ตอนที่ 99 เวลา 5, 45

คุยกันอยู่ครู่หนึ่ง

ราวๆ สี่ถึงห้านาที ทั้งคู่ต่างไม่ใช่คนพูดเยอะ

ไม่ได้ปากหวานกะล่อน ไม่ได้พูดจาหวานเลี่ยนหรือมีคารมคมคายพรั่งพรูเป็นชุดๆ

ท้ายที่สุด ซูเหมี่ยนก็พูดขึ้นมาประโยคหนึ่ง "จินอาน ฉันไปหาคุณตลอดเวลาเหมือนเด็กสาวคนอื่นไม่ได้หรอกนะ"

น้ำเสียงของเธอราบเรียบยิ่งนัก

เจ้าจินอานรู้สึกปวดใจอยู่บ้าง

เขานึกถึงคำพูดของต้วนชิวผิงที่บอกว่า "พิการนิดหน่อย" เขาไม่อยากได้ยินใครพูดว่าซูเหมี่ยนพิการ

วันนั้นเขาจึงตัดสายทิ้งไปทันที

ต้วนชิวผิงจะพูดเรื่องอื่นก็ได้ทั้งนั้น ไม่ว่าจะยังเด็กเกินไป หรือต้องดูแลเธอไปตลอดชีวิต ในฐานะแม่ย่อมมีความกังวลใจเรื่องนี้เจ้าจินอานเข้าใจดี แต่เขาไม่อยากได้ยินใครเอาคำว่า "พิการ" มาพูดถึงซูเหมี่ยน

คุณย่าไม่ได้พูดคำสองคำนี้ แม้ตอนเห็นซูเหมี่ยนครั้งแรกจะมีความกังวลใจอยู่บ้างก็ตาม

ขนาดคนปากเปราะอย่างหวังจินหรู... ก็ยังไม่เคยหลุดคำสองคำนี้ออกมาเลย

พูดตามตรง เจ้าจินอานค่อนข้างแปลกใจ เพราะปกติหวังจินหรูเป็นคนพูดจาไม่ค่อยคิด

อีกด้านหนึ่ง

บนเส้นทางเดินกลับหอพัก

สี่สาวต่างพากันเงียบขรึม เอาแต่เดินก้มหน้าก้มตา บางทีอาจกำลังมีความคิดอยู่ในใจคนละแบบ

ขงเจ๋ออวี่เสนอตัวอย่างสุภาพบุรุษว่าจะขับรถมาส่งพวกเธอ แต่ก็ถูกปฏิเสธไป

ไม่มีเหตุผลที่ต้องทำแบบนั้น

เฉินเจ๋อขับรถมาส่งได้ เพราะเขาเป็นแฟนของซวีม่านม่าน

ตอนที่ซวีม่านม่านอยู่บนรถด้วย หรือซวีม่านม่านรับรู้ ทุกคนจะติดรถไปด้วยก็ไม่เป็นไร

เหยาซินรู้สึกอึดอัดในใจ จู่ๆ จึงเอ่ยขึ้นมาว่า "พวกเรา

ไม่มีใครส่งเสียงออกมาสักคน

เหยาซินหันไปมองเสิ่นจื่อเหยียนแล้วกระซิบเสียงเบา "พวกเราทำตัวไม่เข้าข้างเพื่อนแล้วไง เจ้าจินอานเห็นพวกเราอยู่กับขงเจ๋ออวี่เข้าแล้ว..."

กิจกรรมสานสัมพันธ์ระหว่างหอพักในยุคนี้... มีพื้นฐาน 'ความรู้สึก' รองรับอยู่ ไม่อย่างนั้นห้อง 406 กับห้อง 303 คงไม่ส่งข้อความอวยพรปีใหม่ให้กัน และซวีม่านม่านกับเสิ่นจื่อเหยียนก็คงไม่ตอบกลับหลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิง

ดีไม่ดีอาจเป็นซวีม่านม่านกับเสิ่นจื่อเหยียนด้วยซ้ำที่กะเวลาส่งไปให้หลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิงก่อน

ซวีม่านม่านก้มมองกระเป๋าชาเนลที่สะพายอยู่ แล้วทัดปอยผมที่หลุดรุ่ยไปไว้หลังใบหู จู่ ๆ เธอก็เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เหมือนลอยมาจากที่ไกลแสนไกล

"มู่เหยา เจ้าจินอานทำงานพาร์ตไทม์ข้างนอกใช่ไหม"

มู่เหยาเงยหน้าขึ้นมองซวีม่านม่านแล้วพยักหน้า

ความจริงแล้วพวกเธอต่างก็รู้กันอยู่แก่ใจ

"ฉันรู้สึกว่าชีวิตมหา'ลัยของพวกเจ้าจินอานกับถังเสี่ยวฉิงดูมีความหมายและคุ้มค่ามากเลย"

ซวีม่านม่านไม่ได้มองใคร เธอพูดลอย ๆ ไปคนเดียว "ไม่เหมือนพวกเรา วัน ๆ มีเรียนแค่ไม่กี่คาบ พอว่างแล้วก็ไม่รู้จะทำอะไร"

"จื่อเหยียน เธอยังดีกว่ามาก เพราะเธออยู่สโมสรนักศึกษา"

"ไม่เหมือนฉัน... ฉัน...?"

