ตอนที่ 100 ภริยานายกเทศมนตรี

เช้าตรู่ในเดือนเมษายนยังคงหลงเหลือไอเย็นอยู่บ้าง

สภาพอากาศของจวิ้นซา หากฟ้าฝนเปลี่ยนทิศขึ้นมายังต้องงัดเสื้อขนเป็ดออกมาใส่เสียด้วยซ้ำ

เจ้าจินอานวิ่งออกมา ซูเหมี่ยนก็นั่งอยู่หน้าประตูมหาวิทยาลัยเพียงลำพังอีกแล้ว

"ทำไมคุณถึงมาล่ะครับ"

ซูเหมี่ยนพูดว่า "คุณคิดถึงฉัน"

เจ้าจินอานสูดหายใจเข้าลึก ย่อตัวลงลูบมือที่ค่อนข้างเย็นเฉียบของซูเหมี่ยน เงียบไปครู่ใหญ่แล้วพูดว่า "อย่าวิ่งเพ่นพ่านสิครับ"

ซูเหมี่ยนมองกระหม่อมของเจ้าจินอานแล้วพูดขึ้น "จินอาน คุณส่งข้อความหาฉันก่อนเป็นครั้งแรก ฉันต้องมาสิ"

เจ้าจินอานไม่ได้พูดอะไร ครั้งนี้เขาสังเกตเห็นอู๋เสี่ยวที่ยืนอยู่ไม่ไกล

อู๋เสี่ยวนี่สิเคราะห์ซ้ำกรรมซัด กลางดึกแท้ ๆ โทรศัพท์สายเดียวก็ต้องบึ่งไปรับที่สนามบิน ตอนนี้ยังต้องมายืนตากลมหนาวอยู่ริมถนนอีก

"กินข้าวเช้าหรือยังครับ"

เจ้าจินอานลุกขึ้นยืนแล้วเข็นซูเหมี่ยนไปหาร้านก๋วยเตี๋ยวเนื้อจินซื่อร้านหนึ่ง

อู๋เสี่ยวก็เดินตามมาด้วย

"เถ้าแก่ ก๋วยเตี๋ยวเนื้อสามชาม ไม่ใส่พริกชามหนึ่งครับ"

เจ้าจินอานจ่ายเงินแล้วสั่งไข่ต้มใบชาเพิ่มอีกสามฟอง

อู๋เสี่ยวนั่งโต๊ะคนเดียว แถมยังเลือกโต๊ะที่ไกลออกไปหน่อย เธอไม่กล้ารบกวนการ "ออกเดต" ของซูเหมี่ยนกับเจ้าจินอานหรอก เพราะรู้ดีว่าซูเหมี่ยนจะทำตัวแบบนี้แค่ตอนอยู่ต่อหน้าเจ้าจินอานเท่านั้น

เถ้าแก่รู้สึกแปลกใจนิดหน่อย มาด้วยกันแท้ ๆ แต่ทำไมแยกกันนั่งล่ะ

เจ้าจินอานย่อตัวลงข้างวีลแชร์ แกะไข่ต้มใบชาส่งให้ซูเหมี่ยน

ซูเหมี่ยนพูดว่า "จินอาน ฉันทำเหมือนพวกเด็กสาวที่นึกอยากจะมาหาคุณก็มาหาได้เลยไม่ได้... ฉันเดินไม่ได้"

ซูเหมี่ยนรับไข่ต้มใบชาไปแต่ไม่ได้กิน

เจ้าจินอานหยิบกลับมาป้อนซูเหมี่ยนพลางพูดว่า "เดินไม่ได้ก็ดีแล้วครับ"

อู๋เสี่ยว : "..."

'เดินไม่ได้ก็ดีแล้วเนี่ยนะ? พูดจาเป็นไหมเนี่ย!?'

