บทที่ 78: ท่านผู้กำกับ... ฝากด้วยนะครับ!

สีหน้าของวังเจิ้งจง, หลีกวงฮุย และหวงจินผิง ทั้งสามคนเปลี่ยนไปพร้อมกัน... โดยไม่รู้ตัวก็อยากจะเอ่ยปากแก้ต่าง... แต่ว่า... พวกเขาก็พลันพบว่า... ท่านผู้กำกับกำลังมองมาที่พวกเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง... ราวกับอยากจะให้พวกเขาแสดงความคิดเห็นโต้แย้งอย่างใจจดใจจ่อ

กล้องวิดีโอตั้งอยู่ข้างๆ โต๊ะประชุม... ลู่เหยากับตู้จวนปฏิบัติตามคำสั่งของผู้กำกับอย่างเคร่งครัด... รองผู้กำกับหรือหัวหน้าฝ่ายท่านไหนพูด... ก็จะโฟกัสเลนส์ไปที่ใบหน้าของท่านผู้นำท่านนั้น

“แน่นอน... นี่เป็นเพียงความคิดเห็นส่วนตัวของผม... ทุกท่านมีความคิดเห็นที่แตกต่างอย่างไร... ก็สามารถพูดออกมาได้อย่างเต็มที่... โดยเฉพาะสหายทั้งสามท่าน... รองผู้กำกับวัง, หัวหน้าหลี และหัวหน้าหวง... ถ้าหากรู้สึกว่าตรงไหนที่ผมพูดไม่ถูก... ถ้าหากรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้มีการละเลยต่อหน้าที่... ก็พูดออกมาอย่างกล้าหาญได้เลย... คณะผู้บริหารของเราพูดคุยกันด้วยหลักประชาธิปไตย... ไม่ใช่เวทีของใครคนใดคนหนึ่ง” ท่านผู้กองโจวเสริมด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการให้กำลังใจ

‘งั้นก็ทำให้เขารู้ว่า... สถานีตำรวจเมืองหยางเฉิงเป็นสถานที่ที่พูดคุยกันด้วยหลักประชาธิปไตย... ไม่ใช่เวทีของใครคนใดคนหนึ่ง’... นี่คือคำพูดเดิมๆ ที่วังเจิ้งจงพูดกับชิวเหวยผิง, หลี่ผิงอู่ และคนอื่นๆ เมื่อเช้านี้... เพื่อที่จะแสดงออกว่าสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิงแห่งนี้ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นพวกเขาที่พูดแล้วถือเป็นที่สุด

และตอนนี้... ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่... ท่านผู้กำกับผู้ยิ่งใหญ่ก็ได้พูดคำพูดที่คล้ายกัน... แต่กลับแสดงออกถึงความหมายที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

ใช่... พูดคุยกันด้วยหลักประชาธิปไตย... ใช่... สามารถ ‘พูดออกมาได้อย่างเต็มที่’... แต่ว่า... ลองคิดดูอย่างใจเย็นๆ... แล้วพวกเขาจะพูดอะไรได้? เรื่องที่เกิดขึ้นในหน่วยป้องกันและปราบปรามก็วางอยู่ตรงหน้า การบริหารจัดการไม่มีประสิทธิภาพ, การกำกับดูแลไม่มีประสิทธิภาพ, การทำงานด้านการเมืองและอุดมการณ์ไม่มีประสิทธิภาพ... ทั้งหมดนี้เป็นความจริงใช่หรือไม่? วังเจิ้งจงกล้าพนันได้เลยว่า... ขอเพียงแค่พวกเขาพล่ามแก้ตัวให้ตัวเอง... ท่านผู้กำกับคนใหม่คนนี้หลังจากการประชุมจะต้องถือข้อมูลวิดีโอไปที่ว่าการเมืองอย่างแน่นอน... แล้วก็จะให้ผู้บริหารระดับเมืองบางท่านได้ดูด้วยตาตัวเองว่า... พวกเขาทำผิดแล้วยังไม่ยอมรับผิด... ไม่เพียงแต่ไม่ทำอะไร... แต่ยังไม่มีความรับผิดชอบอีกด้วย