ซวีม่านม่านไม่รู้จะพูดยังไงต่อ ในใจนึกเยาะเย้ยตัวเอง เธอรู้สึกได้ว่าสายตาที่เจ้าจินอานมองขงเจ๋ออวี่ มันเหมือนกำลังบอกว่า 'ฉันยุ่งมาก ส่วนนายมันว่างจนไร้สาระ'

"น่าจะเป็นพวกเรามากกว่า พวกเรามันว่างจนน่าเบื่อสิ้นดี"

ซวีม่านม่านไม่ได้สนใจสโมสรนักศึกษา ไม่สนใจการสอบเรียนต่อปริญญาโท และเธอก็ไม่จำเป็นต้องเรียนต่อโทเพื่ออัปเกรดวุฒิการศึกษาด้วย

แม้แต่ตอนที่เฉินเจ๋อชวนเธอออกไปข้างนอก ซวีม่านม่านก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไร แค่ยอมออกไปเป็นเพื่อนเท่านั้น

มู่เหยายังคงก้มหน้าเงียบ ไม่พูดจาอะไร

เธอคิดว่าเจ้าจินอานไม่รู้เรื่องขงเจ๋ออวี่ ไม่คิดเลยว่าเขาจะมาเห็นเข้าพอดี

ยิ่งไม่คิดว่าขงเจ๋ออวี่จะโทรหาเจ้าจินอาน

เธอไม่ได้ตอบตกลงขงเจ๋ออวี่ แต่ก็รู้ดีว่าคืนนี้เขาพุ่งเป้ามาที่ตน

เรื่องนี้ทุกคนต่างรู้ดีแก่ใจ

จะอธิบายเหรอ?

จะอธิบายยังไงล่ะ?

เจ้าจินอานไม่ได้โง่ แม้แต่ตอนปิดเทอมฤดูร้อนที่เธอไปสังสรรค์กับเพื่อนร่วมรุ่นที่มีโอวเฉียงอยู่ด้วย ทั้งไปร้านเกม กินข้าว ร้องคาราโอเกะ ถึงเขาจะไม่ชอบที่เธอทำแบบนั้น เขาก็ยังเก็บกดเอาไว้ในใจไม่ยอมพูดออกมา

มู่เหยาที่โตขึ้นมาอีกหนึ่งปีรู้สึกอึดอัดทรมานใจอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่เคยคิดจะมีอะไรกับโอวเฉียงจริง ๆ

ที่เมืองจือซิง มู่เหยาเป็นเหมือน 'เจ้าหญิง' ตัวจริง สวย ผลการเรียนดี พ่อแม่ทำงานอยู่กรมสรรพากร เงื่อนไขแบบนี้ในเมืองเล็ก ๆ ระดับอำเภอถือเป็น 'ลูกรักพระเจ้า' ชัด ๆ

มู่เหยาไม่เคยต้องคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นมาก่อน มีแต่คนคอยตามใจเธอ จิตใต้สำนึกของเธอจึงไม่เคยคิดเผื่อคนอื่นเลย

......

ตกดึก

เฉินเจ๋อกลับมาถึงห้องพัก เขาตบขอบเตียงของเจ้าจินอานเบา ๆ แล้วโยนบุหรี่ขึ้นไปให้มวนหนึ่ง

ผู้ชายมักจะไม่พูดขอโทษออกมาตรง ๆ อย่างเป็นเรื่องเป็นราว

หลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิงต่างงงเป็นไก่ตาแตก

ทั้งสองสบตากัน นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?

"พี่เจ๋อ พี่ไปทำอะไรผิดต่อจินอานมาหรือเปล่าเนี่ย"

หลิวช่วงเฟิงยิ้มยิงฟันถาม

"นอนไปเลยไป!"

