บทที่ 84: พวกคุณใครจีบใครก่อนเหรอคะ?

เคยพูดไปแล้วว่า... ประโยคเดียวกัน... ในบริบทที่แตกต่างกัน... ความหมายที่สื่อออกมาก็แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ตัวอย่างเช่น จากปากของหญิงสาวที่สูงราวนางแบบและมีออร่าราวกับราชินีคนนี้... ประโยคที่ว่า ‘เธอเป็นใครกัน?’ นั้น... ไม่ได้มีความหมายเพียงแค่ต้องการจะรู้ตัวตนของคังเจี๋ยธรรมดาๆ... แต่ที่แสดงออกมามากกว่านั้น... คือความดูแคลนอย่างสุดซึ้งต่อผู้บุกรุกจากภายนอกที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำที่บังอาจเข้ามาในอาณาเขตของตน!

ปฏิกิริยาของท่านผู้กำกับโจวนั้นไม่ใช่เล่นๆ... เขารีบลุกขึ้นเดินเข้าไปหา... แล้วยิ้มแห้งๆ อธิบาย “ท่านนี้คือรองหัวหน้าคังเจี๋ยจากสำนักงานคณะกรรมการพรรคฯ ประจำเมืองครับ... มาหาผมเรื่องงานราชการ” เขายังจงใจเน้นเสียงที่คำว่า ‘งานราชการ’ อีกด้วย

หญิงสาวพยักหน้า ‘อ้อ’ เบาๆ... แล้วก็ยื่นมือไปปลดกระดุมเสื้อโค้ทอย่างเป็นธรรมชาติ... เตรียมจะถอดเสื้อโค้ทขนแกะที่อยู่บนตัวออก ท่านผู้กำกับโจวรีบเข้าไปช่วยอย่างเอาใจ... แล้วก็นำเสื้อโค้ทไปแขวนไว้บนที่แขวน

หลังจากที่คังเจี๋ยชะงักไปครู่หนึ่ง... เธอก็เข้าใจในทันทีว่า... แขกไม่ได้รับเชิญที่บุกเข้ามาอย่างกะทันหันคนนี้... น่าจะเป็นแฟนสาวที่โจวอี้พูดถึง เมื่อมองดูใบหน้าที่งดงามจนไม่อาจหาใดเปรียบของอีกฝ่าย... แล้วก็มองดูรูปร่างที่สูงโปร่งและน่าทึ่ง... รวมถึงบุคลิกอันสูงส่งที่แผ่ออกมาโดยธรรมชาติ... ก็อดไม่ได้ที่จะทำให้เธอที่เคยภูมิใจในความงามของตัวเองมาโดยตลอด... เกิดความรู้สึกอิจฉาขึ้นมา

คังเจี๋ยต้องยอมรับว่า... ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา รูปร่าง หรือบุคลิก... ทุกอย่างเธอล้วนด้อยกว่า... ถึงขนาดที่ว่าหน้าอกที่เธอเคยภาคภูมิใจ... ก็ไม่ได้เปรียบอะไรมากนัก ตอนนี้สิ่งเดียวที่เธอมั่นใจว่าจะชนะได้อย่างแน่นอน... ก็คงจะมีแค่ลีลาบนเตียงที่ช่ำชองเท่านั้น! เหอะ! มีอะไรน่าอัศจรรย์นักหนา! ไม่ช้าก็เร็ว... ฉันจะลากแฟนแกขึ้นเตียงให้ได้ ไม่เชื่อก็คอยดู! ในใจของคังเจี๋ยสาบานอย่างโหดเหี้ยม

ราวกับจะสัมผัสได้ถึงสายตาที่ไม่เป็นมิตรของคังเจี๋ย... สีหน้าของหญิงสาวก็พลันเย็นชาลงทันที... ในดวงตาหงส์ฉายประกายเย็นเยียบที่น่าใจหาย... จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคังเจี๋ยอย่างไม่เกรงใจ แม้จะไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว... แต่ท่าทีที่สูงส่งและดูแคลนอย่างที่สุดนั้น... กลับทิ่มแทงหัวใจของคังเจี๋ยอย่างเจ็บปวด

ในชั่วขณะนั้น... ความรู้สึกต่ำต้อย, ไม่ยอมแพ้, โกรธเคือง และอารมณ์ต่างๆ ก็พรั่งพรูเข้ามา... ทำให้เธอไม่สามารถรักษามาดปกติไว้ได้อีกต่อไป... ทิ้งท้ายประโยคหนึ่งด้วยใบหน้าที่ไม่พอใจว่า ‘ในเมื่อท่านผู้กำกับโจวมีแขก งั้นฉันก็ไม่รบกวนแล้วค่ะ’... แล้วก็ลุกขึ้นจากไปอย่างรีบร้อน

