บทที่ 82: ท้องฟ้าจะเปลี่ยนสีของจริงแล้ว!

ฉีเม่าหรงยืนอยู่ตรงนั้นมากว่าสิบนาทีแล้ว แต่เขาก็ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย การตำหนิ การดุด่าที่เขาคาดการณ์ไว้... ไม่มีเลยสักอย่าง... ถึงขนาดที่ว่าไม่มีแม้แต่คำวิจารณ์สักคำ ทว่า... เสียงเคาะโต๊ะเบาๆ ของท่านผู้กำกับ... ก็ราวกับค้อนที่คอยทุบลงบนหัวใจของเขาไม่หยุด... ทำให้หัวใจของเขากระหน่ำเต้นไม่หยุด... อึดอัดจนแทบจะหายใจไม่ออก แรงกดดันที่น่าหวาดหวั่นเช่นนี้... เขาไม่เคยสัมผัสจากเฉาจื้อ... ยิ่งไม่เคยสัมผัสจากชิวเหวยผิงและวังไกว่จง... เขากล้ารับประกันได้เลยว่า ต่อให้ไปพบผู้บริหารระดับเมือง... เขาก็จะไม่ตื่นตระหนกและร้อนรนถึงเพียงนี้ มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ!

“ท่านผู้กำกับครับ... ทั้งหมดเป็นเพราะผมบริหารจัดการได้ไม่ดีพอ...” ฉีเม่าหรงกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก... แล้วเอ่ยปากยอมรับผิดเสียงอู้อี้

เสียงเคาะหยุดลงทันที เมื่อสบเข้ากับสายตาที่เย็นชาลงในบัดดลของผู้กำกับ... ในใจของฉีเม่าหรงก็พลันสั่นสะท้าน... หุบปากลงโดยไม่รู้ตัว จากนั้นเขาก็ได้ยินประโยคหนึ่งที่ทำให้เขารู้สึกเย็นเยียบไปทั้งตัวจนถึงกระดูก “คุณไปเถอะ”

สีหน้าของฉีเม่าหรงพลันซีดเผือดลงทันที ภาษาจีนนั้นลึกซึ้ง... ประโยคเดียวกัน... ในบริบทที่แตกต่างกัน... ความหมายที่สื่อออกมาก็แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ในสถานการณ์เช่นนี้... ที่ท่านผู้กำกับพูดว่า ‘คุณไปเถอะ’... ย่อมไม่ใช่แค่การให้เขาออกจากห้องทำงานธรรมดาๆ... เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์คือการให้เขาม้วนเสื่อกลับบ้านโดยตรง แม้ว่าการจะปลดเขาออกจากตำแหน่งจะต้องให้ทางเมืองตัดสินใจ... แต่ในฐานะเบอร์หนึ่งของสถานีตำรวจ... ความเห็นของโจวอี้ย่อมมีความสำคัญอย่างยิ่งยวด ไม่ได้... เขาต้องรีบไปหาชิวเหวยผิง... หม้อใบนี้จะให้เขาแบกคนเดียวไม่ได้เด็ดขาด ถ้าคนพวกนี้นิ่งดูดายปล่อยให้เขาถูกปลดจากตำแหน่ง... ก็อย่าหาว่าเขาไม่ไว้หน้าแล้วกัน

...

ฉีเม่าหรงเดินออกจากห้องทำงานของผู้กำกับ... ก็เห็นหลี่หลินเซิน ตำรวจในสังกัดของเขาเดินสวนมา “หัวหน้าหน่วยครับ” หลี่หลินเซินทักทายตามปกติ

ฉีเม่าหรงพยักหน้าอย่างใจลอย... แล้วก็รีบร้อนจากไป เมื่อมองดูแผ่นหลังที่ดูร้อนรนนั้น... หลี่หลินเซินไม่ต้องเดาก็รู้ว่า... เมื่อกี้ฉีเม่าหรงต้องถูกท่านผู้กำกับจัดการอย่างหนักหน่วงแน่นอน

