บทที่ 79: โชคของเจ้าหมอนี่... มันดีจริงๆ นะ!

หลังจากจบการประชุมคณะผู้บริหาร โจวอี้ก็กลับมาที่ห้องทำงานของตัวเอง แล้วหยิบมือถือขึ้นมาโทรออก

“ท่านนายกเทศมนตรีครับ ท่านพอจะมีเวลาไหมครับ? ผมอยากจะขอรายงานการทำงานกับท่านครับ” ใช่แล้ว... โจวอี้โทรหานายกเทศมนตรีคนใหม่ซ่านเหวินซวี่โดยตรง และในการใช้คำพูด ก็ได้แสดงออกถึงท่าทีที่เคารพต่อผู้บังคับบัญชาระดับสูงอย่างเต็มที่

ซ่านเหวินซวี่ประหลาดใจอยู่บ้าง... เพราะยังไงซะก็เพิ่งจะแลกเบอร์โทรศัพท์กันเมื่อตอนเช้า... ตอนบ่ายเจ้าหมอนี่ก็โทรมาบอกว่าจะมารายงานการทำงาน... ไม่ว่าจะคิดยังไงก็รู้สึกว่ามันไม่ค่อยจะปกติเท่าไหร่

“คุณเข้ามาได้เลย เดี๋ยวผมให้เลขาลงไปรับข้างล่าง” แม้ว่าจะมีความรู้สึกต่อต้านหรือแม้กระทั่งเป็นศัตรูกับโจวอี้อย่างรุนแรง แต่เขาก็ไม่ใช่เด็กหนุ่มเลือดร้อนที่จะทำอะไรตามอารมณ์เพราะเรื่องหึงหวง... มิฉะนั้นเขาก็คงจะไม่แลกช่องทางติดต่อกับอีกฝ่าย โจวอี้คนนี้... คุณจะเกลียดเขาก็ได้... แต่จะดูถูกเขาไม่ได้เด็ดขาด โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ทั้งสองฝ่ายยังคงเป็น ‘พันธมิตร’ กันอยู่ ก็ยิ่งต้องให้ความเคารพและไว้หน้าตามสมควร

ความคิดของโจวอี้ ก็เหมือนกับของซ่านเหวินซวี่ทุกประการ เขาก็ไม่ชอบขี้หน้าซ่านเหวินซวี่เหมือนกัน แต่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการพูดคุยเรื่องงานตามปกติกับอีกฝ่าย... เพราะในอีกช่วงเวลาที่ยาวนานต่อไป... เขาจำเป็นต้องยืมพลังของซ่านเหวินซวี่ในฐานะนายกเทศมนตรี

หากต้องการจะต่อสู้กับเลขาธิการหญิงปิศาจกระดูกขาวคนนั้น... หากต้องการจะอยู่ร่วมกับความชั่วไม่ได้และคืนความสงบสุขให้กับประชาชนชาวหยางเฉิง... เพียงแค่ฐานะผู้กำกับการสถานีตำรวจของเขานั้นไม่เพียงพอ... จะต้องได้รับการสนับสนุนจากท่านนายกเทศมนตรีซ่านผู้ยิ่งใหญ่เท่านั้นถึงจะมีโอกาสสำเร็จได้

โจวอี้โทรศัพท์ภายในอีกสายหนึ่ง... ให้ฟู่จื้อกัง หัวหน้าศูนย์บัญชาการจัดรถให้ และเมื่อเขาลงมาถึงชั้นล่าง... เมื่อเห็นรถออดี้ A6 คันใหม่เอี่ยมที่จอดอยู่หน้าประตู... ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้ม ที่อำเภอตงจี๋... รถประจำตำแหน่งของท่านผู้กำกับการเหลยคือรถซานตาน่า... รถประจำตำแหน่งของท่านนายอำเภอเหยียนดูเหมือนจะเป็นฮอนด้า แอคคอร์ด ยอดเยี่ยมจริงๆ! ว่าตามระเบียบแล้ว... เดาว่าซ่านเหวินซวี่คงจะไม่มีสิทธิ์ได้นั่งรถคันนี้ด้วยซ้ำ!

“รถคันนี้เป็นรถที่สถานีซื้อเหรอครับ?” โจวอี้ตบไปที่ตัวรถที่เงาวับ... แล้วยิ้มถาม

“ไม่ใช่ครับ... เป็นรถที่บริษัทในเมืองสนับสนุนมาครับ” คนขับรถเฒ่าจ้าวตอบอย่างนอบน้อม อย่าเห็นว่าผู้กำกับคนใหม่อายุยังไม่เท่าลูกชายของเขา... แต่กลับเป็นผู้บริหารที่เก่งกาจอย่างยิ่ง... เอาแค่พวกชิวเหวยผิงก็พอ... ปกติแต่ละคนกร่างจะตาย... แต่พออยู่ต่อหน้าผู้กำกับคนใหม่ก็ต้องยอมทำตัวเป็นหลานเหมือนกัน

สนับสนุนมา... น่าสนใจดีนี่! โจวอี้เลิกคิ้วขึ้น... แล้วถามต่อ “บริษัทไหนสนับสนุนมาเหรอครับ?”