เฉินเจ๋อพูดอย่างหงุดหงิด

เขารู้ดีว่าถ้าหลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิงรู้เรื่องเข้าก็คงดูถูกเขาเหมือนกัน แม้ว่าเจ้าจินอานกับมู่เหยาจะเลิกกันแล้ว แต่เรื่องนี้ก็ถือว่าไม่ค่อยน่าดูจริง ๆ

หลิวช่วงเฟิงยิ้มร่าพลางยื่นมือไป "งั้นพี่เจ๋อแบ่งให้ผมสักมวนสิครับ เห็นแวบ ๆ เหมือนจะเป็นเหอเทียนเซี่ยเลยนะเนี่ย ฮิ ๆ"

เฉินเจ๋อโยนให้อีกมวนไปทางหลิวช่วงเฟิง

เจ้าจินอานหยิบขึ้นมาดูแวบหนึ่ง ปกติเฉินเจ๋อจะสูบหลานฝู มีแค่ช่วงรายงานตัวเปิดเทอมไม่กี่วันนั้นที่สูบเหอเทียนเซี่ย

เหอเทียนเซี่ยซองละหนึ่งร้อยหยวน

เฉินเจ๋อน่าจะยังไม่ใช่ 'ทายาทเศรษฐี' ถึงระดับนั้น แต่คืนนี้กลับหยิบเหอเทียนเซี่ยมาสูบ

หลิวช่วงเฟิงจุดบุหรี่ พลอยรู้สึกสบายเนื้อสบายตัว จึงนั่งลงบนเตียง

เขาพูดว่า "จินอาน นายเล่นบาสเป็นไหม ฉันกะจะลงแข่งเจินหรานคัพนั่นหน่อย เงินรางวัลตั้งสองแสนหยวนเชียวนะ ถ้าคว้าอันดับหนึ่งมาได้ หารกันก็ได้คนละตั้งหลายหมื่น!!!"

"พอจะซื้อรถได้เลยมั้งเนี่ย"

หลิวช่วงเฟิงมาดมั่นฮึกเหิม เขาอิจฉาที่เฉินเจ๋อขับรถมาเรียนมาก

"ถ้าฉันซื้อรถได้ หลินชิงเสวี่ยต้องยอมเป็นแฟนฉันแน่ ๆ"

กู่เชาเฉิงพยักพเยิดหน้าไปทางห้องน้ำ "ซื้อบีเอ็มดับเบิลยูไม่ได้ แต่ซื้อบ้านได้อยู่นะ"

ตอนนี้ราคาบ้านในจวิ้นซายังไม่สูง เงินหกหมื่นหยวนพอจ่ายดาวน์ได้จริง ๆ ถ้าเป็นห้องขนาดเล็กหน่อยก็จ่ายดาวน์ได้ถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์

เจ้าจินอานยิ้มบาง ๆ "ฝีมือฉันธรรมดามาก เดี๋ยวจะไปเป็นตัวถ่วงพวกนายเปล่า ๆ"

ทันใดนั้นมือถือก็ดัง "ติ๊ง" ขึ้นมาสองครั้ง

อวี๋เฟย : จินอาน นายเล่นบาสเป็นไม่ใช่เหรอ รีบไปสมัครแข่งเจินหรานคัพเร็ว อันดับหนึ่งได้เงินรางวัลตั้งสองแสนหยวนแหนะ!

อวี๋เฟย : ไม่มีนักศึกษาทุนกีฬา นายมีโอกาสแน่นอน!

เจ้าจินอานรู้ว่าการตั้งเงินรางวัลให้สูงขึ้นนั้นถูกต้องแล้ว เขาเคยคิดจะให้อันดับหนึ่งสามหมื่นหยวน อันดับสามหนึ่งหมื่นหยวน แต่แบบนั้นความกระตือรือร้นและกระแสพูดคุยคงจะไม่มากพอ

เหมือนกับที่มีคนสุ่มแจกสิทธิ์ใช้รถบีเอ็มดับเบิลยูในห้องไลฟ์สด สิ่งที่ต้องการก็คือจุดขายนั่นเอง!

ดูสิ แม้แต่ผู้หญิงอย่างอวี๋เฟยยังตื่นเต้นเพราะเงินรางวัลสองแสนหยวนเลย

หากเงินรางวัลมีแค่สามหมื่นหยวน ก็คงจบการแข่งขันไปเงียบ ๆ แค่ในกลุ่มคนชอบเล่นบาสเกตบอลวงแคบ ๆ ต่อให้ได้อันดับหนึ่งก็แบ่งกันได้คนละไม่กี่พันหยวนเท่านั้น

เงินไม่กี่พันหยวน คนอื่นอาจจะอิจฉาอยู่บ้าง แต่ก็แค่นั้นเอง

เฉินเจ๋อเดินออกมาจากห้องน้ำก็เข้าร่วมวงสนทนาด้วย เงินสองแสนหยวนสำหรับทายาทเศรษฐีพวกนี้ก็ถือเป็นเงินก้อนโตเหมือนกัน ครอบครัวพวกเขาอาจจะรวย ทว่าการให้เงินค่าขนมมันเป็นคนละเรื่อง

ส่วนใหญ่มักเป็นทรัพย์สิน ไม่ได้มีเงินสดให้ควักออกมามากมายขนาดนั้น

ตอนนี้เอง มือถือก็ดัง "ติ๊ง" ขึ้นมาอีกครั้ง

เวลา 00.12 น.

