บทที่ 83: เธอคือใครคะ?

“ท่านผู้กำกับ!” ไช่เสี่ยวโปกับซ่าวหมิงเป่าทักทายอย่างนอบน้อม แล้วก็ยืนตัวตรงอย่างเรียบร้อยเหมือนเด็กนักเรียนประถม

วันเวลาดูเหมือนจะผ่านไปนานมาก แต่ในความเป็นจริง ก็แค่สามสี่เดือนเท่านั้นเอง พวกเขาได้เป็นประจักษ์พยานด้วยตาตัวเองว่าท่านผู้นี้ซัดเจิงเสวียหัวด้วยหมัด เตะเซี่ยจ้าวหลงด้วยเท้า และจัดการกับคุณชายฟู่ได้อย่างง่ายดาย และด้วยความเร็วระดับยานอวกาศเสินโจว 6 ทะยานขึ้นสู่ฟ้า จากหัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปรามเลื่อนเป็นรองผู้กำกับการสถานีตำรวจ แล้วก็จากรองผู้กำกับเลื่อนเป็นผู้กำกับการสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิง!

เดิมทีพวกเขาแอบบ่นและรู้สึกไม่สมดุลในใจอยู่บ้าง กับเรื่องที่โจวอี้แนะนำจูเจี้ยนผิงให้เข้ารับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปรามของสถานีตำรวจอำเภอตงจี๋ แต่พอโจวอี้เรียกพวกเขาไปคุย แล้วถามว่าสนใจจะตามไปที่หยางเฉิงด้วยกันไหม ทั้งสองคนก็เข้าใจในทันทีว่า ท่านผู้กำกับผู้ยิ่งใหญ่นี่เห็นพวกเขาเป็นแขนซ้ายแขนขวา เป็นขุนพลคู่ใจเลยนี่นา!

ที่เขาว่ากันว่า ‘นายท่านปฏิบัติต่อข้าดั่งยอดคนของแผ่นดิน ข้าย่อมต้องตอบแทนดั่งยอดคนของแผ่นดิน’ เอาเถอะ... ที่สำคัญคือตำแหน่งหัวหน้าหน่วยป้องกันและปราบปรามกับสารวัตรมันหอมหวานเกินไปจริงๆ

ในใจของทั้งสองคนกระจ่างดั่งกระจกเงา... ตามผู้กอง... ไม่สิ... ตามท่านผู้กำกับไป... อนาคตไกลแน่นอน! ดังนั้นพวกเขาจึงพยักหน้าโดยไม่ลังเล... แสดงความพร้อมที่จะรับใช้ท่านผู้กำกับอย่างสุดความสามารถ

โจวอี้เชิญทั้งสองคนนั่งลงอย่างเป็นกันเอง และก็ยื่นบุหรี่ให้สองมวนเหมือนเช่นเคย เขาเชื่อมาโดยตลอดว่า... ต่อให้จะเป็นกางเกงในหนึ่งตัว หรือกระดาษชำระหนึ่งแผ่น... ก็ล้วนมีประโยชน์ของมัน และประโยชน์ของไช่เสี่ยวโปกับซ่าวหมิงเป่า... ก็ห่างไกลจากกางเกงในและกระดาษชำระอย่างเทียบไม่ติด... ที่อำเภอตงจี๋... สองคนนี้ก็ได้กลายเป็นกรงเล็บที่ซื่อสัตย์ของเขาแล้ว... และตอนนี้... ก็ถึงเวลาที่จะต้องทดสอบความคมของกรงเล็บแล้ว!

...

ในห้องฝ่ายการเมือง... บรรยากาศเต็มไปด้วยความยินดี เด็กสาวสองสามคนอย่างลู่เหยา, ตู้จวน, กู้ฉีฉี และเซินเสี่ยวหย่าต่างก็ล้อมรอบเหราอวี๋... ประสานมือแสดงความยินดีอย่างชาวบ้าน “ยินดีด้วยครับท่านหัวหน้าเหรา! ขอแสดงความยินดีกับท่านหัวหน้าเหรา!” ตำรวจคนอื่นๆ ก็พากันปรบมืออย่างยิ้มแย้ม... จากตรงนี้ก็สามารถเห็นได้ถึงความนิยมและบารมีของเหราอวี๋ในฝ่ายการเมือง

พูดตามตรง... ไม่ว่าจะเป็นประสบการณ์หรือความสามารถ... เหราอวี๋ก็ทิ้งห่างหวงจินผิงไปหลายช่วงตัว... แต่ทำไมถึงใกล้จะถึงวัยเกษียณแล้ว... ยังเป็นแค่รองหัวหน้า? อืม... คนที่รู้ก็ย่อมรู้ดี!