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ... แล้วเคาะประตูห้องทำงานของผู้กำกับ “ทางสถานีพิจารณาแล้ว... ตัดสินใจแต่งตั้งคุณให้เป็นรองหัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญา... คุณคิดว่าตัวเองสามารถรับตำแหน่งนี้ได้ไหม?” ประโยคที่พูดอย่างตรงไปตรงมาของผู้กำกับ... ทำให้ลมหายใจของหลี่หลินเซินหยุดชะงักไป

ตำแหน่งรองหัวหน้าหน่วย... อย่างมากก็แค่ระดับหัวหน้าแผนก... ว่ากันตามจริงแล้วยังไม่นับเป็นระดับตำแหน่งบริหารด้วยซ้ำ... แต่ว่า... นี่ก็เป็นตำแหน่งสำคัญที่มีอำนาจหน้าที่และแตกต่างจากตำรวจสืบสวนธรรมดาทั่วไป การดำรงตำแหน่งรองหัวหน้าหน่วย... หมายความว่าหลี่หลินเซินจะมีสิทธิ์ในการแสดงความคิดเห็นต่องานประจำวันของหน่วยสืบสวนคดีอาญา... และมีอำนาจในการสั่งการปฏิบัติการของหน่วยย่อยหน่วยใดหน่วยหนึ่งได้โดยตรง และที่สำคัญกว่านั้น... การแต่งตั้งครั้งนี้... สะท้อนให้เห็นถึงความสำคัญที่ท่านผู้กำกับมีต่อเขา

“รายงานท่านผู้กำกับ! ผมทำได้ครับ!” หลี่หลินเซินตอบกลับอย่างสั้นกระชับและหนักแน่น

“เตรียมตัวให้พร้อม... ต่อไปหน่วยสืบสวนคดีอาญา... ก็ขึ้นอยู่กับคุณแล้วนะ” โจวอี้ตบแขนอีกฝ่ายเบาๆ... แล้วพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้ง

หลี่หลินเซินชะงักไปเล็กน้อย ขึ้นอยู่กับเขา? แต่ฉีเม่าหรงยังเป็นหัวหน้าหน่วยอยู่นี่นา นอกจากว่า...

ไม่รอให้เขาได้คิดละเอียด... ก็ได้ยินท่านผู้กำกับพูดต่อ “ภารกิจของคุณในตอนนี้คือ... หาเพื่อนร่วมทีมที่มีอุดมการณ์เดียวกัน... จัดตั้งทีมสืบสวนที่เรียกใช้เมื่อไหร่ก็พร้อมรบ... ในช่วงเวลาที่สำคัญสามารถแบกรับความรับผิดชอบที่เครื่องแบบตำรวจนี้ควรจะแบกรับได้... เข้าใจไหม?”

หลี่หลินเซินสบเข้ากับสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังของท่านผู้กำกับหนุ่ม... ในใจก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจอย่างที่ยากจะบรรยาย เพราะ... เขาเดิมพันถูกแล้ว! ผู้กำกับคนใหม่คนนี้มีความคิดที่จะปฏิรูปสถานการณ์ของสถานีตำรวจอย่างสิ้นเชิงจริงๆ... และก็ได้ลงมือทำแล้วด้วย บัณฑิตยอมตายเพื่อผู้ที่รู้ใจ!... ไม่ต้องพูดอะไรมาก... ตามไปลุยกับเขาก็พอ! เพราะยังไงซะ... นั่นก็เป็นอุดมการณ์ของเขาเช่นกัน!