แปะ! ทันทีที่คังเจี๋ยจากไป... โจวอี้กับเจี่ยนซูเยว่ก็ยื่นมือมาตบกัน... เป็นการแสดงความยอมรับในความรู้ใจของทั้งสองฝ่าย ต้องบอกเลยว่า... การแสดงของเจี่ยนซูเยว่เมื่อครู่นี้... ตั้งแต่ตอนที่ยังไม่เห็นตัวได้ยินแต่เสียง... มาจนถึงการเคลื่อนไหวทางร่างกายและสีหน้าที่เปลี่ยนแปลงไปหลังจากที่เข้ามาในสนาม... ตลอดทั้งกระบวนการได้สวมบทบาทของคุณหนูลูกคนใหญ่คนโตที่หยิ่งผยองและเย่อหยิ่งอย่างที่สุดได้อย่างสมบูรณ์แบบ ไม่สิ... เธอไม่ต้องแสดง... เธอก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้ว!

โจวอี้ถึงกับสงสัยอยู่บ้างว่า... นี่คือตัวตนที่แท้จริงของเจี่ยนซูเยว่... ส่วนเพื่อนร่วมรุ่นที่ร่าเริงเปิดเผยและเข้าถึงง่ายที่เขารู้จักปกตินั้นเป็นเพียงการเสแสร้ง

“เมื่อกี้ที่ฉันทำท่าทางแบบนั้น... นายรู้สึกไม่ชินเหรอ? เจี่ยนซูเยว่ฉลาดเป็นกรด... มองแวบเดียวก็รู้ว่าชายหนุ่มกำลังคิดอะไรอยู่... เลยถามพลางยิ้มแต่แววตาไม่ยิ้ม

“จะเป็นไปได้ยังไง... เธอเป็นแบบไหนฉันก็ชินหมดแหละ... แล้วอีกอย่าง... ที่เธอทำแบบนี้ก็ไม่ใช่เพื่อช่วยฉันเหรอ?” ท่านผู้กำกับโจวตอบด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่สูงส่ง

“คนหลอกลวง” เจี่ยนซูเยว่ยกริมฝีปากแดงขึ้นเล็กน้อย... ค้อนให้ฝ่ายตรงข้ามอย่างยิ้มๆ

นับจากงานเลี้ยงวันเกิดครั้งที่แล้ว... เธอกับโจวอี้ไม่ได้เจอกันมาสองเดือนเต็ม... แต่ก็ไม่ได้ขาดการติดต่อกันเลย... เป็นครั้งคราว... ทั้งสองฝ่ายต่างก็จะใช้เหตุผลต่างๆ... เลือกช่วงเวลาพักกลางวันหรือตอนกลางคืน... คุยกันผ่านมือถือสิบนาที, ยี่สิบนาที, ครึ่งชั่วโมง, หนึ่งชั่วโมง... ต่างฝ่ายต่างก็พอจะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่คลุมเครือ... แต่อาจจะเป็นเพราะความกังวลบางอย่าง... หรืออาจจะขาดโอกาสที่เหมาะสม... ทั้งสองคนจึงยังคงอยู่ในสถานะที่มากกว่าเพื่อนแต่ยังไม่ถึงขั้นคนรักชั่วคราว

ความคิดของเจี่ยนซูเยว่คือ... ในฐานะผู้หญิง... ความสงวนท่าทีที่ควรจะมีก็ต้องมี... และเรื่องการสารภาพรักก่อน... จะต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผู้ชาย ความคิดของโจวอี้คือ... ชาตินี้เขาได้ตั้งปณิธานไว้แล้วว่าจะอุทิศชีวิตให้กับเส้นทางราชการ... โดยไม่วอกแวกไปกับสิ่งอื่น... แค่สาวงาม... ช่างมันเถอะ... เขาก็ไม่ใช่พระถังซัมจั๋ง... การทำราชการก็ไม่ใช่การบวช... มีดอกไม้งามอยู่ตรงหน้าให้เด็ดแต่ไม่เด็ด... นั่นก็บ้าแล้วไม่ใช่เหรอ? ดังนั้น... เด็ดน่ะต้องเด็ด... แต่จะเด็ดอย่างผลีผลามไม่ได้... ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะเจ็บตัวเอาได้ (骨折 - กระดูกหัก พ้องเสียงกับ 折 - เด็ด)

“ก่อนมาทำไมไม่โทรมาบอกก่อน... ทำเอาฉันไม่มีเวลาเตรียมใจเลย” โจวอี้รินน้ำให้เจี่ยนซูเยว่แก้วหนึ่ง... แล้วยิ้มถาม

“ก็แค่อยากจะเซอร์ไพรส์ท่านผู้กำกับโจวสักหน่อย... แล้วก็แวะมาตรวจเวรด้วย... เมื่อกี้ถ้าฉันมาช้าไปก้าวหนึ่ง... ท่านผู้กำกับโจวไม่แน่อาจจะห้ามใจไม่อยู่... ตกลงไปในบ่วงเสน่หาจนถอนตัวไม่ขึ้นก็ได้นะ” เจี่ยนซูเยว่ยิ้มกว้างมองชายหนุ่มแล้วหยอกล้อ

