บทที่ 77: การประชุมคณะผู้บริหาร

ทั้งสถานีตำรวจหยางเฉิงสั่นสะเทือน ผู้กำกับการคนใหม่เข้ารับตำแหน่งวันแรก ก็ลงพื้นที่ตรวจการณ์แบบไม่เป็นทางการที่หน่วยป้องกันและปราบปราม... จัดการกวาดล้างยกแผงทั้งหัวหน้าหน่วยเฉิงโส่วกุ้ย, สารวัตรหม่าเยี่ยนไฉ และรองหัวหน้าหน่วยอีกสองสามคน

ในจำนวนนั้น หม่าเยี่ยนไฉ, ซุนเจิ้นเสียง และคนอื่นๆ ฝ่าฝืนกฎเหล็กห้าข้อ มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะถูกไล่ออกหรือปลดออก ส่วนชะตากรรมของเฉิงโส่วกุ้ยอาจจะเลวร้ายยิ่งกว่า... ต้องสงสัยว่าข่มขืนสตรี... ขณะนี้หน่วยสืบสวนคดีอาญาได้ตั้งข้อหาสอบสวนแล้ว... หากความผิดเป็นจริง ก็ยากที่จะหนีพ้นจากการติดคุก

ในตอนนั้น... ผู้บริหารระดับสูงของสถานีตำรวจเกือบทั้งหมดก็อยู่ที่นั่น... แต่กลับถูกผู้กำกับคนใหม่ชี้หน้าด่าอย่างรุนแรง... รวมถึงผู้กำกับการฝ่ายการเมืองชิวและคนอื่นๆ... ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ

โอเค... เกี่ยวกับเรื่องที่ท่านผู้บริหารถูกด่านั้น... อาจจะมีส่วนที่ใส่สีตีไข่อยู่บ้าง... แต่ก็ไม่ได้แตกต่างจากสถานการณ์จริงมากนัก สรุปก็คือผู้กำกับคนใหม่เปิดฉากยิงเต็มที่... ใช้บารมีอันแข็งแกร่งควบคุมสถานการณ์ไว้อย่างมั่นคง... กดดันจนชิวเหวยผิงและคนอื่นๆ เงยหน้าไม่ขึ้น เพราะฉะนั้น... สถานีตำรวจหยางเฉิงนับจากนี้ไป... ท้องฟ้าจะเปลี่ยนสีแล้วเหรอ?

“ฉันเห็นกับตาตัวเองเลยนะ... เฉิงโส่วกุ้ยคิดจะลงมือกับท่านผู้กำกับ... แล้วท่านผู้กำกับก็แบบนี้... แค่นี้ทีเดียว... เฉิงโส่วกุ้ยก็ล้มลงไปแล้ว” ในห้องฝ่ายการเมือง... ลู่เหยากำลังเลียนแบบท่าทางในตอนนั้นให้เพื่อนตำรวจหญิงสามคนดู... พูดอย่างตื่นเต้น “ท่านผู้กำกับยังปัดแขนเสื้ออีกนะ... โคตรเท่!” “แล้วก็นะ... ตอนหลังชิวเหวยผิงก็มาด้วย... ทำหน้าบึ้งตึงเหมือนใครไปเผาบ้าน... คิดจะมาออกหน้าให้เฉิงโส่วกุ้ย... ผลคือโดนท่านผู้กำกับสวดซะยับ... เรียบร้อยเลย”

จริงเหรอ? ตำรวจหญิงสามคนเหมือนฟังเรื่องเหลือเชื่อ... ตาเบิกกว้างเป็นไข่ห่าน แม้ว่าพวกเธอจะเพิ่งเข้ารับตำแหน่งได้สามเดือน... แต่ก็ได้ทำความเข้าใจสถานการณ์ในสถานีตำรวจเป็นอย่างดีแล้ว