อู๋เสี่ยวที่นั่งหันหลังให้กำตะเกียบแน่นไม่กล้าขยับ ได้แต่รอให้ซูเหมี่ยนระเบิดอารมณ์

นึกไม่ถึงว่าข้างหลังจะไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ

ซูเหมี่ยนแค่ตีเจ้าจินอานไปทีหนึ่ง

เจ้าจินอานยิ้มพลางพูดว่า "เดินไม่ได้ คุณจะได้ไม่วิ่งเพ่นพ่านไงครับ"

ซูเหมี่ยนมองเจ้าจินอานอยู่ครู่ใหญ่ เธอเข้าใจความหมายของประโยคนี้แล้ว

เจ้าจินอานลุกขึ้นยืนแล้วพบว่าก๋วยเตี๋ยวทั้งสองชามมีพริกทั้งคู่

ซูเหมี่ยนก็เห็นเหมือนกัน

คนเซียงหนานคุ้นชินกับการใส่พริก เถ้าแก่คงจะลืมไปแล้ว

เจ้าจินอานจึงบอกให้เถ้าแก่ลวกใหม่อีกชาม เถ้าแก่รีบกล่าวขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ เจ้าจินอานบอกว่าไม่เป็นไร ตัวเขาหิวพอดี สองชามนี้เขากินหมด

ซูเหมี่ยนมองดูเจ้าจินอานควักเงินจ่ายอีกรอบ พลันเอ่ยขึ้นว่า "จินอาน คุณช่วยดุหน่อยได้ไหม ดุให้ฉันดูสักทีสิ"

เถ้าแก่ : "..."

เป็นแฟนภาษาอะไรแบบนี้มันจะดีจริงเหรอเนี่ย?

"ปัง!"

เจ้าจินอานตบโต๊ะดังฉาด

"เอ่อ ชามนี้ผมแถมให้พวกคุณละกันนะ ไม่ต้องดุหรอก ไม่จำเป็นต้องดุก็ได้"

เถ้าแก่รีบส่งยิ้มประจบ

ท่ามกลางสายตาของคนทั้งสาม แม้กระทั่งอู๋เสี่ยวยังหันหลังกลับมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น เจ้าจินอานก็เอ่ยว่า "เถ้าแก่ จัดเนื้อวัวโปะหน้ามาห้าสิบหยวน เอาชามแยกมาต่างหากเลยนะ!"

อู๋เสี่ยว : "..."

แค่นี้เนี่ยนะ!?

เธอมองไปยังซูเหมี่ยน ซูเหมี่ยนกำลังยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่แฝงความตามใจและเอ็นดูอยู่กลาย ๆ

อู๋เสี่ยวส่ายหน้าในใจ

'เฮ้อ มิน่าล่ะคุณหนูซูถึงได้เป็นแบบนี้กับเขา ถ้าฉันมีเงินเยอะขนาดนั้นล่ะก็...'

เจ้าจินอานพูดว่า "คุณหนูใหญ่ เครื่องเนื้อวัวเดิมทีมันมีพริกอยู่แล้ว เดี๋ยวผมเอาชามมาล้างน้ำให้นะครับ"

เถ้าแก่พยักหน้าแอบชื่นชมอยู่ในใจ แล้วหยิบชามตักเนื้อวัวเพิ่มให้เป็นพิเศษ

ซูเหมี่ยนรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง "คุณเรียกฉันว่าคุณหนูใหญ่เหรอ"

เจ้าจินอานตอบว่า "ใช่ครับ"

ซูเหมี่ยนพยักหน้า "งั้นฉันเป็นคุณหนูใหญ่ของคุณ คุณต้องป้อนฉันนะ"

โต๊ะค่อนข้างสูง โต๊ะที่บ้านของซูเหมี่ยนคงจะเป็นแบบสั่งทำพิเศษทั้งหมด ส่วน "โต๊ะแปดเซียน" ที่หมู่บ้านเจ้าเจียยิ่งสูงกว่านี้เสียอีก