ถึงตอนนั้น... อาจจะไม่ใช่แค่การลงโทษทางวินัยง่ายๆ... ไม่แน่อาจจะถึงขั้นถูกปลดจากตำแหน่ง! คนอื่นคิดอย่างไรวังเจิ้งจงไม่รู้... แต่ตัวเขาเองตัดสินใจแล้วว่า... จะต้องไม่ตกหลุมพรางของท่านผู้กำกับคนใหม่เด็ดขาด ดังนั้นเขามองไปที่ท่านผู้กำกับ... แล้วพูดอย่างจริงใจ “ท่านผู้กำกับวิจารณ์ได้ถูกต้องแล้วครับ... เป็นผมเองจริงๆ ที่การบริหารจัดการยังทำได้ไม่ดีพอ... ผมเห็นด้วยกับข้อเสนอของท่านผู้กำกับ... ผมขอให้องค์กรลงโทษ... และในขณะเดียวกันผมก็ขอแสดงจุดยืนว่า... ในการทำงานต่อไปในอนาคต... ผมจะทบทวนบทเรียนอย่างจริงจัง... ให้ความสำคัญกับปัญหาคุณภาพของบุคลากรในหน่วยป้องกันและปราบปราม... และจะขจัดไม่ให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีกอย่างแน่นอนครับ”

ชิวเหวยผิง, หวงจินผิง และคนอื่นๆ มองรองผู้กำกับวังที่ยอมรับผิดอย่างจริงใจด้วยความประหลาดใจ... ทุกคนต่างก็เป็นเฒ่าหัวงูในวงราชการ... ดังนั้นจึงเข้าใจเหตุผลที่แท้จริงที่วังเจิ้งจงทำเช่นนี้ได้อย่างรวดเร็ว หลีกเลี่ยงคมหอกชั่วคราว... อย่าเพิ่งปะทะ... อดทนแบกรับภาระ... เพื่อรอคอยโอกาส ชิวเหวยผิงสมแล้วที่เป็นสารวัตรใหญ่... ในหัวพลันปรากฏแผนการรบสิบหกคำขึ้นมาทันที

หลังจากวังเจิ้งจงพูดจบ... หลีกวงฮุยก็รีบต่อทันที... บนใบหน้ายังเผยท่าทีละอายใจ... พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “คำวิจารณ์ของท่านผู้กำกับได้ปลุกสติผม... ทำให้ผมตระหนักอย่างลึกซึ้งว่า... ตัวเองยังไม่ได้ปฏิบัติหน้าที่ในการกำกับดูแลอย่างเต็มที่... ผิดก็คือผิด... ผมจะไม่แก้ตัวให้ตัวเอง... ผมขอร้องให้องค์กรลงโทษอย่างจริงใจ... ต่อไปผมจะยึดถือเป็นข้อเตือนใจ... ปฏิบัติหน้าที่ในการกำกับดูแลอย่างจริงจัง... และยกระดับมาตรฐานการทำงานด้านวินัยของหน่วยงานให้เป็นไปตามกฎหมาย...”

หวงจินผิงเห็นสองคนนี้คนหนึ่งพูดได้ดีกว่าอีกคนหนึ่ง... ในใจก็อดร้อนรนไม่ได้... รีบยอมรับผิดตามไปด้วย... แสดงจุดยืนว่าต่อไปจะอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของท่านผู้กำกับและคณะผู้บริหาร... ดำเนินงานด้านการศึกษาการเมืองและอุดมการณ์อย่างเต็มรูปแบบ... เสริมสร้างการบริหารจัดการข้าราชการ... สมาชิกคณะผู้บริหารคนอื่นๆ ก็แสดงจุดยืนอีกครั้ง... สนับสนุนข้อเสนอของท่านผู้กำกับอย่างไม่มีเงื่อนไข