“น่าจะเป็นบริษัทเหมืองถ่านหินหงหยวนครับ” เฒ่าจ้าวตอบอย่างระมัดระวัง

“แล้วมีรถคันอื่นอีกไหมครับ?” ในใจของโจวอี้พอจะเดาได้แล้ว... ตบมือสองทีแล้วถามต่อ

“ยังมีรถเจ็ตต้าอีกคันครับ” คนขับรถเฒ่าจ้าวก็เป็นคนมีไหวพริบ... เข้าใจความคิดของผู้กำกับในทันที

“ก็เจ็ตต้านี่แหละ” โจวอี้พยักหน้าพูด

...

อาคารสำนักงานเทศบาล หยางฮ่าวกำลังยืนอยู่ที่ขั้นบันไดหน้าประตู... มองไปยังทิศทางของประตูใหญ่อยู่เป็นระยะๆ ในฐานะเลขานายกเทศมนตรี... ทุกการกระทำของเขาย่อมเป็นที่จับตามองเป็นพิเศษ ยามเฝ้าประตูที่ชั้นหนึ่ง... พนักงานที่เดินเข้าออก... และผู้บริหารหน่วยงานที่มาติดต่องานที่เทศบาล... ต่างก็มองไปยังหยางฮ่าวด้วยสายตาที่สงสัยโดยไม่ได้นัดหมาย ท่านเลขาหยางกำลังรอใครอยู่เหรอ?

และไม่นาน... ความสงสัยของพวกเขาก็มีคำตอบ รถเจ็ตต้าสีขาวคันหนึ่งค่อยๆ ขับมาจอดที่ขั้นบันไดหน้าอาคาร ชายหนุ่มในเครื่องแบบตำรวจสีกรมท่าเปิดประตูรถลงมา... แล้วก็เดินขึ้นบันไดมา

“สวัสดีครับท่านผู้กำกับโจว... ผมเลขานายกเทศมนตรี หยางฮ่าวครับ” ท่านเลขาหยางรีบเดินเข้าไปต้อนรับ... บนใบหน้าเผยรอยยิ้มที่สุภาพแต่ก็ไม่ขาดความกระตือรือร้น ข้าราชการระดับหัวหน้าฝ่ายที่หนุ่มแน่นมีให้เห็นอยู่ไม่น้อย... แต่ที่หนุ่มขนาดนี้แล้วสามารถนั่งในตำแหน่งผู้กำกับการสถานีตำรวจระดับอำเภอได้... หายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร... ถ้าไม่มีเบื้องหลังที่ลึกมาก... ไม่มีทางทำได้เด็ดขาด

“สวัสดีครับท่านเลขาหยาง” โจวอี้ยิ้มแล้วจับมือกับอีกฝ่าย... เลขางั้นเหรอ... คนสนิทข้างกายนายกเทศมนตรี... สร้างสัมพันธ์ที่ดีไว้ได้ก็พยายามสร้างไว้

“ท่านนายกเทศมนตรีกำลังรออยู่ครับ... เชิญทางนี้เลยครับ” หยางฮ่าวผายมือทำท่าเชิญ

เมื่อมองดูท่านเลขาหยางเชิญตำรวจหนุ่มเข้าไปในอาคารอย่างกระตือรือร้น... ยามเฝ้าประตูที่ชั้นหนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะถามเสียงเบา “นั่นใครน่ะ?”

ยามอีกคนเหลือบมองเพื่อนร่วมงาน... แล้วตอบด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “แกโง่รึเปล่า... ลองใช้สมองที่เอาไว้ใส่น้ำของแกคิดดูสิ... ทั้งสถานีตำรวจ... มีท่านไหนบ้างที่สามารถทำให้ท่านเลขาหยางต้องลงมารอต้อนรับถึงหน้าประตูได้?”

“ผู้กำกับการสถานีตำรวจ!” ในที่สุดไอคิวของยามหนุ่มก็ออนไลน์ จากนั้นก็มองเงาร่างที่กำลังเดินไปยังลิฟต์... แล้วอุทานว่า “หนุ่มจริงๆ!” ใช่แล้ว... หนุ่มจริงๆ! เหมือนกับท่านนายกเทศมนตรีซ่านคนนั้นเลย!

อันที่จริงยามอีกคนมีประโยคหนึ่งที่ไม่ได้พูดออกมา... ตอนที่เฉาจื้อคนก่อนมา... ก็ไม่เห็นท่านเลขาหยางออกมาต้อนรับนี่นา

ประตูลิฟต์เปิดออก คนกลุ่มหนึ่งเดินออกมาจากลิฟต์ ชายอ้วนหัวโตใบหน้าเปี่ยมด้วยบุญบารมีที่อยู่หน้าสุดพอเห็นหยางฮ่าว... ตาก็พลันเป็นประกาย... รีบยื่นมือออกไปทักทายอย่างกระตือรือร้น “ท่านเลขาหยาง!”

