ตอนที่ 98 คิดถึงฉันเหรอ

สื่อประชาสัมพันธ์ยังไม่ได้เริ่มติดเลยด้วยซ้ำ มีเพียงห้องทำงานหนึ่งห้องกับโพสต์ที่ลงไว้ในเว็บเซียวเน่ยและมหาวิทยาลัยปักหมุดไว้ให้ ก็มีนักศึกษาชายจำนวนนับไม่ถ้วนแห่กันเข้ามาสอบถามเรื่องกฎกติกาแล้ว

สำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยในจวิ้นซาแล้ว พวกเขาไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายอะไรเพิ่มเติมนัก แค่นั่งรถเมล์มาก็พอ

การจัดทีมแบบ 3 ต่อ 3 ก็ง่ายดาย

โดยเฉพาะพวกผู้ชายที่เล่นบาสเกตบอลเป็นประจำ พวกเขามีเพื่อนที่เล่นเข้าขากันอยู่แล้ว

โจวฉู่ซินโทรศัพท์มาบอกว่า "จินอาน พวกเราทำไม่ทันแล้วค่ะ คนมาสมัครกับสอบถามเยอะมาก ห้องเรียนวุ่นวายจนเละเป็นโจ๊กแล้ว!"

โจวฉู่ซินกับรูมเมทอีกสองคนของเจ้าโป๋หลานก็อยู่ที่นั่นด้วย

รวมถังเสี่ยวฉิงเข้าไปด้วยก็เป็นผู้หญิง 5 คน

ต่อมาเจ้าโป๋หลานโทรตาม เจ้าจื้อหย่งจากวิทยาลัยการเงินจึงมาช่วย แล้วเจ้าจื้อหย่งก็เรียกหวังเหวยเทามาอีกคน

หวังเหวยเทาพูดว่า "ฉันยังอยากลงแข่งอยู่เลยนะ"

เจ้าจื้อหย่งทำหน้าเอือมระอา "ส่วนสูงอย่างมึงจะไปแข่งหาพระแสงอะไร มึงจะได้ที่หนึ่งหรือที่สามกันวะ?"

หวังเหวยเทาตอบ "เน้นการมีส่วนร่วมสิวะ เผื่อฟลุกไง อีกอย่างแข่งในเมืองมหาวิทยาลัยอยู่แล้ว ปกติไม่มีเงินรางวัลยังเล่น 3 ต่อ 3 เลย"

ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องค่าจ้าง มาช่วยกันด้วยใจล้วนๆ ถังเสี่ยวฉิงเป็นพนักงานประจำเพียงคนเดียวของบริษัท เธอจึงรับหน้าที่ดูแลเรื่องอาหารการกิน รวมถึงน้ำแร่และเครื่องดื่มในห้องเรียนที่หยิบดื่มได้ไม่อั้น

เจ้าจินอานยุ่งมาก

ไม่ว่าจะการแข่งบาสเกตบอลหรือโฆษณาทางโทรทัศน์ ทั้งหมดก็เพื่อการประชาสัมพันธ์

ตู้แช่เย็นล็อตที่สามมีจำนวนถึง 4,800 ตู้

เป้าหมายแรกคือเมืองมหาวิทยาลัยและสถาบันอุดมศึกษาต่างๆ ในจวิ้นซา

ผลการแข่งขันไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคืออย่าให้เกิดกรณีที่การแข่งกำลังดุเดือด แต่ตามร้านสะดวกซื้อแถวเมืองมหาวิทยาลัยกับมหาวิทยาลัยต่างๆ ดันกระจายสินค้าไปไม่ทั่วถึง

มหาวิทยาลัยกระจุกตัวอยู่ในเขตเยวี่ยลู่ พนักงานขายแค่คนเดียวในเขตเยวี่ยลู่ไม่มีทางดูแลไหวแน่นอน

เจ้าจินอานจึงเรียกตัวหูเฉินและเจียงกงฉีมา

เจียงกงฉีรู้ดีว่าขอเพียงงานครั้งนี้จัดสำเร็จ ยอดขายพุ่งสูง ตัวเองก็น่าจะได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว

เจ้าโป๋หลานเองก็ยุ่งมาก เธอต้องไปหาโรงพิมพ์ที่มีความรู้เรื่องการออกแบบเพื่อทำสื่อประชาสัมพันธ์