ผู้กำกับการเฉาจื้อเป็นเฒ่าตัณหากลับ... ในวันที่สองที่พวกเธอเข้ารับตำแหน่งก็ให้พี่หลิวฉิงจากฝ่ายอำนวยการทำงานล่วงเวลาตอนกลางคืน... ผ่านไปครึ่งเดือนก็มาหมายตาที่ลู่เหยาในแผนกของพวกเธอ... ผลคือลู่เหยาก็ใจแข็งเหมือนกัน... ร้องเรียนไปที่คณะกรรมการตรวจสอบวินัยของเมืองชิงหยวนโดยตรง ส่วนผู้บริหารคนอื่นๆ... แม้บางคนจะไม่กล้าโจ่งแจ้งเหมือนเฉาจื้อ... แต่ก็จะคอยส่งสัญญาณเป็นระยะๆ... และใช้โอกาสในการทำงานค่อยๆ ทดลองทีละก้าว... ใช้ผลประโยชน์ล่อลวง... ใช้อำนาจข่มขู่ เท่าที่พวกเธอรู้... ก็มีเพื่อนร่วมงานผู้หญิงสองคนที่ถูกชิวเหวยผิงกับวังไกว่จงใช้วิธีนี้หลอกขึ้นเตียงไปแล้ว

ทำไมพวกเธอถึงกล้าเรียกชื่อเต็มของท่านผู้บริหารเหล่านี้ลับหลัง? ก็เพราะว่าท่านผู้บริหารเหล่านี้โดยพื้นฐานแล้วก็คือเดรัจฉานในคราบผู้ดีทั้งนั้น! แม้แต่รองผู้กำกับหญิงเพียงคนเดียวอย่างเซี่ยงเหมยก็ไม่ใช่คนดีอะไร... คนขับรถให้เธอก็ล้วนแต่เป็นหนุ่มหล่อในสถานี... และก็เปลี่ยนคนแล้วคนเล่า

ไม่ว่าจะจากการที่ได้รู้มาจากรุ่นพี่อย่างรองหัวหน้าเหราและคนอื่นๆ... หรือจากที่พวกเธอเห็นด้วยตาตัวเอง... สถานีตำรวจแห่งนี้ตั้งแต่บนลงล่าง... เน่าเฟะจนหมดสิ้นแล้วจริงๆ ดังนั้น... ผู้กำกับการคนใหม่... จะเป็นคนดีไหมนะ?

“สัญชาตญาณของฉันแม่นเสมอ... ท่านผู้กำกับ... ต้องเป็นคนดีแน่นอน!” ลู่เหยากล่าวอย่างมั่นใจ

ป๊อก! ม้วนกระดาษม้วนหนึ่งถูกเคาะลงบนหัวของลู่เหยาเบาๆ จากข้างหลัง ลู่เหยาตกใจ... รีบหันไป... ก็เห็นรองหัวหน้าเหรายืนมองพวกเธอด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม

“ประตูไม่ปิด... ยังกล้าพูดกันแบบนี้... พวกเธอไม่กลัวคนอื่นได้ยินรึไง? บอกไปกี่ครั้งแล้ว... ทำไมถึงไม่เคยจำกันเลย?” เหราอวี๋ยกม้วนกระดาษขึ้นลง... เคาะหัวสี่สาวน้อยไปคนละที

“โอ๊ยๆ... รู้แล้วค่ะๆ” ตำรวจหญิงสองสามคนกุมหัวไปพลาง แลบลิ้นอย่างซุกซนไปพลาง โชคดีที่มีคุณอาเหราที่เที่ยงธรรมและใจดีคอยปกป้องพวกเธอ... ถึงได้ทำให้พวกเธอรู้สึกปลอดภัยอยู่บ้าง

“ตู้เจวียน... เธอกับลู่เหยาเอาเครื่องอัดวิดีโอไปที่ห้องประชุมเล็ก” เหราอวี๋เรียกชื่อสองสาวน้อย... แล้วกำชับอย่างจริงจัง “ทำไมคะ?” ลู่เหยากับตู้เจวียนค่อนข้าง งง

“แน่นอนว่าต้องไปทำบันทึก... นี่เป็นคำสั่งของท่านผู้กำกับ... รีบไปเร็วเข้า” เหราอวี๋ทำหน้าขรึมเร่ง

...