“ท่านผู้อำนวยการว่าน” ท่านเลขาหยางยิ้มอย่างไว้ตัว... แล้วยื่นมือไปจับกับอีกฝ่าย

“นี่ท่านกำลัง...” ว่านเต๋ออันมองไปที่โจวอี้ที่อยู่ข้างๆ แวบหนึ่ง... แล้วลองถาม

“อ๋อ... ท่านผู้กำกับโจวมาหารือเรื่องงานกับท่านนายกเทศมนตรี... ผมลงมาต้อนรับท่านหน่อยน่ะครับ” ท่านเลขาหยางยิ้มตอบ

ท่านผู้กำกับโจว? ว่านเต๋ออันถึงกับนิ่งอึ้งไป ชายหญิงสองสามคนที่อยู่ข้างหลังเขาก็นิ่งอึ้งไปเช่นกัน ผู้กำกับการสถานีตำรวจคนใหม่? หนุ่มขนาดนี้เลยเหรอ! แถมยังสามารถทำให้ท่านเลขาหยางผู้ยิ่งใหญ่ต้องลงมารอต้อนรับได้อีก!

ในหัวของว่านเต๋ออันหมุนอย่างรวดเร็ว... แต่บนใบหน้าที่อ้วนกลมก็เผยรอยยิ้มที่เป็นมิตรออกมานานแล้ว “สวัสดีครับท่านผู้กำกับโจว... ผมว่านเต๋ออันจากสำนักงานการคลังครับ... เอางี้... คุณกับท่านเลขาหยางคุยธุระกันก่อน... ไว้มีโอกาสค่อยเจอกันใหม่นะครับ” ทั้งแสดงความเป็นมิตร... และก็รู้จักดูตาม้าตาเรือไม่ตอแยมากเกินไป... ท่านผู้อำนวยการการคลังคนนี้อาจกล่าวได้ว่ารู้จักวิธีวางตัวและสร้างมิตรอย่างลึกซึ้ง

กลุ่มคนเดินออกจากอาคารสำนักงานเทศบาล... หนึ่งในนั้นคือผู้หญิงหน้าตาสะสวยคนหนึ่งพูดขึ้นมาอย่างซาบซึ้งใจ “เดิมทีก็คิดว่าตัวเองยังหนุ่มยังสาวอยู่แล้วนะ... ตอนนี้พอมองแบบนี้แล้ว... ช่างมันเถอะ... เทียบไม่ได้... เทียบไม่ได้จริงๆ!”

ว่านเต๋ออันหัวเราะฮ่าๆ “นั่นมันก็ต้องดูว่าเทียบกับใคร... ถ้าเทียบกับเฒ่าว่านอย่างผม... ท่านหัวหน้าหลิวก็จะรู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลยไม่ใช่เหรอ?” คนอื่นๆ ก็หัวเราะเสริม คุณผู้หญิงหลิวอี้ท่านนี้... คือหัวหน้าคณะกรรมการการก่อสร้างที่เพิ่งจะเข้ารับตำแหน่งได้ไม่นาน... อันที่จริงก็ยังหนุ่มยังสาวมาก... ปีนี้เพิ่งจะสามสิบสามปี

“ท่านผอ.ว่านช่วยสืบให้หน่อยสิคะ... ว่าท่านผู้กำกับโจวคนนั้นมีแฟนรึยัง? พอดีฉันมีลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่ง...” “พอท่านหัวหน้าหลิวพูดแบบนี้... ผมก็นึกขึ้นมาได้... ผมก็มีหลานสาวคนหนึ่งเหมือนกัน... ฮ่าๆๆๆ”

คนสองสามคนพูดล้อเล่นกัน... จนกระทั่งลงมาข้างล่างต่างคนต่างขึ้นรถ... แล้วก็ต่างคนต่างกลับบ้าน แต่โดยไม่มีข้อยกเว้น... ทุกคนต่างก็จดจำผู้กำกับการสถานีตำรวจที่เพิ่งจะเคยเจอหน้ากันครั้งเดียวคนนี้ไว้

...

ห้องทำงานของนายกเทศมนตรี ซ่านเหวินซวี่รินชาให้โจวอี้หนึ่งแก้ว... แล้วก็นั่งลงบนโซฟาแล้วยิ้มถาม “เพิ่งจะเข้ารับตำแหน่งก็มีเรื่องมารายงานเร็วขนาดนี้... ท่านผู้กำกับโจวต้องมีเรื่องที่คาดไม่ถึงเกิดขึ้นแน่ๆ เลยใช่ไหมครับ?”

ในใจของโจวอี้พลันสะท้านขึ้นมา... เจ้าหมอนี่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ... ปฏิกิริยาไวมาก! ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็ไม่ปิดบังอีกต่อไป... รายงาน ‘เรื่องที่คาดไม่ถึง’ ในวันแรกที่เข้ารับตำแหน่งของตัวเองตามความเป็นจริง

ท่านนายกเทศมนตรีซ่านมองผู้กำกับการสถานีตำรวจด้วยสายตาที่แปลกประหลาด โชคของเจ้าหมอนี่... มันดีจริงๆ นะ!