ตอนที่ 97 ผมไม่ได้มีรสนิยมแบบนั้น

"คุณเจ้า คุณลั่ว ตู้แช่เย็นหนึ่งตู้ถ้าจัดแบบนี้จะจุสินค้าได้มูลค่าราวเจ็ดร้อยหยวนครับ"

ภายในห้องทำงาน

ลั่วจิ่นจือมาถึงแล้ว

เจียงกงฉีลองจัดวางสินค้าของบริษัทอยู่หลายรอบ จนได้วิธีจัดวางที่ดีที่สุด ทั้งในแง่ความเหมาะสมและมูลค่าสินค้า

ถังเสี่ยวฉิงคอยช่วยและให้ความเห็นอยู่ข้าง ๆ เธอก็เป็นอีกคนที่ต้องวิ่งลุยตลาดแนวหน้าทุกวันเช่นกัน

เจ็ดร้อยห้าสิบหยวน คือราคาขายในท้องตลาดของตู้แช่รุ่นนี้

แต่ราคาส่งที่บริษัทตกลงกับหลิวชวนไว้คือ สี่ร้อยสี่สิบหยวน

เจ้าจินอานหยิบน้ำแร่จากตู้แช่ขึ้นมาขวดหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเจ้าโป๋หลานที่สวมชุดทำงาน "เจ้าโป๋หลาน ไปออกใบสั่งซื้อ สั่งเพิ่มกับเถ้าแก่หลิวชวนอีกห้าหมื่นตู้"

เจ้าโป๋หลาน : ⊙▂⊙

ลั่วจิ่นจือล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง เผยรอยยิ้มผ่อนคลายบนใบหน้า

เธอเคยคิดว่าเจ้าจินอานเป็นเด็กหนุ่มว่านอนสอนง่าย ไม่มีพิษมีภัยหรือความดุดันแม้แต่น้อย

นึกไม่ถึงเลยว่า... ก้าวแต่ละก้าวของเขาจะใหญ่ขนาดนี้

เมื่อเห็นว่าในห้องทำงานมีถังเสี่ยวฉิงกับเจียงกงฉีอยู่ด้วย เจ้าโป๋หลานจึงดึงตัวเจ้าจินอานไว้แล้วกระซิบเสียงเบา "จินอาน นายรู้ไหมว่าตู้แช่ห้าหมื่นตู้มันเป็นเงินเท่าไหร่"

"ยี่สิบสองล้านหยวนเชียวนะ!"

"ถึงจะจ่ายมัดจำแค่สามสิบเปอร์เซ็นต์ ก็ต้องใช้ตั้งหกล้านหกแสนหยวนแล้ว!"

"บริษัทมีเงินเยอะขนาดนั้นที่ไหนกัน ฉันจะเอาอะไรไปจ่าย แล้วต่อให้มี ค่าใช้จ่ายอื่น ๆ จะไม่ต้องจ่ายเหรอ ทั้งค่าเช่าเอย เงินเดือนพนักงานเอย จะไม่ต้องจ่ายกันแล้วใช่ไหม"

"ใครบอกให้เธอจ่ายทีเดียวห้าหมื่นตู้ล่ะ"

เจ้าจินอานไม่ได้ลดเสียงลงเลย "เธอก็แค่บอกเถ้าแก่หลิวไปว่า ยอดสั่งซื้อล็อตที่สองของบริษัทเรามีห้าหมื่นตู้ แล้วจ่ายมัดจำก้อนแรกไปแค่หนึ่งหมื่นตู้เพื่อล่อให้เขาดีใจก่อน"

ลั่วจิ่นจือหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะช่วยเสริมว่า "พอได้ยินยอดห้าหมื่นตู้ เถ้าแก่หลิวก็มีความหวังแล้ว"

"ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ"

ลั่วจิ่นจือพูดต่อ "เขาจะเพิ่มสายการผลิตน่ะสิ"

