บทที่ 80: การผ่าตัดใหญ่

โชคของเจ้านี่... มันดีจริงๆ! แต่... มันเป็นแค่โชคจริงๆ เหรอ? อย่างน้อย... การที่เข้ารับตำแหน่งวันแรก เก้าอี้ยังไม่ทันจะอุ่น ก็ปลอมตัวไปสำรวจทุกข์สุขของประชาชนทันที... เรื่องแบบนี้ ซ่านเหวินซวี่รู้สึกว่าตัวเองทำไม่ได้

โอกาสมีไว้สำหรับผู้ที่เตรียมพร้อม... และความสำเร็จมีไว้สำหรับผู้ที่ลงมือทำแล้ว โจวอี้ทั้งมีการเตรียมพร้อม และยังมีการลงมือทำ... ดังนั้นการที่จะได้รับผลตอบแทนเช่นนี้ก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว

“แล้ว... ความคิดของเธอคืออะไร?” ซ่านเหวินซวี่รู้ดีว่า... จากผลตอบแทนในครั้งนี้ โจวอี้ได้ชิงความได้เปรียบไปก่อนแล้ว... เป็นฝ่ายคุมเกม... และได้สร้างเงื่อนไขที่เอื้ออำนวยอย่างยิ่งต่อการดำเนินงานในอนาคต ตอนนี้อีกฝ่ายยังมาหาเขาเพื่อ ‘รายงานการทำงาน’ โดยสมัครใจ... เห็นได้ชัดว่ายังไม่พอใจเพียงเท่านี้... แต่ต้องการจะยืมโอกาสนี้ขยายผล... และทำให้ผลประโยชน์สูงสุด... ดังนั้นเขาจึงได้ถามคำถามนี้ออกไป

“ผมหวังว่าท่านผู้บริหารของเทศบาลเมืองจะพิจารณา... ว่าจะสามารถมีคำสั่งปลดรองผู้กำกับการอาวุโสวังเจิ้งจงและหัวหน้าฝ่ายการเมืองหวงจินผิงได้หรือไม่... และลงโทษทางปกครองที่เหมาะสมกับหัวหน้ากลุ่มตรวจสอบวินัยหลีกวงฮุยครับ” โจวอี้เรียกร้องอย่างตรงไปตรงมา

ซ่านเหวินซวี่ยิ้มอย่างไม่แสดงความเห็น... แล้วถามต่อ “แล้วด้านอื่นๆ ล่ะ?”

โจวอี้คิดอยู่ครู่หนึ่ง... แล้วลองพูดหยั่งเชิง “เพื่อพุ่งเป้าปัญหาการบริหารจัดการที่หละหลวม, วินัยตำรวจที่หย่อนยาน, และรูปแบบการทำงานที่เหลวแหลกที่ดำรงอยู่ในสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิง... คณะผู้บริหารพรรคของสถานีมีความเห็นเป็นเอกฉันท์ว่า... จะจัดกิจกรรมรณรงค์พิเศษขึ้นมาหนึ่งครั้ง... สำหรับตำรวจที่ไม่ผ่านมาตรฐาน, ไม่ผ่านเกณฑ์, มีคุณภาพต่ำ และกระทำผิดกฎหมายและวินัย... ก็จะให้ไล่ออกหรือปลดออกจากราชการตามสถานการณ์ที่แตกต่างกันไป... เพื่อมุ่งมั่นที่จะทำให้ภาพลักษณ์ของหน่วยงานตำรวจเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง... ดังนั้น... เราต้องการการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากท่านผู้บริหารของเทศบาลเมืองครับ!”

ซ่านเหวินซวี่ฟังแค่น้ำเสียงก็เข้าใจความนัย... เขารู้ในทันทีว่าอีกฝ่ายต้องการจะยืมโอกาสนี้... ทำการ ‘ผ่าตัดใหญ่’ สถานีตำรวจเมืองหยางเฉิงตั้งแต่บนลงล่างจากในสู่ภายนอก... เพื่อที่จะได้กุมอำนาจทั้งหมดของสถานีตำรวจไว้ในมืออย่างสมชื่อ พูดตามตรง... เขารู้สึกนับถือในความเด็ดเดี่ยวของโจวอี้อยู่บ้างจริงๆ! เพราะการ ‘ผ่าตัดใหญ่’ ครั้งนี้... ความยากลำบากและแรงต้านทานที่ต้องเจอ... อาจจะยากเกินกว่าจะจินตนาการได้!