“เมื่อพิจารณาจากปัญหาต่างๆ ที่ไม่อาจมองข้ามได้ซึ่งเกิดขึ้นภายในหน่วยงานตำรวจ... ผมเห็นว่ามีความจำเป็นที่จะต้องจัดกิจกรรมรณรงค์พิเศษขึ้นมาหนึ่งครั้ง... เนื้อหาหลักก็คือการปรับปรุงวินัยและภาพลักษณ์ของตำรวจ... และเสริมสร้างความแข็งแกร่งของคณะข้าราชการพรรค”

“ฝ่ายการเมืองรับผิดชอบตามสถานการณ์ที่เป็นรูปธรรมในปัจจุบัน... โดยยึดหลักการเรียนรู้, หลักการเมือง, และหลักคุณภาพเป็นแนวทาง... จัดทำแผนการและแนวทางที่เป็นรูปธรรม... ภายในสองวันผมต้องการเห็นแผนการนั้นปรากฏอยู่บนโต๊ะทำงานของผม”

“ห้องปฏิบัติการศูนย์บัญชาการร่วมมือกับหน่วยป้องกันและปราบปราม... ดำเนินการสำรวจความคิดเห็นของประชาชนเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยของสังคมครั้งใหญ่... แล้วรีบรายงานผลการสำรวจให้ผมทราบโดยเร็วที่สุด”

“ห้องตรวจสอบวินัยและกำกับดูแล... ให้ปฏิบัติตามข้อห้ามห้าประการของกระทรวงความมั่นคงสาธารณะอย่างเคร่งครัด... ตรวจสอบการกระทำผิดวินัยและกฎหมายของตำรวจอย่างจริงจัง... พบหนึ่งรายจัดการหนึ่งราย... ไม่มีการผ่อนปรนโดยเด็ดขาด”

ในห้องประชุม... ดังขึ้นทีละประโยคด้วยน้ำเสียงที่ทรงพลังและหนักแน่น โจวอี้อาศัยบารมีที่ยังคุกรุ่นอยู่ไล่ตามตี... เริ่มต้นการเผาไฟสามกองของข้าราชการใหม่ที่เพิ่งเข้ารับตำแหน่งอย่างครึกโครม สวรรค์ประทานให้ไม่รับ... กลับต้องรับโทษ... เวลามาถึงไม่ต้อนรับ... กลับต้องรับภัย โอกาสนี้... คือศัตรูที่หยิบยื่นให้ถึงหน้าประตูเอง... แล้วเขาจะปล่อยไปได้อย่างไร? ไม่ว่าไฟสามกองจะเผาได้หรือไม่... เขาก็ต้องทำให้ทั้งสถานีตำรวจได้ยินเสียงการออกคำสั่งของเขา... ผู้กำกับคนนี้ คนข้างล่างเชื่อฟังอย่างว่าง่ายก็แล้วไป... หากมีใครต่อหน้าทำเป็นเชื่อฟังแต่ลับหลังกลับขัดขืน... ทำงานแบบขอไปที... ก็เป็นข้ออ้างให้เขากำจัดทิ้ง นี่... คือกลอุบายที่ซึ่งหน้าอย่างแท้จริง!

ชิวเหวยผิง, วังเจิ้งจง และคนอื่นๆ รู้ทั้งรู้ว่านี่คือการที่ผู้กำกับคนใหม่ฉวยโอกาสสร้างบารมี... แต่กลับกล้าโกรธแต่ไม่กล้าพูด... ทำได้เพียงพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย

ไม่ว่าจะเป็นลู่เหยาและตู้จวนที่รับผิดชอบการถ่ายวิดีโอ... หรือหลิวฉิงที่ทำหน้าที่บันทึกการประชุม... ต่างก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้าขึ้น... มองท่านผู้กำกับที่นั่งอยู่หัวโต๊ะด้วยรอยยิ้มเย็นชาด้วยสายตาที่เคารพ ต่อให้พวกเธอจะโง่เขลาแค่ไหน... ก็สามารถมองออกได้อย่างชัดเจนว่า... ในการประชุมคณะผู้บริหารของสถานีตำรวจครั้งนี้... ท่านผู้กำกับคนใหม่ตั้งแต่ต้นจนจบด้วยความแข็งแกร่งและได้เปรียบอย่างท่วมท้น... กดดันจนคนอื่นๆ ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา... และได้รับชัยชนะในการผ่านทุกวาระการประชุมได้อย่างง่ายดาย

หลังจากการประชุมสิ้นสุดลง... ชิวเหวยผิงและคนอื่นๆ ต่างก็เดินออกจากห้องประชุมไปด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง เดิมทีคิดจะหาโอกาสสั่งสอนผู้กำกับคนใหม่สักหน่อย... ผลล่ะ... กลับถูกอีกฝ่ายตบหน้าฉาดใหญ่ซ้ายขวาไปหลายที! พวกเขารู้ดีว่า... เรื่องในวันนี้จะต้องแพร่กระจายไปทั่วทั้งสถานีอย่างแน่นอน... เมื่อฝ่ายหนึ่งเสื่อมอีกฝ่ายก็รุ่ง... ในขณะที่บารมีของพวกเขาได้รับผลกระทบ... ก็จะยิ่งส่งเสริมบารมีส่วนตัวของโจวอี้ให้สูงขึ้นอย่างมหาศาล! นี่มันเพิ่งจะ... วันแรกที่อีกฝ่ายเข้ารับตำแหน่งเองนะ!

...

ในห้องสอบสวน หลี่หลินเซิน VS เฉิงโส่วขุย

เฉิงโส่วขุยไม่เคยเห็นหลี่หลินเซินอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย... นั่งลงไปอย่างวางมาด... แล้วพูดอย่างหยิ่งยโส “ให้ฉีเม่าหรงมา... ข้าไม่คุยกับแก”

หลี่หลินเซินส่ายหน้าอย่างใจเย็น “ขออภัยครับ... ท่านผู้กำกับให้ผมรับผิดชอบคดีของคุณแต่เพียงผู้เดียว”

เฉิงโส่วขุยหัวเราะอย่างดูแคลน “เอาขนไก่มาทำเป็นธงอาญาสิทธิ์... แกคิดจริงๆ เหรอว่าจะทำอะไรข้าได้? ไอ้แซ่หลี่... ข้าขอถามแกประโยคเดียว... ต่อไปแกยังอยากจะอยู่ในสถานีตำรวจอีกไหม? ครอบครัวของแก... ยังอยากจะอยู่ในเมืองหยางเฉิงต่อไปรึเปล่า?”

สีหน้าของหลี่หลินเซินไม่เปลี่ยนแปลง... พูดต่อ “เฉิงโส่วขุย... ตอนนี้คุณกำลังเข้ารับการสอบสวนตามกฎหมาย... การข่มขู่เจ้าพนักงานที่กำลังปฏิบัติหน้าที่แบบนี้... ไม่เป็นผลดีต่อคุณเลย”

“ข้าก็ขู่แกแล้วจะทำไม? ให้หน้าแล้วไม่เอา... แกคอยดูเถอะ... ให้ตายสิ... แกมันตัวอะไรวะ?” เฉิงโส่วขุยสบถด่า