บริษัทไม่มีคนว่างงาน ตอนนี้ทุกคนถูกใช้งานเหมือนหนึ่งคนทำสองแรง

เจ้าโป๋หลานต้องวิ่งวุ่นไปทั่ว ซ่านเหว่ยจึงกลายเป็นคนขับรถให้เธอ

เจ้าจินอานปักหลักคุมการอยู่ที่ห้องทำงาน เพลง "รัก 105 องศาของเธอ" ยังต้องหาบริษัทมาถ่ายทำเอ็มวีเพื่อใช้เป็นโฆษณาประชาสัมพันธ์ และการลงโฆษณาให้ดีที่สุดก็ต้องเป็นช่องหมางกั่วของสถานีโทรทัศน์ดาวเทียมประจำมณฑล

สถานีโทรทัศน์ท้องถิ่น เช่น ช่องเศรษฐกิจ ช่องวิถีเมือง หรือช่องบันเทิง ราคาจะถูกกว่ามาก แต่ผลตอบรับก็ต่างกันลิบลับเช่นกัน

"เงินทั้งนั้นเลยแฮะ"

เจ้าจินอานนวดขมับเบาๆ ชำเลืองดูเวลาก่อนจะปิดคอมพิวเตอร์เพื่อกลับหอพัก

"เถ้าแก่ครับ เดี๋ยวผมขับรถไปส่ง"

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าตรงทางเดินชั้นสอง ซ่านเหว่ยที่ยืนเฝ้าอยู่ข้างรถออดี้ A6 ก็เปิดประตูรถรอทันที

"ไม่ต้องหรอก ผมอยากเดินไปเรื่อยๆ"

เจ้าจินอานอยากเดินเงียบๆ คนเดียวสักพัก เพื่อปล่อยสมองให้โล่ง

ไม่เพียงแต่ซ่านเหว่ย แม้กระทั่งซ่านน่าฉีที่เรียนอยู่ชั้น ม.5 และกำลังยุ่งกับการเรียน ก็ยังรู้ว่าช่วงเวลานี้มีความสำคัญกับบริษัทมากเพียงใด ทุกคนที่มาที่นี่ต่างก้าวเท้าเร่งรีบกันทั้งนั้น

เดือนเมษายน

ลมยามค่ำคืนพัดพาไอเย็นยะเยือก แสงจันทร์ส่องลอดผ่านใบไม้ตกลงมาเป็นดวงแสงระยิบระยับ

เจ้าจินอานคลำซองบุหรี่แล้วก็เปลี่ยนใจเก็บลงไป เขาเงยหน้ามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง ก้มหน้าก้มตานับกระเบื้องปูพื้นสี่เหลี่ยมพลางก้าวเดินไปข้างหน้า ท่าทางการเดินดูไม่ค่อยเป็นจังหวะนัก

ตอนเด็กๆ เขาชอบทำแบบนี้ คือเดินไม่เหยียบเส้น

มันดูไร้สาระ แต่ตอนเด็กกลับรู้สึกสนุกมาก

พอคิดดูตอนนี้ เจ้าจินอานรู้สึกว่าชีวิตในชาติก่อนของเขาก็เหมือนกับวิธีเดินที่เคยทำ... พยายามไม่เหยียบเส้น

เขามองไปรอบๆ ลังเลอยู่ชั่วครู่แล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา

[เธออยู่ที่ไหน?]

เขามองหน้าจอโทรศัพท์ รออยู่สักพักเมื่อไม่มีข้อความตอบกลับ เจ้าจินอานจึงเก็บโทรศัพท์แล้วเดินมุ่งหน้ากลับหอพัก

เดินไปได้ไม่นาน สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างที่คุ้นเคยสองสามคน

"จ้า...เจ้าจินอาน...?"

เหยาซินสังเกตเห็นเจ้าจินอานเป็นคนแรก ไม่รู้ทำไม สีหน้าของเธอจึงเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที

เจ้าจินอานยิ้มและพยักหน้าให้เธอ เป็นการทักทาย

ทันใดนั้น คนที่กำลังนั่งกินบาร์บีคิวปิ้งย่างอยู่หลายคนต่างก็ลุกขึ้นยืน

สีหน้าของเสิ่นจื่อเหยียนและซวีม่านม่านก็ดูอึดอัดไม่เป็นธรรมชาติเช่นกัน

มู่เหยาถึงขั้นดูกระวนกระวายตื่นตระหนก

"จิน...จินอาน..."