เขาจะสนับสนุนไหม? แน่นอนว่าเขาสนับสนุน! และจะสนับสนุนอย่างเต็มที่และไม่สงวนท่าที! ต่อหน้าผลประโยชน์... ความชอบหรือไม่ชอบส่วนตัวต้องวางไว้ทีหลังเสมอ โจวอี้ได้พิสูจน์ความสามารถและคุณค่าของตัวเองในเบื้องต้นแล้ว... และความสามารถและคุณค่านี้... จะเป็นกำลังเสริมที่ไม่อาจประเมินค่าได้ต่อการบริหารเมืองหยางเฉิงของเขา ถอยมาอีกก้าว... ต่อให้แผนการ ‘ผ่าตัดใหญ่’ ของโจวอี้จะล้มเหลว... ความรับผิดชอบก็จะตกอยู่ที่ตัวโจวอี้คนเดียว... ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อเขาผู้เป็นนายกเทศมนตรีมากนัก

“ความคิดของเธอดีมาก... เดี๋ยวฉันจะกลับไปพิจารณาดู” นี่คือคำตอบสุดท้ายของซ่านเหวินซวี่

แน่นอนว่าโจวอี้เข้าใจในทันที... จึงได้ลุกขึ้นกล่าวลา ซ่านเหวินซวี่ลุกขึ้นไปส่งเขาถึงประตู... มองดูเงาร่างที่กำลังจากไป... รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็ค่อยๆ จางหายไป เขาหวังให้อีกฝ่ายสำเร็จ... แต่ก็ไม่หวังให้อีกฝ่ายสำเร็จอย่างสมบูรณ์ สภาพจิตใจที่ดูเหมือนจะขัดแย้งกันนี้... กลับสะท้อนถึงท่าทีที่แท้จริงที่เขามีต่อโจวอี้ได้อย่างแท้จริง

...

ระหว่างทางนั่งรถกลับสถานีตำรวจ... โจวอี้มองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถ... แต่ในสมองกลับกำลังครุ่นคิดถึงปัญหาต่างๆ หยางเฉิงกับตงจี๋... สองเมืองระดับอำเภอนี้ในระดับของอิทธิพลมืดที่อาละวาด... อาจจะไม่แตกต่างกันมากนัก... แต่มีอยู่จุดหนึ่งที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง นั่นก็คือสถานีตำรวจตงจี๋... แม้จะมีหนอนบ่อนไส้อย่างรองผู้กำกับการอาวุโสซ่งเฉิงฉวน... และมีปัญหาเรื่องวินัยตำรวจที่ไม่เข้มงวดและคุณภาพของตำรวจที่ต่ำ... แต่ภายใต้การควบคุมของผู้กำกับการเหลยหมิง... ทั้งสถานีตำรวจก็ยังพอจะเรียกได้ว่าเป็น ‘สถานีตำรวจ’!

แต่สถานีตำรวจเมืองหยางเฉิงกลับไม่เป็นเช่นนั้น... ตั้งแต่บนลงล่าง... แทบจะเน่าเฟะไปหมดแล้ว! จะจินตนาการได้ไหมว่าผู้กำกับการสถานีตำรวจคนหนึ่งจะทุ่มเทความคิดเพื่อคัดเลือกสนมให้ตัวเอง? จะจินตนาการได้ไหมว่าหัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปรามคนหนึ่งจะบังคับขืนใจผู้หญิงในสถานีตำรวจ? จะจินตนาการได้ไหมว่าหน่วยงานบังคับใช้กฎหมายที่สง่างาม... กลับถูกคนเดนบางคนทำจนกลายเป็นสถานที่ที่สกปรกและซ่อนความชั่วร้าย? เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองขยะเน่าๆ แบบนี้... หากไม่ทำการผ่าตัดใหญ่... ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะแก้ปัญหาที่ต้นตอ

โจวอี้ก็เคยคิดที่จะค่อยเป็นค่อยไป... วางแผนอย่างช้าๆ... แต่หนึ่งคือเวลาไม่รอใคร... วันไหนที่เขายังไม่สามารถกุมอำนาจของสถานีตำรวจได้... วันนั้นเขาก็ยังไม่มีศักยภาพที่จะไปต่อสู้ประจันบานกับกลุ่มอิทธิพลมืด สองคือในวันแรกที่เขารับตำแหน่ง... สวรรค์ก็ได้มอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้เขา และที่สำคัญกว่านั้นคือ... ตอนนี้เขายังได้รับการสนับสนุนจากซ่านเหวินซวี่อีกด้วย หลังจากพิจารณาอย่างรอบด้านและชั่งน้ำหนักอย่างละเอียดแล้ว... เขาเห็นว่าความเสี่ยงนี้คุ้มค่าที่จะลอง

กริ๊ง... กริ๊ง... เสียงโทรศัพท์ที่เป็นเอกลักษณ์ดังขึ้น... ขัดจังหวะความคิดของโจวอี้ มองดูแวบหนึ่ง... เป็นเบอร์แปลก... แต่เขาก็ยังกดรับ

“ใช่ผู้กำกับโจวอี้รึเปล่าคะ... ดิฉันคังเจี๋ย รองหัวหน้าสำนักงานคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองค่ะ” ในโทรศัพท์ดังเสียงผู้หญิงที่ไพเราะขึ้นมา

“อ้อ... สวัสดีครับหัวหน้าคัง” แม้จะไม่รู้จัก... แต่ในเมื่ออีกฝ่ายแนะนำตัวแล้ว... และในฐานะที่เป็นข้าราชการระดับเมืองที่ระดับเดียวกับเขา... เขาย่อมต้องตอบกลับอย่างสุภาพ