ห้องประชุมเล็ก... สมาชิกคณะผู้บริหารของสถานีตำรวจทั้งแปดคน... หลังจากที่ประชุมพบปะกันไปได้ไม่ถึงสามชั่วโมง... ก็ได้กลับมารวมตัวกันที่นี่อีกครั้ง... เพื่อเปิดการประชุมคณะผู้บริหาร

“ท่านผู้กำกับโจว... คุณหมายความว่ายังไง?” ผู้กำกับการฝ่ายการเมืองชิวเหวยผิงมองตำรวจหญิงสองคนที่กำลังง่วนอยู่กับเครื่องอัดวิดีโอ... แล้วถามอย่างข่มความโกรธ

“จากนี้ไป... การประชุมคณะผู้บริหารทุกครั้ง... จะมีการบันทึกวิดีโอไว้เป็นหลักฐาน... รวมถึงผม... ผู้กำกับคนนี้ด้วย... ในเมื่อทุกท่านกล้าที่จะแสดงความคิดเห็นของตัวเองและไม่รู้สึกละอายใจ... ก็คงจะไม่ใส่ใจว่าจะใช้วิธีการใดในการบันทึกการประชุม... ผมพูดถูกไหมครับ?” ท่านผู้กำกับกวาดสายตามองทั่วทั้งห้อง... แล้วถามอย่างท้าทาย

เมื่อมองดูผู้กำกับหนุ่มที่เปลี่ยนจากท่าทีถ่อมตนและเก็บตัวเมื่อตอนเช้า... มาเป็นการเผยเขี้ยวเล็บที่แหลมคม... ทุกคนในที่นั้นก็ถูกบารมีของเขาข่ม... จนชั่วขณะหนึ่งพูดอะไรไม่ออก ประเด็นคืออีกฝ่ายยึดหลักการ ‘เหตุผล’ ไว้อย่างมั่นคง ในเมื่อไม่ละอายใจ... ก็ไม่ต้องกลัวการบันทึกภาพ ในทางกลับกัน... การที่กลัวการบันทึกภาพ... หมายความว่าในใจมีผีอยู่ใช่ไหม?

“ดีมาก... งั้นเริ่มประชุม... เริ่มจากวาระแรก... เกี่ยวกับเรื่องที่เฉิงโส่วกุ้ยต้องสงสัยว่าข่มขืนสตรี... และถูกผมกับรองผู้กำกับวัง, หัวหน้าหวง, หัวหน้าฟู่ และรองผู้กำกับเซี่ยงจับกุมได้คาห้องทำงาน... ทุกท่านมีความเห็นว่าอย่างไร?” โจวอี้เปิดประเด็น... นำหัวข้อที่เฉิงโส่วกุ้ยต้องสงสัยว่ากระทำผิดอาญามาวางอยู่ตรงหน้าทุกคนอย่างง่ายๆ และดิบเถื่อน

“ผมจำได้ว่าผู้กำกับการฝ่ายการเมืองชิวมีความเห็นที่แตกต่างในเรื่องนี้... มาสิครับ... แสดงความคิดเห็นได้อย่างเต็มที่” เมื่อเห็นว่าทุกคนยังไม่ยอมเปิดปาก... ท่านผู้กำกับโจวก็เริ่มเรียกชื่อแล้ว

ชิวเหวยผิงเหลือบมองเครื่องอัดวิดีโอที่ตั้งไว้และเริ่มบันทึกภาพแล้ว... ในใจก็ได้แต่ด่าบรรพบุรุษสิบแปดชั่วโคตรของโจวอี้... ทว่าเขาก็ต้องยอมรับว่า... กลยุทธ์ของอีกฝ่ายนี้ทั้งร้ายกาจและได้ผลจริงๆ “ความเห็นของผมก็คือ... หากหลักฐานการกระทำผิดแน่ชัด... ควรจะเอาผิดทางอาญาอย่างไรก็ให้เอาผิดทางอาญาอย่างนั้นครับ” เมื่ออยู่หน้ากล้อง... ชิวเหวยผิงทั้งไม่กล้าทำหน้าบึ้ง... และก็ไม่กล้าแสดงความคิดเห็นที่เอนเอียง... ทำได้เพียงพูดไปตามระเบียบ

“แล้วรองผู้กำกับวังล่ะครับ?” โจวอี้หันไปมองวังไกว่จง

“ผมก็มีความเห็นคล้ายๆ กับท่านผู้กำกับการฝ่ายการเมืองครับ” วังไกว่จงรีบพูด

“อ้อ... แล้วรองผู้กำกับหลี่ล่ะครับ?” โจวอี้ถามต่อ

“ผมก็เหมือนกันครับ” หลี่ปิงอู่ก็รีบแสดงท่าทีทันที ส่วนเซี่ยงเหมย, หวงจินผิง, หลีไกวฮุย และคนอื่นๆ... ไม่รอให้ท่านผู้กำกับถาม... ก็ทยอยกันแสดงท่าทีที่คล้ายคลึงกัน