เขตเจ มณฑลเซียงหนาน คฤหาสน์ข้าราชการระดับสูงหลังที่ 32

ซูจิ่งสิงกับเฝิงรั่วตานแทบไม่ได้นอนทั้งคืน ตอนห้าทุ่มครึ่งได้รับโทรศัพท์จากพ่อที่นครหลวง อยู่ดี ๆ ซูเหมี่ยนก็นึกจะมาจวิ้นซา ซูหมิงซงกับกัวหว่านชิงก็นอนกันหมดแล้ว

กัวหว่านชิงบอกให้รอพรุ่งนี้เช้า ซูเหมี่ยนก็ยังไม่ยอม

ทำอะไรไม่ได้ เฝิงรั่วตานจึงต้องออกไปรับที่สนามบิน

ผลปรากฏว่าพอซูเหมี่ยนลงจากเครื่องบินก็มุ่งตรงไปยังซือต้าทันที ไม่ได้แวะมาบ้านพี่ชายกับพี่สะใภ้ก่อนเลย

ก็จริงอยู่ ซูเหมี่ยนเดินไม่ได้ หากซูหมิงซงกับกัวหว่านชิงไม่จัดแจงคนให้ ต่อให้ซูเหมี่ยนอยากมาคนเดียวก็มาไม่ได้อยู่ดี

สองวันต่อมา

ซูเหมี่ยนบอกว่าจะกลับนครหลวง ครั้งนี้เจ้าจินอานจึงไปส่งเธอที่สนามบิน

ในห้องรับรองวีไอพีของสนามบิน เจ้าจินอานได้พบกับเฝิงรั่วตาน

เฝิงรั่วตานตัวไม่สูงนัก ราว ๆ 156 เซนติเมตร หน้าตาจัดว่าอยู่ในระดับค่อนไปทางดี สำหรับครอบครัวอย่างซูจิ่งสิงแล้ว รูปร่างหน้าตาคงไม่ใช่เกณฑ์ในการเลือกคู่ครองของพวกเขา

แต่เฝิงรั่วตานหุ่นดีมาก มีสง่าราศีและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของความเป็นผู้หญิง

เมื่อมองเด็กหนุ่มที่นั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น เฝิงรั่วตานก็ถือแก้วกาแฟเดินเข้ามาแล้วลองเอ่ยเรียก "เจ้าจินอาน?"

เจ้าจินอานเงยหน้าขึ้น ยิ้มให้เฝิงรั่วตาน "สวัสดีครับ"

"สะ...สวัสดีเหรอ?"

เฝิงรั่วตานอึ้งไปสองสามวินาที "เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใครน่ะ?"

เจ้าจินอานเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง "คุณนายท่านนายกฯ ใช่ไหมครับ?"

เฝิงรั่วตาน "..."

ไปไม่เป็นเลยทีเดียว

เธอก็รู้นี่ว่าฉันเป็นใคร!

พอมองดูซูเหมี่ยน ซูเหมี่ยนก็กำลังอมยิ้มอยู่ ส่วนเจ้าจินอานเงยหน้าขึ้นมาแค่สองครั้ง ทำเหมือน "คุณนายท่านนายกฯ" อย่างเธอไม่มีตัวตนเสียอย่างนั้น

เมื่อเห็นเฝิงรั่วตานทำหน้าเหวอ ซูเหมี่ยนก็ยิ้มแล้วเอ่ยถาม "พี่สะใภ้ อยากให้จินอานเรียกพี่ว่าอะไรล่ะคะ"

"..."