“ในฐานะที่เป็นตำรวจสืบสวน... ผมเคยจับผู้กระทำผิด... เคยได้รับบาดเจ็บ... ในฐานะที่เป็นคน... ผมมีมโนธรรม... มีเส้นแบ่ง... ดังนั้นผมจึงรู้ดีว่าตัวเองเป็นตัวอะไร... เฉิงโส่วขุย... ผมต่างหากที่อยากจะถามคุณว่า... คุณมีมโนธรรมไหม... มีเส้นแบ่งไหม? ในฐานะผู้บังคับใช้กฎหมาย... กลับกล้าทำผิดกฎหมายข่มขืนผู้หญิงในสถานีตำรวจ... ขอยืมคำพูดของท่านผู้กำกับมาประโยคหนึ่ง—แกก็คู่ควรที่จะสวมเครื่องแบบตำรวจนี้ด้วยเหรอ?” หลี่หลินเซินลุกขึ้นยืน... จ้องมองไอ้เดนนี่ด้วยสายตาที่รังเกียจ... แล้วถามอย่างเดือดดาล

“ฉัน... ฉันแม่แกสิ” เฉิงโส่วขุยแทบจะโมโหจนบ้า... ไม่สนใจกุญแจมือที่ข้อมือ... พุ่งเข้าใส่หลี่หลินเซินโดยตรง

หลี่หลินเซินไม่หลบ... ยังคงกระตุ้นอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงเย็นชาต่อไป “นอกจากจะรังแกและข่มขืนผู้หญิงแล้ว... แกยังมีความสามารถอะไรอีก?”

“ฉันยังสามารถฆ่าล้างโคตรแกได้!” เฉิงโส่วขุยเหวี่ยงหมัดทั้งสองข้างเข้าใส่ใบหน้าของหลี่หลินเซิน... แล้วคำรามอย่างโหดเหี้ยม

เดิมทีหลี่หลินเซินสามารถหลบได้... แต่เขากลับไม่หลบ หลังจากยอมรับหมัดของอีกฝ่ายไปสองสามที... เขาถึงได้ถอยหลังออกมา... ตำรวจสืบสวนอีกสองคนในตอนนี้ราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน... เข้าไปดึงเฉิงโส่วขุยออก

หลังจากออกจากห้องสอบสวนแล้ว... หลี่หลินเซินลูบใบหน้าที่ถูกตีจนบาดเจ็บ... แล้วก็ยิ้มเบาๆ ไม่ให้ความร่วมมือในการสอบสวน... ทำร้ายเจ้าพนักงานที่กำลังปฏิบัติหน้าที่ เขากำลังทำสุดความสามารถ... เพื่อเพิ่มความผิดให้กับเฉิงโส่วขุย

ทว่า... ในใจของหลี่หลินเซินรู้ดีว่า... สิ่งที่จะทำให้เฉิงโส่วขุยยอมรับผิดตามกฎหมายได้นั้น... ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเขารวบรวมหลักฐานความผิดได้มากแค่ไหน... แต่อยู่ที่ว่าท่านผู้กำกับมีความมุ่งมั่นที่จะจัดการเฉิงโส่วขุยหรือไม่... และมีพลังพอที่จะทนต่อแรงกดดันใดๆ โดยไม่สั่นคลอนหรือไม่ เขากำลังเดิมพัน! แม้ว่าเขาจะไม่มีความมั่นใจแม้แต่หนึ่งในสิบก็ตาม อย่าหัวเราะเยาะความหุนหันพลันแล่นและบ้าบิ่นของเขาเลย! เขาเพียงแค่อยากจะฉวยโอกาสในขณะที่เลือดในกายยังไม่เย็นชืด... คว้าทุกโอกาสที่จะสามารถเปลี่ยนแปลงสภาพที่สกปรกและน่าเกลียดนี้ได้โดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น เมื่อหนึ่งปีก่อนในตอนกลางคืน... เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนั้นคุกเข่าอยู่บนพื้นร้องไห้คร่ำครวญขอให้เขาช่วยแม่ของเธอ... แต่เขากลับทำอะไรไม่ได้เลย ก็ในตอนนั้นเอง... ที่เขารู้สึกว่าเครื่องแบบตำรวจบนตัวของเขามันสกปรก เพราะฉะนั้น—ท่านผู้กำกับ... ฝากด้วยนะครับ!