“ดูเหมือนว่าในการปฏิบัติต่อหนอนบ่อนไส้นั้น... ท่าทีของทุกท่านชัดเจน... และความตั้งใจก็แน่วแน่... ดีมาก... งั้นเริ่มวาระที่สอง... เกี่ยวกับเรื่องที่หม่าเยี่ยนไฉ, ซุนเจิ้นเสียง และคนอื่นๆ ดื่มสุราและมีส่วนร่วมในการพนันในเวลาราชการ... ฝ่าฝืนกฎเหล็กห้าข้ออย่างโจ่งแจ้ง... ควรจะให้ไล่ออกหรือไม่... ทุกท่านแสดงท่าทีหน่อยครับ”

“ผมเป็นผู้กำกับผมเริ่มก่อน... ผมเห็นด้วยกับการไล่ออก” ท่านผู้กำกับทำเป็นตัวอย่างโดยการแสดงท่าทีก่อน แล้วก็ใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความขบขันกวาดมองใบหน้าของทุกคนไปมา

ให้ตายสิ! ชิวเหวยผิงและคนอื่นๆ ต่างก็แอบด่าญาติสนิทของผู้กำกับคนใหม่ในใจ... แต่... มีประโยชน์ไหม? พวกเขากล้าที่จะแสดงท่าทีไม่เห็นด้วยเหรอ? ถ้าไม่มีเครื่องอัดวิดีโอจ่ออยู่... พวกเขายังพอจะพูดอะไรอย่าง ‘ลงโทษเพื่อเป็นเยี่ยงอย่างและให้โอกาสกลับตัว’ หรือ ‘ลงโทษสถานเบาเพื่อดูพฤติกรรมต่อไป’ ได้บ้าง... แต่ตอนนี้... ช่างมันเถอะ... ปล่อยให้ไอ้พวกโชคร้ายนั่นไปตามยถากรรมก็แล้วกัน

“เห็นด้วย” “เห็นด้วย” ...

ตั้งแต่ชิวเหวยผิงเริ่ม... ไปจนถึงฟู่จื้อกังจบ... ผู้บริหารแต่ละคนต่างก็แสดงท่าทีสนับสนุนการตัดสินใจอันชาญฉลาดของท่านผู้กำกับ

“ดีมาก” ท่านผู้กำกับโจวแสดงความยินดีอย่างยิ่งที่ทุกคนให้การสนับสนุนอย่างเป็นเอกฉันท์... แต่เขาไม่มีทางที่จะปล่อยไอ้พวกสารเลวที่อยู่ตรงหน้านี้ไปง่ายๆ เพียงเพราะแค่นี้เด็ดขาด

“วาระที่สาม... ปัญหาความรับผิดชอบ... การที่หน่วยป้องกันและปราบปรามเกิดเหตุการณ์ที่ผิดกฎหมายและเลวร้ายขนาดนี้ขึ้น... ได้เปิดโปงให้เห็นถึงปัญหาที่ร้ายแรงหลายอย่าง... ทั้งการที่ผู้บริหารที่กำกับดูแลจัดการได้ไม่ดี... การที่หน่วยงานตรวจสอบวินัยกำกับดูแลได้ไม่ดี... และการที่งานด้านการเมืองและอุดมการณ์ทำได้ไม่ดี” ท่านผู้กำกับโจวพุ่งเป้าไปที่วังไกว่จงที่กำกับดูแลหน่วยป้องกันและปราบปราม, หลีไกวฮุยที่รับผิดชอบงานตรวจสอบวินัย และหวงจินผิงที่ดูแลงานด้านการเมืองและอุดมการณ์โดยตรง

เขากวาดตามองทั่วทั้งห้อง... แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่เปิดโอกาสให้ต่อรอง “ผมขอเสนอ... ให้รายงานเรื่องนี้ต่อคณะกรรมการพรรคฯ และรัฐบาลเมือง... เพื่อให้มีการลงโทษผู้ที่ต้องรับผิดชอบที่เกี่ยวข้อง”