหน่งจากพนักงานระดับล่างมาเป็นหัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปรามโดยตรง... แม้แต่ผู้บริหารระดับสูงของสถานียังต้องให้เกียรติเขาสามส่วน... ไม่มีเบื้องหลังจะทำได้เหรอ? สถานีตำรวจเมืองหยางเฉิงสี่ปีเปลี่ยนผู้กำกับไปห้าคน... แต่เขากลับไม่ได้รับผลกระทบเลยแม้แต่น้อย... ไม่มีเบื้องหลังจะทำได้เหรอ? กินสินบน คาบสินบน รีดไถ... ดูถูกเหยียดหยามผู้หญิง... ทำหน่วยป้องกันและปราบปรามเหมือนกับสวนหลังบ้านตัวเอง... ถูกร้องเรียนมาหลายครั้งแต่ก็ยังมั่นคงดั่งภูเขาไท่ซาน... ไม่มีเบื้องหลังจะทำได้เหรอ?

ดังนั้น... อย่าเห็นว่าถูกจับได้คาหนังคาเขา... แต่ในใจของผู้กองเฉิงนั้นมีที่พึ่ง... อย่าคิดว่าแกเป็นผู้กำกับแล้วจะแน่... ทำให้ข้าโมโหขึ้นมาข้าก็ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมเหมือนกัน! โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้ที่หน้าประตูและโถงทางเดินมีคนมุงดูอยู่สามชั้นในสามชั้นนอก... ถ้าเขา—เฉิงโส่วขุย—ยอมก้มหัวรับผิด... ต่อไปก็ไม่ต้องมาเดินกร่างในสถานีนี้แล้ว

ในตอนนี้... เฉิงโส่วขุยยังไม่รู้ตัวถึงความร้ายแรงของสถานการณ์

“เฉิงโส่วขุย! หยุดนะ!” หวงจินผิงแกล้งตะโกนขึ้นมา... อันที่จริงเขารู้ดีว่า... เฉิงโส่วขุยที่กำลังบ้าดีเดือดอยู่ตอนนี้ไม่มีทางที่จะฟังเขา เป็นไปตามคาด... เฉิงโส่วขุยไม่สนใจหวงจินผิง... ยังคงเดินไปข้างหน้าต่อไป

โจวอี้ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว... ขวางประตูไว้ เฉิงโส่วขุยถลึงตาวัว... ซัดหมัดตรงไปยังใบหน้าของอีกฝ่ายทันที เมื่อกี้ข้าประมาทไม่ได้หลบ... ตอนนี้แกมาขวางข้าอีกทีลองดูสิ...

ปึ้ก! เสียงกระแทกทึบๆ ดังขึ้น โจวอี้เอียงศีรษะ... หลบหมัดนี้ได้อย่างง่ายดายไปพร้อมๆ กับเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว... ข้อศอกขวาอาศัยแรงส่ง... ฟันศอกเข้าที่ชายโครงของอีกฝ่ายอย่างแรง ที่เขาว่ากันว่ายอมโดนสิบหมัด... ดีกว่าโดนศอกเดียว เฉิงโส่วขุยร้องออกมาอย่างเจ็บปวด... ร่างกายก็ล้มลงไปกองกับพื้นโดยไม่รู้ตัว ชั่วขณะหนึ่ง... รอบข้างก็เงียบกริบ

ในหัวของรองผู้กำกับการอาวุโสวังเจิ้งจงพลันปรากฏภาพที่น่าขันขึ้นมา... อย่างเช่น... ทุกคนที่กำลังประชุมคณะกรรมการพรรคฯ อยู่เกิดมีเรื่องขัดแย้งกับท่านผู้กำกับ... แล้วท่านผู้กำกับก็พับแขนเสื้อ... ซัดทีละหมัด...

โจวอี้ปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนข้อศอก... มองเฉิงโส่วขุยด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างสุดซึ้ง “แกก็คู่ควรที่จะสวมเครื่องแบบตำรวจด้วยเหรอ?”