“คุณดูถูกคุณธรรม, ความเชื่อมั่น และพลังใจของผู้บริหารที่ยอดเยี่ยมคนหนึ่งเกินไปแล้ว... ก็แค่ความงาม... จะมาทำลายจิตใจที่มุ่งมั่นของผมได้อย่างไร?” ท่านผู้กำกับโจวพูดโม้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“มานี่... มองตาฉันแล้วพูด!” เจี่ยนซูเยว่เอนตัวไปข้างหน้า... ยื่นใบหน้าที่งดงามเข้าไปใกล้ตรงหน้าอีกฝ่าย... แล้วจ้องมองอย่างกึ่งจริงกึ่งเล่น

ท่านผู้กำกับโจวไม่พูดอะไรแล้ว... เพราะภายใต้ความงามที่หยิ่งผยองของอีกฝ่าย... ‘ความสง่างามจอมปลอม’ ทั้งหมดก็พังทลายลงอย่างง่ายดาย ร่างกายของเขาก็ค่อยๆ เอนไปข้างหน้า... ใบหน้าก็ค่อยๆ เข้าไปใกล้... สายตาที่ร้อนระอุนั้น... ยิ่งจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเจี่ยนซูเยว่โดยตรง

สายตาสบกัน... ลมหายใจรดริน หัวใจของเจี่ยนซูเยว่พลันเต้นผิดจังหวะ... ในความทรงจำของเธอ... นี่เป็นครั้งแรกที่โจวอี้แสดงด้านที่รุกเร้าและมีความเป็นชายออกมาต่อหน้าเธอ

“คุณจะทำอะไร?” เจี่ยนซูเยว่ไม่ได้หลบ... เพียงแต่ถามเสียงเย็น

“มองตาคุณ” โจวอี้ตอบอย่างจริงจัง

ระหว่างที่ถามตอบกัน... ปลายจมูกของทั้งสองสัมผัสกันเบาๆ และในตอนนั้นเอง... ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากนอกประตู

“ท่านผู้กำกับคะ... แผนงานที่ท่านต้องการค่ะ” ลู่เหยาเคาะประตูแล้วเดินเข้ามา... ยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้โจวอี้... ดวงตากลมโตของเธอกวาดมองใบหน้าและร่างกายของเจี่ยนซูเยว่อยู่หลายรอบ... ตะลึงในความงามอย่างแท้จริง พี่ตู้เจวียนพวกนั้นไม่ได้โม้... พี่สาวนางฟ้าจริงๆ ด้วย! ฮือๆๆ... สวยมากจริงๆ!

เมื่อสังเกตเห็นความผิดปกติของสาวน้อย... โจวอี้ก็อดไม่ได้ที่จะถามอย่างขบขัน “มองอะไรอยู่? ไม่เคยเห็นคนสวยรึไง?”

ลู่เหยาหน้าแดงเล็กน้อย... มองดูท่าทางที่ยิ้มแย้มเป็นกันเองของเจี่ยนซูเยว่... ก็อดไม่ได้ที่จะกล้าขึ้นมาบ้าง... เอ่ยปากถาม “ท่านผู้กำกับคะ... พี่สาวคนสวยคนนี้เป็นแฟนของท่านเหรอคะ?”

โจวอี้พลิกดูเอกสารไปพลางพยักหน้าไปพลาง “อืม... เธอชื่อเจี่ยนซูเยว่... เรียกเธอว่าพี่ซูเยว่ก็ได้”

“สวัสดีค่ะพี่ซูเยว่... หนูชื่อลู่เหยาค่ะ... พี่ซูเยว่สวยจริงๆ นะคะ! สวยกว่าดาราผู้หญิงอีก!” ปากเล็กๆ ของลู่เหยาราวกับอาบน้ำผึ้งไว้... ชมเจี่ยนซูเยว่ไม่หยุดปาก สุดท้ายยังถามอย่างสอดรู้สอดเห็นอีกว่า “พี่ซูเยว่คะ... พี่กับท่านผู้กำกับใครจีบใครก่อนเหรอคะ?”

ยังไม่ทันที่เจี่ยนซูเยว่จะตอบ... ก็ได้ยินท่านผู้กำกับยิ้มแล้วพูดว่า “เสี่ยวลู่อ่า... เธอน่าจะมีสายตานะ... ผู้กำกับของเธอน่ะ... ถ้าใช้คำพูดสมัยนี้ก็คือ... หนุ่มหล่อเฟี้ยวฟ้าวมะพร้าวแก้ว... เขาจีบฉันก่อน!”

เจี่ยนซูเยว่กระแอมเบาๆ ท่านผู้กำกับรีบเสริมและแก้ไขทันที “ล้อเล่นน่ะ... แน่นอนว่าเป็นฉันที่จีบพี่ซูเยว่ของเธอเอง... จีบมาตั้งหลายปี... ในที่สุดความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่น... ถึงได้ยอมเป็นแฟนกับฉัน”