เฝิงรั่วตานค้อนใส่ซูเหมี่ยนไปวงหนึ่ง ดูเหมือนเธอจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาแล้ว

สองคนนี้นิสัยเหมือนกันไม่มีผิด

"เจ้าจินอาน ดื่มกาแฟไหม"

นี่เป็นครั้งแรกที่เฝิงรั่วตานได้มองเจ้าจินอานในระยะใกล้ คราวก่อนแค่มองจากบนรถอยู่ไกล ๆ แล้วคุยโทรศัพท์กับพี่สะใภ้ใหญ่อยู่นานสองนาน พี่สะใภ้ใหญ่ยังบอกให้เธอเข้าไปถ่ายรูปมาให้ดูเลย

อู๋เสี่ยวได้ยินดังนั้นก็รีบไปเอากาแฟมาทันที

นี่สิถึงจะเป็นการให้เกียรติที่คนอื่นพึงปฏิบัติต่อคุณนายท่านนายกฯ

เจ้าจินอานกล่าวขอบคุณเฝิงรั่วตาน แล้วหันไปถามซูเหมี่ยน บอกว่าถ้าเธอดื่มแล้วอยากเข้าห้องน้ำก็ไม่เป็นไร

"ฮึ~"

เฝิงรั่วตานมองซูเหมี่ยนที่กำลังยิ้มหน้าระรื่น พลางส่งเสียงฮึใส่เบา ๆ ก่อนจะหยิบบัตรกำนัลช็อปปิ้งออกมาจากกระเป๋าสะพายหลายใบแล้วพูดว่า "เจ้าจินอาน บัตรพวกนี้เธอรับไว้เถอะ"

เมื่อเห็นเจ้าจินอานไม่ยอมรับ เฝิงรั่วตานจึงพูดเสริมว่า "ตอนซูเหมี่ยนไปบ้านเธอ ย่าของเธอยังให้อั่งเปาซูเหมี่ยนเลย"

"อีกอย่าง บัตรพวกนี้ฉันมีเยอะมาก ถ้าไม่ใช้ก็เสียของเปล่า ๆ"

นี่เป็นเรื่องจริง

ไม่ใช่แค่ซูจิ่งสิงหรอก ตอนซูเหมี่ยนไปหาพี่ชายคนโตอย่างซูจิ่งเหยียน พี่สะใภ้ใหญ่ก็หยิบบัตรสารพัดแบบออกมามากมายแล้วถามซูเหมี่ยนว่าอยากไปไหน ราวกับว่าถ้าไม่ใช้บัตรพวกนี้ก็คงเสียเปล่าเช่นกัน

เมื่อมองดูเจ้าจินอานจับมือน้อย ๆ ของซูเหมี่ยน แล้วช่วยจัดชายกระโปรงให้เธอ เฝิงรั่วตานเคยเห็นคนประจบประแจงตัวเองมานับไม่ถ้วน คนกะล่อนลื่นไหลแบบไหนบ้างที่เธอไม่เคยเจอ

เธอเฝ้ามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเดินเลี่ยงออกไปไกลหน่อย

"ฮัลโหล พี่สะใภ้ใหญ่ เจ้าจินอานอยู่ข้าง ๆ ฉันนี่เอง อืม หน้าตาดีมากเลยค่ะ หล่อจริง ๆ ฉันเพิ่งให้บัตรกำนัลเขาไปตั้งหลายใบ ถือเป็นของขวัญแรกพบ"

"ของขวัญแรกพบเหรอ? เธอให้แค่ของขวัญแรกพบเองเหรอ?"

ปลายสายส่งเสียงตอบกลับมาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

เฝิงรั่วตานป้องโทรศัพท์พลางหัวเราะเบา ๆ และเหลือบมองเจ้าจินอานแวบหนึ่ง "นั่นไม่ใช่เรื่องของเราเสียหน่อย เป็นเรื่องของพ่อแม่ต่างหาก พวกเราเป็นแค่พี่สะใภ้ของซูเหมี่ยนนะ"

"...พี่มาเห็นเองก็รู้แล้วล่ะค่ะ"

"เรื่องแบบนี้ พี่ชายสองคนของซูเหมี่ยนพูดไปก็ไม่มีความหมาย พวกเขาไม่มีสิทธิ์ออกเสียงเลยสักนิด"

"ผู้เฒ่าทั้งสองก็คุมซูเหมี่ยนไม่อยู่ ดูสิว่าตามใจซูเหมี่ยนกันขนาดไหน..."