“ไปๆๆ... ไปทำงานกันได้แล้ว!” เหราอวี๋แกล้งทำหน้าบึ้ง... แต่รอยยิ้มในดวงตากลับซ่อนไว้ไม่อยู่ สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกดีใจ... ไม่ใช่การที่เขาได้เป็นหัวหน้าฝ่ายการเมือง... ได้เป็นหนึ่งในสมาชิกคณะผู้บริหารพรรค... แต่เป็นเพราะความหวังที่เขาเคยคิดว่าก่อนที่เขาจะเกษียณคงจะไม่ได้เห็น... ตอนนี้เมื่อท่านผู้กำกับโจวอี้มาถึง... กลับค่อยๆ กลายเป็นความจริงทีละก้าว! เพื่อการนี้... เขายินดีที่จะใช้เส้นทางราชการที่เหลืออยู่น้อยนิดของเขา... ไปช่วยเหลือท่านผู้กองโจวอย่างเต็มที่... เพื่อสร้างสถานีตำรวจเมืองหยางเฉิงขึ้นมาใหม่

...

หิมะโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า เริ่มจากเล็กน้อย... แล้วก็กลายเป็นเกล็ดใหญ่... โปรยปรายลงบนหลังคาบ้าน... กิ่งไม้... และถนนหนทาง รถพาสสาทสีเทาคันหนึ่งขับเข้ามาในประตูของสถานีตำรวจเมือง... แล้วก็จอดลงที่หน้าบันไดของอาคารสำนักงาน

คังเจี๋ยลงจากรถ... ก้าวเดินอย่างสง่างามเข้าไปในอาคารสำนักงาน

“ฉันมีนัดกับท่านผู้กำกับโจวค่ะ” เธอพูดกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เข้ามาสอบถามด้วยน้ำเสียงที่หยิ่งยโสอย่างยิ่ง... แล้วก็ขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นห้า ประตูห้องทำงานของผู้กำกับเปิดอยู่

คังเจี๋ยยื่นมือเตรียมจะเคาะประตู... ทว่าเมื่อเห็นเงาร่างที่ไพล่มือยืนอยู่หน้าหน้าต่าง... ก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไปเล็กน้อย ร่างของชายคนนั้นสูงโปร่งและสง่างาม... ภายใต้เครื่องแบบตำรวจสีน้ำเงินเข้ม... เต็มไปด้วยความงามที่ลุ่มลึกและหนักแน่น... จากมุมของเธอ... มองไม่เห็นใบหน้าทั้งหมดของอีกฝ่าย... แต่เพียงแค่จากใบหน้าด้านข้างที่คมคายก็สามารถคาดเดาได้ว่า... อีกฝ่ายจะต้องมีหน้าตาที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

จากนั้น... คังเจี๋ยก็เห็นอีกฝ่ายหันกลับมา... แล้วก็เหลือบมองเธออย่างประหลาดใจ คิ้วหนาสองข้างคมกริบดั่งดาบ... ดวงตาสองข้างเป็นประกายเจิดจ้า... สันจมูกโด่งตรง... ริมฝีปากสองข้างบางหนาพอดี... ที่น่าประทับใจเป็นพิเศษ... คือบุคลิกที่ดูเป็นผู้ใหญ่เกินวัยของอีกฝ่าย

แม้ว่าก่อนหน้านี้จะได้ยินมาว่า... ผู้กำกับการสถานีตำรวจคนใหม่ทั้งหนุ่มทั้งหล่อ... แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่คำบอกเล่า... ตอนนี้เมื่อได้เจอตัวจริง... ท่านรองหัวหน้าคังถึงได้ตระหนักว่าข่าวลือเป็นความจริงจริงๆ

ท่านผู้กองโจวกำลังยืนซาบซึ้งใจอยู่หน้าหน้าต่างว่า... หิมะของปี 2005... มาช้ากว่าปีก่อนๆ เล็กน้อย แล้วพอหันกลับมา... ก็เห็นแม่สาวสวยคนหนึ่งยืนอยู่ที่ประตู... จ้องมองเขาด้วยสายตาที่เป็นประกาย

“คุณคือ... หัวหน้าคัง?” โจวอี้ลองถาม

“ใช่ค่ะ... สวัสดีค่ะท่านผู้กำกับโจว” คังเจี๋ยได้สติ... ก้าวเข้ามาในห้องทำงาน... แล้วยิ้มยื่นมือขวาของตัวเองออกมา

โจวอี้จับมือกับอีกฝ่ายอย่างสุภาพ... แล้วก็เชิญอีกฝ่ายนั่ง

“ท่านผู้กำกับโจวนี่งานยุ่งจริงๆ เลยนะคะ... คนอื่นเชิญตั้งหลายครั้งก็ไม่ให้หน้า... เลยต้องหน้าด้านมาหาด้วยตัวเองเลยค่ะ” คังเจี๋ยบ่นครึ่งจริงครึ่งเล่น... พลางเหลือบมองไปมา... ปล่อยสกิลสายตาพิฆาตออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