เฉินเจ๋อชำเลืองมองคนที่ยังนั่งอยู่ พลางฝืนทำเป็นใจกว้าง ยิ้มแล้วกวักมือเรียกเจ้าจินอาน "จินอาน บังเอิญพวกเรากำลังกินมื้อดึกกันอยู่ นายจะมากินด้วยกันหน่อยไหม?"

เจ้าจินอานมองไปยังคนที่นั่งอยู่ตรงนั้น แล้วก็เข้าใจทันที

เขาหัวเราะเบาๆ "ไม่ต้องหรอก พวกเธอกินกันเถอะ"

"จินอาน..."

มู่เหยารีบวิ่งเข้ามา เจ้าจินอานยกมือขึ้น เป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องเข้ามา

"จินอาน มันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดนะ..."

เมื่อเห็นเจ้าจินอานรักษาระยะห่างกับเธอ มู่เหยาก็รีบร้อนอธิบายจนแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

"ไม่สำคัญหรอก เธอมีอิสระของตัวเอง"

"เจ้าจินอาน มันแค่บังเอิญจริงๆ นะ"

เฉินเจ๋อเองก็ไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี เขาอยู่ห้องพักเดียวกับเจ้าจินอาน วันเปิดเทอมเพิ่งจะพูดในห้องแท้ๆ ว่าไม่ได้อยู่ฝั่งเดียวกับขงเจ๋ออวี่ แต่ตอนนี้กลับมากินมื้อดึกด้วยกัน

"จินอาน... เธอเชื่อฉันสิ มันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดจริงๆ นะ"

มู่เหยาคว้าแขนของเจ้าจินอานไว้ ส่ายหน้าด้วยสีหน้าอ้อนวอน

เจ้าจินอานก้มหน้ามอง น้ำเสียงอ่อนโยน "เธอไม่จำเป็นต้องอธิบายกับผมหรอก จริงๆ นะ"

"จินอาน เธอฟังฉันอธิบายก่อน..."

"งั้นเธอก็อธิบายมาสิ"

"..."

มู่เหยาพลันพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรดี

เจ้าจินอานยิ้มบางๆ "ยังจำโอวเฉียงตอนปิดเทอมฤดูร้อนได้ไหม"

มู่เหยา : "..."

"จินอาน ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะ จริงๆ นะ ฉันไม่เคยคิดไปในแง่นั้นเลย"

มู่เหยาถึงเพิ่งได้สติว่าตัวเองไม่ได้นึกถึงความรู้สึกของเจ้าจินอานเลยจริงๆ เธอจำได้ว่าอวี๋เฟยเคยเตือนเธออยู่ครั้งหนึ่งว่า โอวเฉียงชอบเธอ หากมีการรวมกลุ่มที่มีเขาอยู่ด้วย เธอควรไปร่วมให้น้อยลง

เจ้าจินอานดึงแขนออก แล้วพยักหน้าให้เสิ่นจื่อเหยียนกับซวีม่านม่านถือเป็นการทักทาย

เมื่อก่อนเขาก็ทักทายแบบนี้

ที่ต่างไปคือครั้งนี้ไม่ได้เดินเข้าไปหาแล้วพูดว่า "สวัสดีครับทุกคน"

ซวีม่านม่านและเสิ่นจื่อเหยียนรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ได้แต่ยิ้มแล้วพยักหน้าตอบกลับไป

ไม่รู้ว่าทำไม ทั้งที่มีคนอยู่มากขนาดนี้ และร้านแผงลอยมื้อดึกริมทางก็มีคนเยอะแยะ แต่เสิ่นจื่อเหยียนกับซวีม่านม่านกลับรู้สึกไปเองราวกับว่าพวกเธอได้ "ทรยศ" เจ้าจินอาน

"เจ้าจินอาน!"