คำถามนี้... ราวกับเป็นการตบหน้าฉาดใหญ่... ฟาดลงบนใบหน้าของคนบางคนอย่างแรง ไม่ว่าจะร้อนตัวเพราะมีความผิด... หรือจะรับไปเองก็ตาม... คนบางคนก็รู้สึกโดยไม่รู้ตัวว่า... คมหอกของผู้กำกับไม่ได้มุ่งเป้าไปที่เฉิงโส่วขุยเพียงคนเดียว... แต่ยังชี้มาที่พวกเขาด้วย

ไม่นานนัก... หัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญาฉีเม่าหรงก็นำเจ้าหน้าที่สืบสวนสองสามนายมาถึง พอเข้ามาในห้องเห็นภาพนี้... ก็ถึงกับตะลึงงัน ปกติเขากับเฉิงโส่วขุยสมรู้ร่วมคิดกันทำชั่ว... กินสินบนคาบสินบนรีดไถด้วยกัน... แถมยังเคยไปย่ำยีหญิงสาวบ้านดีๆ ด้วยกันอีก... ตอนนี้เมื่อเห็นอีกฝ่ายนอนกองอยู่กับพื้นเหมือนหมาตาย... ข้างๆ ยังมีผู้กำกับคนใหม่ที่สีหน้าเย็นชา... แล้วก็เหลือบไปเห็นหญิงสาวที่ถูกใส่กุญแจมือไว้กับท่อฮีตเตอร์... ที่ไหนเลยจะไม่เข้าใจ... เฉิงโส่วขุยนี่มันถูกจับได้คาหนังคาเขา

“หลี่หลินเซิน” โจวอี้มองตำรวจในกลุ่มเจ้าหน้าที่สืบสวนที่ตัดผมสั้นเกรียนและมีบุคลิกคล่องแคล่ว... แล้วเอ่ยชื่อ

หลี่หลินเซิน... ตำรวจประชาชนดีเด่นพิเศษระดับชาติในชาติที่แล้ว... จบจากวิทยาลัยตำรวจสืบสวนคดีอาญาเหลียวตง... เริ่มโดดเด่นขึ้นมาจากการคลี่คลายคดีข่มขืนแล้วเผาในปี 2007... หลังจากนั้นก็คลี่คลายคดีใหญ่ๆ สำคัญๆ หลายคดี... สร้างผลงานครั้งแล้วครั้งเล่า... ในปี 2018... เสียสละในหน้าที่ ในสมุดบันทึกเล่มเล็กของโจวอี้... มีคดีสองสามคดีที่หลี่หลินเซินเป็นคนคลี่คลาย เขาไม่เคยเจอหลี่หลินเซิน... แต่กลับสามารถตัดสินได้อย่างแม่นยำด้วยสัญชาตญาณ... พูดอย่างไม่เกรงใจเลยว่า... ในบรรดาเจ้าหน้าที่สืบสวนที่ดูเหมือนจะจะเหลาะแหละพวกนี้... หลี่หลินเซินเรียกได้ว่าคือหงส์ในฝูงกา

หลี่หลินเซินก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว... ทำความเคารพโจวอี้ “ท่านผู้กำกับครับ”

“นับจากนี้เป็นต้นไป... ให้คุณรับผิดชอบการตั้งข้อหาสืบสวนเฉิงโส่วขุย... หากมีสถานการณ์ใดๆ... ให้รายงานตรงมาที่ผม... เข้าใจไหม?” โจวอี้สั่งการเสียงหนัก

หลี่หลินเซินชะงักไปครู่หนึ่ง... ก่อนจะพยักหน้ารับคำ “เข้าใจครับ” เขาประหลาดใจมากว่าผู้กำกับคนใหม่คนนี้รู้ชื่อของเขาได้อย่างไร... และก็ประหลาดใจว่าทำไมอีกฝ่ายถึงให้เขารับผิดชอบคดีนี้... แต่ว่า... ไม่ว่าจะประหลาดใจแค่ไหน... ก็เทียบไม่ได้กับความตื่นเต้นและดีใจที่พลันเกิดขึ้นในใจของเขา เพราะโอกาสที่เขารอคอยอย่างขมขื่น... ในที่สุดก็มาถึงแล้ว! ต่อให้มีความเสี่ยงที่ใหญ่หลวงแค่ไหน... เขาก็จะต้องคว้ามันไว้ให้ได้โดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น