หลี่หลินเซินยืนตัวตรง... ยกมือขวาขึ้นทำความเคารพท่านผู้กำกับอย่างได้มาตรฐาน โจวอี้มองใบหน้าที่จริงจังและแน่วแน่ของอีกฝ่าย... พลันนึกถึงวันนั้นเมื่อสามเดือนก่อน... ที่ท่านนายอำเภอเหยียนเซี่ยงอวี่ถามเขาว่า ‘ฉันจะเชื่อเธอได้ไหม?’... ตอนนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรเหมือนกัน... เพียงแค่ทำความเคารพแบบนี้

คำพูดเมื่อครู่ของเขา... ถ้าหากไปพูดกับคนอย่างวังไกว่จง... สิ่งที่ได้กลับมาก็คงจะเป็นแค่ ‘เราแกล้งทำเป็นคล้อยตามเขาไปก่อน...’ ถ้าหากไปพูดกับคนอย่างฉีเม่าหรง... ผลลัพธ์ก็คงจะเป็นแค่การสีซอให้ควายฟัง มีเพียงหนุ่มเลือดร้อนที่มีอุดมการณ์และมีความยุติธรรมอย่างแรงกล้าในใจเช่นหลี่หลินเซินเท่านั้น... ถึงจะถูกคำพูดของเขากระทบใจได้

อันที่จริงโจวอี้ก็รู้ดี... ในฐานะผู้เกิดใหม่... ทุกสิ่งที่เขาทำในตอนนี้... ก็มีเรื่องของผลประโยชน์ส่วนตนและการฉวยโอกาสปะปนอยู่ไม่น้อย เขาไม่มีวันที่จะเป็นคนอย่างเหยียนเซี่ยงอวี่, หลี่หลินเซิน และเหราอวี๋ได้... แต่เขาชื่นชมคนอย่างเหยียนเซี่ยงอวี่, หลี่หลินเซิน และเหราอวี๋! ดังนั้นเขาจะพยายามอย่างสุดความสามารถ... เพื่อช่วยเหลือและปกป้องคนเหล่านี้ให้ดี

...

วันที่ 23 พฤศจิกายน รัฐบาลเมืองหยางเฉิงได้ออกประกาศแต่งตั้งและโยกย้ายข้าราชการฉบับที่ 24 ประจำปี [2005]

แต่งตั้งสหายเกาโป๋ให้ดำรงตำแหน่งรองผู้กำกับการสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิง

แต่งตั้งสหายเหมียวจิ้นเหว่ยให้ดำรงตำแหน่งรองผู้กำกับการสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิง

แต่งตั้งสหายเหราอวี๋ให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายการเมืองสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิง

แต่งตั้งสหายหานหย่งฮุยให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าหน่วยตรวจสอบวินัยสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิง

แต่งตั้งสหายเส้าหมิงเป่าให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปรามสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิง

แต่งตั้งสหายไช่เสี่ยวโปให้ดำรงตำแหน่งสารวัตรหน่วยป้องกันและปราบปรามสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิง

ให้สหายวังไกว่จงพ้นจากตำแหน่งรองผู้กำกับการสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิง

ให้สหายหวงจินผิงพ้นจากตำแหน่ง...

ให้สหายหลีไกวฮุยพ้นจากตำแหน่ง...

ให้สหายฉีเม่าหรงพ้นจากตำแหน่ง...

...

เมื่อข่าวมาถึงสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิง... ทั้งอาคารสำนักงานก็สั่นสะเทือนไปหลายระลอก ในใจของเจ้าหน้าที่ตำรวจทุกคนมีความรู้สึกเพียงอย่างเดียว—สถานีตำรวจ... ท้องฟ้าจะเปลี่ยนสีของจริงแล้ว!

รองผู้กำกับการอาวุโสวังไกว่จง, หัวหน้าฝ่ายการเมืองหวงจินผิง, หัวหน้าหน่วยตรวจสอบวินัยหลีไกวฮุย และหัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญาฉีเม่าหรง... ทั้งหมดถูกปลดจากตำแหน่ง... บวกกับเฉิงโส่วกุ้ย อดีตหัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปรามที่หลบหนีความผิด... และสารวัตรหม่าเยี่ยนไฉ, รองหัวหน้าหน่วยซุนเจิ้นเสียง และคนอื่นๆ ที่ถูกไล่ออกจากราชการ ผู้กำกับคนใหม่กวัดแกว่งดาบยาวสี่สิบเมตร... ฟันฉับๆ สองที... ก็ทำเอาคณะผู้บริหารเดิมของสถานีตำรวจล้มตายกันระนาว... ซึ่งเป็นการส่งสารที่ชัดเจนให้กับทุกคนว่า—ที่สถานีตำรวจหยางเฉิงแห่งนี้... ตกลงแล้วใครกันแน่ที่เป็นคนคุม! และนี่... เพิ่งจะเป็นวันที่สี่ที่ผู้กำกับคนใหม่เข้ารับตำแหน่ง!