“สวัสดีค่ะท่านผู้กำกับโจว... ดิฉันได้เบอร์ติดต่อของท่านมาจากท่านเลขาธิการกง... ต้องขออภัยที่เสียมารยาทโทรมานะคะ... หลักๆ คือมีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อยากจะรบกวนท่านหน่อยค่ะ” ในหูฟัง... น้ำเสียงของคังเจี๋ยพลันเปลี่ยนเป็นอ่อนหวานอย่างยิ่ง

“หัวหน้าคังเกรงใจเกินไปแล้วครับ... มีเรื่องอะไรคุณพูดมาได้เลย” โจวอี้หรี่ตา... เขาพลันนึกขึ้นได้ว่า... ชื่อคังเจี๋ยนี้เคยปรากฏในสมุดบันทึกเล่มเล็กของเขามาก่อน และที่นึกขึ้นมาได้... อาจจะต้องยกความดีความชอบให้กับคำว่า ‘เจี๋ย’ (บริสุทธิ์) ในชื่อของอีกฝ่าย... และน้ำเสียงที่หวานเจี๊ยบในตอนนี้

“อืม!” คังเจี๋ยครางออกมาเบาๆ อย่างไม่เป็นธรรมชาติ... แล้วก็ดูเหมือนจะสูดหายใจเข้า... พูดต่อ “เฉิงโส่วขุยเป็นลูกพี่ลูกน้องของดิฉันค่ะ... ได้... ได้ยินว่าครั้งนี้เขาทำผิดพลาดไป... ท่านผู้กำกับโจว... ไม่ทราบว่าพอจะเห็นแก่หน้าดิฉันสักสามส่วน... ลงโทษสถานเบาได้ไหมคะ”

เห็นแก่หน้าสักสามส่วน? หน้าแกนี่มันมีค่าจริงๆ บนใบหน้าของโจวอี้เผยรอยยิ้มเย็นชา... ตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่เป็นทางการ “ต้องขออภัยจริงๆ ครับหัวหน้าคัง... ไม่ใช่ว่าผมไม่ให้หน้าคุณ... แต่เป็นเพราะว่าลักษณะของเรื่องนี้มันร้ายแรงอย่างยิ่ง... เฉิงโส่วขุยข่มขืนผู้หญิงในสถานีตำรวจ... ถูกผมและสมาชิกคณะผู้บริหารคนอื่นๆ จับได้คาหนังคาเขา... ท่านนายกเทศมนตรีซ่านพอทราบเรื่องนี้ก็พิโรธอย่างยิ่ง... สั่งการให้ผมต้องดำเนินการตามกฎหมาย... ไม่มีการผ่อนปรนโดยเด็ดขาด” เห็นไหมล่ะ... นี่คือข้อดีของการมีโล่กำบัง! ท่านผู้กองโจวส่งลูกยาวโดยตรง... โยนฟุตบอลไปให้ท่านนายกเทศมนตรีซ่านผู้เที่ยงธรรมและเปี่ยมไปด้วยคุณธรรม

“อย่างนั้นเหรอคะ... ในเมื่อท่านผู้กำกับโจวลำบากใจ... งั้นก็แล้วกันไปค่ะ!” คังเจี๋ยดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจ... เพราะลมหายใจของเธอดูค่อนข้างหนัก... เสียงก็ค่อนข้างสั่น... แล้วก็วางสายไปอย่างเด็ดขาด ก็ต้องแล้วกันไปสิ... ถ้าแน่จริงก็ให้คู่ขาแก่ของแกไปหาซ่านเหวินซวี่สิ ท่านผู้กองโจวหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน... เก็บมือถือ... แล้วก็มองทิวทัศน์และคิดเรื่องต่อไป

สำนักงานคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมือง... ห้องทำงานของรองเลขาธิการ กงลี่ดึงมือของเขาออกจากเสื้อของคังเจี๋ย... แล้วยิ้มถาม “เขาว่ายังไง?”

“เขาบอกว่าเรื่องนี้ร้ายแรงมาก... และซ่านเหวินซวี่ก็รู้แล้ว... สั่งการเด็ดขาดให้เขาดำเนินการตามกฎหมาย... ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเรื่องโกหก” คังเจี๋ยหน้าแดงก่ำ... ยื่นมือไปจัดชุดชั้นในที่ยุ่งเหยิงของตัวเอง... พูดอย่างไม่พอใจ

“อาจจะครึ่งจริงครึ่งโกหกก็ได้” กงลี่หยิกแก้มเนียนนุ่มของคังเจี๋ย... แล้วพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก “หรือว่าเธอลองนัดเขาออกมาทานข้าวสักมื้อ... เชื่อว่าด้วยเสน่ห์ของคนสวยอย่างคังของเรา... ต้องทำให้ไอ้เด็กเมื่อวานซืนนั่นยอมจำนนอย่างว่าง่ายแน่นอน”