“ก็ยุ่งจริงๆ นั่นแหละครับ! ท่านรองหัวหน้าคังน่าจะทราบดีว่า... ลูกพี่ลูกน้องของคุณ... เฉิงโส่วขุย... หนีคดีไป... จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีเบาะแสอะไรเลย... จับเขาไม่ได้... ผมผู้เป็นผู้กำกับการสถานีตำรวจจะไปมีกะจิตกะใจกินข้าว ดื่มเหล้า คุยเรื่องชีวิตได้ยังไงล่ะครับ?” ท่านผู้กองโจวถอนหายใจยาว... แล้วส่ายหน้า

มุมปากของคังเจี๋ยกระตุกเล็กน้อย... ในใจคิดว่า แกนี่มันจี้ใจดำจริงๆ... ไม่รู้เหรอว่าฉันมาหาแกเพื่ออะไร? แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องอะไร? เอาแต่ย้ำว่า ‘คุณน่าจะทราบดี’ ‘ลูกพี่ลูกน้องของคุณ’... ในน้ำเสียงก็มีแต่ความสงสัยว่าเธอเป็นคนซ่อนเฉิงโส่วขุยไว้

“ท่านผู้กำกับโจวคะ... เฉิงโส่วขุยถือว่าเป็นญาติห่างๆ ของดิฉันคนหนึ่ง... คนที่บ้านเขามาขอร้อง... ดิฉันก็ปฏิเสธไม่ได้... เรื่องนี้ตอนนี้ไม่พูดถึงแล้วกันนะคะ... ดิฉันอยากจะเป็นเพื่อนกับท่านผู้กำกับโจวจริงๆ ค่ะ... ในเมื่อโทรเชิญแล้วไม่มา... งั้นดิฉันก็มาเชิญด้วยตัวเอง... วันนี้ท่านผู้กำกับโจวไม่มีเวลา... งั้นก็พรุ่งนี้... พรุ่งนี้ไม่มีเวลาก็มะรืน... ดิฉันเชื่อว่า... ต้องมีสักวันที่ท่านผู้กำกับโจวจะมีเวลาค่ะ” คังเจี๋ยจ้องมองอีกฝ่าย... พูดอย่างจริงใจและดื้อรั้น

“ต้องขออภัยจริงๆ ครับหัวหน้าคัง... ช่วงนี้คงจะไม่มีเวลาแล้วล่ะครับ... ไว้โอกาสหน้านะครับ... ผมจะเลี้ยงหัวหน้าคังเอง” ท่านผู้กองโจวพูดปัดไป... อย่างไม่มีความจริงใจเลยแม้แต่น้อย

“ท่านผู้กำกับโจวรังเกียจดิฉันเหรอคะ?” คังเจี๋ยถามอย่างน้อยใจ ที่ผ่านมาพิชิตศึกร้อยครั้งไม่เคยแพ้... ผู้ชายที่ได้สัมผัสกับเธอ... ไม่มีใครไม่ยอมสยบใต้กระโปรงของเธอ... และคนตรงหน้านี้... คือกระดูกชิ้นแข็งชิ้นแรกที่เธอเจอมาจนถึงตอนนี้

“หัวหน้าคังเข้าใจผิดแล้วครับ... หลักๆ ก็คือ... แฟนผมขี้หึงน่ะครับ... ไม่ยอมให้ผมไปยุ่งกับผู้หญิงสวยคนอื่น” โจวอี้อยากจะไล่ผู้หญิงคนนี้ไปให้พ้นๆ... เลยหาข้ออ้างมาส่งๆ

คังเจี๋ยแอบหัวเราะเยาะในใจ... หลอกผีรึไงแก... ข้าสืบมาหมดแล้ว... แกไม่มีแฟนสักหน่อย... แก้ปัญหาต้องอาศัยมือขวาแน่นอน! จะทรมานตัวเองไปทำไม... แค่เธอลองมากับฉันสักครั้ง... ก็จะรู้ว่าอะไรคือสุขจนล้น... อะไรคือหยุดไม่ได้!

“เธอคือใครคะ?” เสียงที่ใสกระจ่างและไพเราะดังขึ้นมาจากประตู... ทำให้ทั้งท่านผู้กองโจวและท่านรองหัวหน้าคังชะงักไปพร้อมกัน ทั้งสองคนหันไป... ก็เห็นหญิงสาวร่างสูงโปร่งอรชรคนหนึ่ง... ค่อยๆ เดินเข้ามา

ใบหน้าที่สวยงามและสดใสเผยความหยิ่งผยองออกมาโดยธรรมชาติ... ดวงตาหงส์ที่เปล่งประกายเจิดจ้ากวาดมองคังเจี๋ยแวบหนึ่ง... ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่ใบหน้าของท่านผู้กองโจวที่ตกตะลึง... แล้วก็ขมวดคิ้วถามอีกครั้ง

“เธอคือใครคะ?”