เสิ่นจื่อเหยียนเดินเข้ามา "มันไม่ได้เป็นอย่างที่นายคิดจริงๆ นะ แค่บังเอิญเจอกันก็เลย..."

เจ้าจินอานหัวเราะออกมาคำหนึ่ง

เสิ่นจื่อเหยียนอ้าปากค้างแล้วพูดต่อไม่ออก มันเข้าข่ายปิดหูขโมยกระดิ่งหลอกตัวเองจริงๆ

คนฉลาดไม่จำเป็นต้องพูดออกมา การฝืนอธิบายแบบนี้ไม่ใช่แค่ดูถูกสติปัญญาของอีกฝ่าย แต่กลับยิ่งทำให้ตัวเองดูโง่เขลาเสียมากกว่า

จะไปมีความบังเอิญอะไรที่ไหน สู้บอกว่าเป็น "ความบังเอิญ" ที่ขงเจ๋ออวี่จงใจสร้างขึ้นมายังจะดีกว่า

คำโกหกแบบนี้คงหลอกได้แค่คนอย่างหลิวช่วงเฟิงเท่านั้น จำเป็นต้องให้เจ้าจินอานพูดจี้ใจดำออกมาตรงๆ ด้วยหรือ เสิ่นจื่อเหยียนหันกลับไปมองแวบหนึ่ง ทุกคนต่างก็รู้แก่ใจดี

ซวีม่านม่านไม่ได้คิดที่จะอธิบายแต่แรกแล้ว

"ผมไปล่ะ พวกเธอกินกันตามสบายนะ" เจ้าจินอานพูดจบก็หมุนตัวเดินจากไป

"เจ้าจินอาน ในที่สุดก็ได้เจอกันสักที คุยกันสักสองสามคำไหม?"

ตอนนั้นเองขงเจ๋ออวี่ก็เอ่ยปากขึ้น เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองเจ้าจินอานด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า เขายอมรับว่าเจ้าจินอานหล่อเหลาไม่เบา แต่ขงเจ๋ออวี่ที่อยู่ปีสามแล้วกลับมั่นใจในตัวเองเป็นอย่างยิ่ง

ต้นทุนและเงื่อนไขของตัวเขาเองก็ไม่ได้ด้อยเลย

หากใช้แวดวงที่เฉินเจ๋อนิยามไว้ ขงเจ๋ออวี่ก็นับว่าพอมีหน้ามีตาอยู่ในกลุ่ม "ทายาทเศรษฐีรุ่นสอง" ของจงหนานอยู่บ้าง

ท่ามกลางสายตาของสาวๆ หลายคน เจ้าจินอานหยุดฝีเท้าแล้วหันกลับมา "ไม่สนใจครับ"

"ไม่เสียเวลานายเท่าไหร่หรอกน่า"

"งั้นก็พูดมาสิ"

ขงเจ๋ออวี่ : "..."

ไม่ใช่ว่านายควรจะเดินข้ามมาหรอกเหรอ? จะให้พูดกันตรงๆ แบบนี้น่ะนะ?

มุมปากของซวีม่านม่านยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ อย่างเงียบเชียบ เธอเอียงตัวก้มหน้าลงเล็กน้อยเพราะไม่อยากให้ใครสังเกตเห็น

เสิ่นจื่อเหยียนก็ยิ้มออกมาเช่นกัน

ขงเจ๋ออวี่หยิบเบียร์ขึ้นมาทำท่าเชิญชวน "มาดื่มด้วยกันหน่อยไหม?"

เจ้าจินอานมองเบนซ์ที่จอดอยู่ไม่ไกล รวมถึงบีเอ็มดับเบิลยูของเฉินเจ๋อ แล้วพูดว่า "ไม่ดื่มครับ เราก็ไม่ได้รู้จักกัน นายมีอะไรจะพูดก็พูดมาตอนนี้เลย"

ขงเจ๋ออวี่ : "..."

พูดทื่อๆ ตรงๆ แบบนี้จะให้พูดยังไงล่ะ?