โจอี้นั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้บริหาร... จุดบุหรี่ขึ้นมวนหนึ่ง รายชื่อการแต่งตั้งครั้งนี้... มองจากภายนอก... เขาคือผู้ที่ได้ประโยชน์สูงสุด แต่ในความเป็นจริง... รองผู้กำกับสองคนบวกกับหัวหน้าหน่วยตรวจสอบวินัย... ล้วนเป็นคนที่ซ่านเหวินซวี่ฉวยโอกาสสอดไส้เข้ามา ใช่แล้ว... ท่านนายกเทศมนตรีซ่านผู้ยิ่งใหญ่... ในขณะที่ให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่... ก็ไม่ลืมที่จะจัดวางคนสนิทของตัวเองเข้ามา... จุดประสงค์ก็เพื่อคานอำนาจของโจวอี้... ผู้กำกับการสถานีตำรวจคนนี้

สำหรับเรื่องนี้... ท่านผู้กำกับโจวกล่าวว่าไม่เป็นไร ในตอนนี้เขากับซ่านเหวินซวี่ถือว่าเป็นพันธมิตรกัน... ในช่วงเวลาที่ทั้งสองฝ่ายร่วมมือกัน... สามคนนี้ชั่วคราวคงจะไม่มาร้องเพลงสวนทางกับเขา สำหรับโจวอี้แล้ว... ขอเพียงแค่ไม่ล่วงละเมิดอำนาจในฐานะผู้กำกับการสถานีตำรวจของเขา... ไม่ขัดขวางแผนการผ่าตัดใหญ่เพื่อปฏิรูปสถานีตำรวจของเขา... และไม่ส่งผลกระทบต่อภาพรวมในการกำจัดกลุ่มอิทธิพลมืดในหยางเฉิงของเขา... เรื่องอื่นๆ เขาก็ไม่สนใจเลย

ก๊อกๆๆ ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้น โจวอี้รู้ว่าลูกน้องผู้ภักดีของเขามาถึงแล้ว... จึงยิ้มแล้วพูดว่า ‘เข้ามา’

ประตูเปิดออก... ผู้ที่เข้ามาก็คือ ‘ผู้เข้าอกเข้าใจ’ ไช่เสี่ยวโป และ ‘ผู้ขออาสา’ เส้าหมิงเป่า ทั้งสองคน ตอนนั้นที่ท่านผู้กำกับโจวรวบรวมความกล้ายื่นเงื่อนไขกับท่านเลขาธิการคณะกรรมการพรรคฯ ประจำมณฑล... ก็เพื่อที่จะย้ายสองขุนพลคู่นี้มาด้วย ไช่เสี่ยวโปมีความคิดที่ละเอียดอ่อน... ในรอยยิ้มซ่อนมีด... ส่วนเส้าหมิงเป่าก็เหี้ยมโหดและใจกล้า... เก่งกาจในการใช้วิธีการ ท่านผู้กำกับโจวเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่า... สองลูกน้องคู่ใจของเขาจะต้องสามารถแสดงฝีมือและใช้ความสามารถพิเศษของตัวเองที่นี่ได้อย่างเต็มที่... และในเวลาที่รวดเร็วที่สุด... ก็จะสามารถควบคุมหน่วยป้องกันและปราบปราม... ซึ่งเป็นกำลังสำคัญในการบังคับใช้กฎหมายที่ไม่อาจมองข้ามได้... ให้อยู่ในมือของเขา