“เดี๋ยวก่อน!” ในตอนนั้นเอง... สารวัตรใหญ่ชิวเหวยผิงก็เดินเข้ามาจากนอกประตู... แล้วเอ่ยปากห้ามด้วยสีหน้าที่บึ้งตึง

“ไม่ผ่านการประชุมหารือ... ก็จะตั้งข้อหาสืบสวนข้าราชการระดับรองหัวหน้าฝ่ายตามอำเภอใจ... ท่านผู้กำกับโจว... คุณคิดว่ามันเหมาะสมเหรอครับ?” ท่านสารวัตรใหญ่ชิวเดินมาอยู่ตรงหน้าโจวอี้... ถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตร

“ท่านสารวัตรใหญ่ชิวเมื่อก่อนจะจับกุมผู้กระทำผิด... ก็ต้องรอประชุมหารือด้วยเหรอครับ?” โจวอี้ถามกลับเสียงเย็น

“เฉิงโส่วขุยเป็นหัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปราม... จะเหมือนกันได้ยังไง?” ชิวเหวยผิงโต้กลับอย่างเดือดดาล

โจวอี้อดหัวเราะไม่ได้... แล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการเย้ยหยัน “วันนี้ผมได้เปิดหูเปิดตาแล้ว... ที่แท้ขั้นตอนการตั้งข้อหาสืบสวน... ต้องแยกแยะตามตัวตนและตำแหน่งของผู้กระทำผิดด้วยสินะครับ”

ชิวเหวยผิงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ... แต่ก็รีบโต้กลับทันที “อย่าเอาแต่อ้าปากปิดปากว่าเป็นผู้กระทำผิด... ข้อเท็จจริงตรวจสอบชัดเจนแล้วเหรอ?”

โจวอี้ไม่ยอมตามใจอีกฝ่ายเลยสักนิด... ชี้ไปที่ผู้หญิงที่ถูกใส่กุญแจมือไว้กับท่อฮีตเตอร์... แล้วพูดเสียงเย็น “งั้นคุณก็อธิบายให้ผมฟังหน่อยสิว่า... เฉิงโส่วขุยนี่เขากำลังทำอะไรอยู่? หืม? อธิบาย!” พอพูดถึงคำว่า ‘อธิบาย’ สองคำ... เสียงก็พลันดังขึ้น... ทำเอาชิวเหวยผิงและคนอื่นๆ สะดุ้งไปตามๆ กัน

ชิวเหวยผิงยังอยากจะเถียงต่อ... แต่โจวอี้ไม่มีความอดทนอีกต่อไปแล้ว เขาหันหน้าไปทางหลี่หลินเซินและเจ้าหน้าที่สืบสวนคนอื่นๆ... แล้วสั่งการอย่างเด็ดขาด “พวกคุณรีบเก็บหลักฐานในที่เกิดเหตุทันที... แล้วก็หาตำรวจหญิงสองคนมาดูแลผู้เสียหาย... คนอื่นๆ ที่ไม่เกี่ยวข้องให้ถอยออกไปให้หมดเดี๋ยวนี้” พูดถึงตรงนี้... เขาหันไป... มองชิวเหวยผิงและคนอื่นๆ ด้วยสายตาที่ดูแคลน... แล้วหัวเราะเยาะ “ไม่ใช่ว่าบอกว่าจะต้องประชุมเหรอ? ดีเลย! งั้นเราก็มาเปิดประชุมหารือกันดีๆ หน่อยสิว่า... หน่วยป้องกันและปราบปรามเสื่อมโทรมมาถึงขนาดนี้... ตกลงแล้วเป็นความรับผิดชอบของใคร?”