"แล้วดูพี่ชายสองคนของเธอนั่นสิ อยู่ต่อหน้าพ่อไม่กล้าแม้แต่จะผายลม รับโทรศัพท์ทีก็ค้อมหัวก้มตัวงก ๆ ราวกับว่าพ่อจะมองเห็นพวกเขาอย่างนั้นแหละ"

เฝิงรั่วตานใช้คำว่า "ผู้เฒ่าทั้งสอง" แต่พี่สะใภ้ใหญ่ก็ไม่ได้ทักท้วง ซ้ำยังหัวเราะคิกคักอยู่ที่ปลายสาย

"เอาเถอะน่า ซูเหมี่ยนเป็นแบบนี้ พ่อแม่จะตามใจก็เป็นเรื่องธรรมดา"

เฝิงรั่วตานพูดต่อ "พี่ชายสองคนก็เหมือนกัน รักน้องสาวจนไม่รู้จะรักยังไง พี่ไม่รู้หรอก คืนนั้นจิ่งสิงนอนไม่หลับทั้งคืน ตัวเองไม่สะดวกเดินทางก็เลยถีบฉันให้ออกไปรับคนแทน"

"เริ่มถีบตั้งแต่ตีสามเลยนะ! ฉันเป็นเมียเขายังไม่เคยได้รับความใส่ใจขนาดนี้เลย"

พี่สะใภ้ใหญ่หัวเราะชอบใจยิ่งกว่าเดิม

ระหว่างทางกลับมหาวิทยาลัยจากสนามบินหวงฮวา เจ้าจินอานได้รับข้อความสั้นฉบับหนึ่ง

ซวีม่านม่าน : เจ้าจินอาน ฉันสมัครเป็นอาสาสมัครงานเจินหรานคัพของพวกนายแล้วนะ

ที่ห้องเรียนชั้นหนึ่ง ซวีม่านม่านได้พบกับถังเสี่ยวฉิง เฉินเจ๋อเคยบอกว่าถังเสี่ยวฉิงก็เป็นนักศึกษายากจนเหมือนกัน

ในห้องเรียนมีคนอยู่เยอะมาก ผู้คนเดินเข้าออกขวักไขว่ดูวุ่นวายอย่างยิ่ง

ถังเสี่ยวฉิงรู้จักซวีม่านม่าน และรู้ว่าซวีม่านม่านเป็นแฟนของเฉินเจ๋อ เธอจึงพูดกับซวีม่านม่านว่า "เพื่อนซวีม่านม่านคะ อาสาสมัครของพวกเรายังไม่ได้กำหนดเลยว่าจะได้เงินวันละเท่าไหร่"

ซวีม่านม่านตอบว่า "ฉันรู้ ฉันไม่เอาเงินก็ได้"

"..."

ถังเสี่ยวฉิงมองซวีม่านม่านแล้วเตือนด้วยความจริงจังอีกครั้ง "ต้องแขวนป้ายผ้า ต้องจัดวางอุปกรณ์ ต้องตากแดด จัดสถานที่ ยกน้ำ... มีงานเยอะแยะเต็มไปหมดเลยนะคะ อาจจะเหนื่อยหน่อยนะ"

"ซวีม่านม่าน เฉินเจ๋อรู้หรือเปล่าคะว่าเธอมาเป็นอาสาสมัครน่ะ?"

หวังเหวยเทาก็รู้จักซวีม่านม่านเช่นกัน เขาชี้ไปที่กระเป๋าชาเนลที่ซวีม่านม่านสะพายอยู่

ซวีม่านม่านเพิ่งรู้สึกตัวจึงรีบเอาไปซ่อนไว้ด้านหลังแล้วบอกว่า "พรุ่งนี้ฉันจะไม่เอามาแล้วค่ะ"