ขงเจ๋ออวี่ถือขวดเบียร์ค้างไว้ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เจอกับคนแบบนี้ เขาเคยคิดว่าเจ้าจินอานอาจจะโมโห อาจจะตอบโต้อย่างเผ็ดร้อน และคิดไว้ด้วยว่าถ้าเจ้าจินอานเปิดปากก่อน ตนจะรับมืออย่างมีมารยาทและภูมิฐานอย่างไร

แต่กลับไม่ได้คาดคิดถึงสถานการณ์แบบนี้เลยแม้แต่น้อย

เจ้าจินอานพูดต่อ "ถ้านายไม่มีอะไรจะพูด วันหลังก็อย่าโทรหาผมอีก"

"อะไรนะ!?"

"นายจะจีบผู้หญิงก็เป็นสิทธิ์ของนาย... แต่นายโทรหาคนอื่นทำไม?"

พวกผู้หญิงหันขวับไปมองขงเจ๋ออวี่ทันที นี่เป็นเรื่องที่พวกเธอคิดไม่ถึงเลยจริงๆ

มู่เหยาเองก็มีสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

พอโดนสาวๆ หลายคนจ้องมองแบบนี้ รุ่นพี่ขงเจ๋ออวี่ก็เริ่มรักษามาดสุภาพบุรุษไว้ไม่อยู่ เขาไม่คิดเลยว่าเจ้าจินอานจะพูดจาตรงไปตรงมาขนาดนี้ แถมอีกฝ่ายยังแค่พูดความจริงล้วนๆ อีกต่างหาก

ขงเจ๋ออวี่เหลือบมองมู่เหยาแวบหนึ่ง เขายังไม่ถึงกับไร้ยางอายขนาดที่ว่าทำแล้วจะไม่กล้ายอมรับ

"กริ๊งงง"

ตอนนั้นเองเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น

เจ้าจินอานหยิบขึ้นมาดูแวบหนึ่ง แล้วรีบสาวเท้าเดินออกไปทันทีโดยไม่ได้บอกลาใครเลย

"ฉันอิ่มแล้ว"

ซวีม่านม่านมองตามเจ้าจินอาน ก่อนจะหยิบกระเป๋าบนเก้าอี้ขึ้นมาแล้วบอกว่าตัวเองขอตัวกลับหอก่อน

เสิ่นจื่อเหยียนก้มดูเวลาแล้วเอ่ยว่า "หอพักใกล้จะปิดประตูแล้ว พวกเราขอกลับก่อนนะ"

เฉินเจ๋อหยิบกุญแจรถขึ้นมาพลางพูดว่า "เดี๋ยวผมไปส่งพวกคุณเอง"

"ไม่ต้องหรอก พวกเราเดินย่อยอาหารดีกว่า เวลาก็กำลังพอดีด้วย"

ซวีม่านม่านเคยได้ยินเฉินเจ๋อบอกว่าเจ้าจินอานกับถังเสี่ยวฉิงไปทำงานพิเศษข้างนอก เจ้าจินอานกลับมาดึกขนาดนี้คนเดียว... ซวีม่านม่านพลันรู้สึกว่าชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยของตัวเองช่างดูไร้แก่นสารเหลือเกิน

อีกด้านหนึ่ง

เจ้าจินอานเดินเลี่ยงออกไปไกลหน่อยแล้วกดรับสาย

ซูเหมี่ยนเอ่ยว่า "จินอาน เมื่อกี้ฉันเผลองีบหลับไป เพิ่งจะเห็นข้อความของเธอน่ะ"

เจ้าจินอานก้มดูเวลา ห้าทุ่มยี่สิบห้า แล้วพูดว่า "เวลานี้หลับไปแล้ว ทำไมถึงตื่นขึ้นมาอีกล่ะครับ"

ซูเหมี่ยนพูดว่า "ตอนกลางวันฉันนอนเยอะไปหน่อยน่ะสิ"

"อืม"

เจ้าจินอานนึกขึ้นได้ว่าซูเหมี่ยนออกไปเที่ยวไหนคนเดียวไม่ได้อยู่แล้ว ว่างๆ ก็คงได้แต่นอนพักผ่อนไม่ใช่หรือไง

ซูเหมี่ยนพูดว่า "จินอาน เธอคิดถึงฉันเหรอ"

เจ้าจินอานเงียบไปครู่หนึ่ง "เปล่าครับ"

ซูเหมี่ยนพูดว่า "จินอาน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอติดต่อมาหาก่อน เธอต้องคิดถึงฉันแน่ๆ เลย"