เสิ่นจื่อเหยียน : เจ้าจินอาน กิจกรรมเจินหรานคัพที่เมืองมหาวิทยาลัยของเรา นายเป็นคนรับผิดชอบเหรอ

เจ้าจินอานเหลือบมองดู แต่ไม่ได้ตอบกลับ

เสิ่นจื่อเหยียนกลับมาถึงหอพัก อาบน้ำเสร็จแล้วปีนขึ้นเตียง จู่ ๆ ก็พลันนึกถึงข้อความหนึ่งของหลิวช่วงเฟิงขึ้นมา จึงรู้สึกสังหรณ์ใจราง ๆ ว่ากิจกรรมนี้น่าจะเป็นเจ้าจินอานที่ดูแลรับผิดชอบอยู่

หรือแม้กระทั่ง...

เจ้าจินอานไม่ได้โกหก บริษัทนั้นอาจเป็นของเขาจริง ๆ ก็ได้!!!

"จะเป็นไปได้เหรอ"

"เขาจะเอาเงินทุนตั้งต้นทำธุรกิจมาจากไหนกัน"

เสิ่นจื่อเหยียนนอนอยู่บนเตียง เปิดอ่านข้อความของหลิวช่วงเฟิงซ้ำไปซ้ำมาอยู่นาน

หลิวช่วงเฟิง : [เจ้าจินอานกับถังเสี่ยวฉิงไปทำงานพาร์ตไทม์ข้างนอก เจ้าจินอานบอกว่าเป็นบริษัทของเขาเฉยเลย ฮ่า ๆ ๆ]

"เจ้าจินอานไม่ใช่คนแบบนั้น เขาไม่มีทางโกหกหรอก! ขนาดเรื่องที่ย่าขายหมูได้เก้าร้อยหยวนเขายังพูดออกมาต่อหน้าทุกคนได้เลย เขาไม่เหมือนผู้ชายคนอื่น เขาไม่มีทางทำเพื่อ..."

คิดไปคิดมา เสิ่นจื่อเหยียนก็หันไปมองเตียงของมู่เหยา

มู่เหยา เธออาจจะพลาดอะไรไปแล้วจริง ๆ...

จดหมายรักสองฉบับ มู่เหยา เจ้าจินอานหน้าตาดีขนาดนั้น...

ไหนจะกิริยาท่าทางตอนเขากินข้าว ตอนพูดจา...

เสิ่นจื่อเหยียนนึกถึงวันหยุดวันชาติช่วงเปิดเทอมที่ไปปีนเขาเยวี่ยลู่... แล้วก็ก้มมองมือถืออีกครั้ง รู้จักกันมาตั้งนานขนาดนี้ เจ้าจินอานไม่เคยเป็นฝ่ายส่งข้อความหาเธอเลยสักครั้ง

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการหยอดคำหวานหรือทำตัวกะลิ้มกะเหลี่ยเลย!

แม้แต่ช่องทางติดต่อ ก็เป็นตัวเธอเองที่เป็นฝ่ายขอเจ้าจินอานก่อน

แค่จุดนี้ก็ต่างแล้ว ไม่ต้องพูดถึงหลิวช่วงเฟิงหรอก มีคนตั้งมากมายที่คอยเข้าหาเสิ่นจื่อเหยียนอยู่ตลอด

เวลา 05.45 น.

มหาวิทยาลัยซือต้า ห้อง 303

"กริ๊งงง กริ๊งงง"

เสียงโทรศัพท์มือถือแผดดังขึ้น เจ้าจินอานควานมือหามือถืออย่างสะลึมสะลือ "ฮัลโหลครับ"

"จินอาน ฉันอยู่หน้าประตูมหาวิทยาลัยของนายแล้วนะ"

จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงลุกจากเตียงกุกกักโครมคราม เสียงดังเอะอะไปหมด

"จินอาน เช้าขนาดนี้ทำอะไรวะเนี่ย"

ไม่ใช่ว่ารำคาญเสียงดัง แต่เป็นเพราะปกติแล้วเจ้าจินอานไม่เคยทำเสียงดังเอะอะขนาดนี้มาก่อนเลยต่างหาก

เมื่อคืนตอนคุยโทรศัพท์กันเสร็จ ซูเหมี่ยนยังอยู่นครหลวงอยู่เลย เช้าขนาดนี้ก็มาถึงจวิ้นซาเสียแล้ว