พูดเพียงเท่านี้ก็กระจ่างแจ้ง

เจ้าโป๋หลานเข้าใจทันที แม้แต่ถังเสี่ยวฉิงก็ยังฟังออก

ถ้าแค่นี้ยังไม่เข้าใจ ก็คงไม่เหมาะจะเป็นผู้บริหารของบริษัท

ถ้าอย่างนั้นก็สู้เป็นพนักงาน ทำหน้าที่ตามตำแหน่งของตัวเองให้ดีไปก็พอ

"แล้วเรื่องเครดิตสี่เดือนล่ะ... ตู้แช่ล็อตแรกหกร้อยตู้ อีกไม่นานก็ทยอยถึงกำหนดชำระแล้วนะ"

เจ้าโป๋หลานเป็นฝ่ายบัญชีของบริษัท จึงจำเป็นต้องเตือนสติเจ้านายทั้งสองคน

นี่คือหน้าที่ความรับผิดชอบของเธอ

ลั่วจิ่นจือยักไหล่ ยิ้มน้อย ๆ

เจ้าโป๋หลานหันไปมองเจ้าจินอานอีกครั้ง เขาก็ไม่มีปฏิกิริยาอะไรเช่นกัน เอาแต่จดจ่ออยู่กับการจัดวางสินค้าในตู้แช่

เอาเถอะ

คนเป็นเจ้านายก็แบบนี้จริง ๆ ขอแค่ยัง 'ดึง' เงินหรือ 'เอา' ของมาหมุนได้... ก็ไม่สนผลลัพธ์ที่จะตามมาทีหลังแล้ว

ในที่สุดเจ้าจินอานก็เอ่ยปาก "เงินค่าตู้แช่เก็บคืนมาได้แน่นอน"

เจียงกงฉีรีบพูดสนับสนุนทันที "ซื้อสินค้าเจ็ดร้อยแถมตู้แช่มูลค่าเจ็ดร้อย ก็เท่ากับได้สินค้าฟรี ถึงตอนเราไปเจรจาจะยากกว่าการลงของให้ก่อน แต่ก็ไม่น่ามีปัญหาใหญ่อะไรครับ"

"เงินเจ็ดร้อยหยวนไม่ได้เยอะเลย แถมพวกเขายังได้ตู้แช่ไปอีกตู้ด้วย"

"ฉันรู้"

เจ้าโป๋หลานหยิบขวดน้ำแร่ขึ้นมา "แต่วัตถุดิบสินค้ามันก็มีต้นทุนนะ อย่างขวดขนาดห้าร้อยมิลลิลิตรนี้ ขวดละสองเหมา อีกแบบที่แพงกว่าหน่อยก็สองเหมาห้า"

"แล้วยังมีค่าขนส่งอีก ฉันเพิ่งเคลียร์เงินให้คนขับรถไปไม่กี่คนนี้เอง"

"รถบรรทุกหกจุดแปดเมตร เที่ยวละสามพันสองร้อยหยวน พวกนี้ต้องจ่ายเงินสดทั้งนั้น"

เจ้าโป๋หลานเป็นนักบัญชี หน้าที่ของเธอคือเตือนเรื่องความเสี่ยง ไม่ใช่ราดน้ำมันลงกองไฟคอยยุยงให้ทุกคนเดินหน้าลุยอย่างเดียว

"แล้วก็คุณเจ้าคะ ศึกบาสเกตบอล 3 ต่อ 3 ของคุณ กับโฆษณาเพลงนั่น... ล้วนต้องใช้เงินทั้งนั้น ไม่มีใครยอมให้เราติดหนี้หรอกนะ"

เจ้าจินอานหันไปมองลั่วจิ่นจือ

ลั่วจิ่นจือพูดขึ้น "ฉันวิ่งไปธนาคารมาหลายรอบแล้ว หนี้สี่ล้านที่ค้างอยู่ ธนาคารยอมแค่ขยายเวลาชำระหนี้ออกไปให้ แต่ถ้าจะขอกู้เพิ่มล่ะก็... ธนาคารก็เป็นแบบนี้แหละ พวกเธอคงไม่รู้หรอก"

"ยิ่งมีเงิน เขาก็ยิ่งอยากปล่อยกู้ให้ แต่ยิ่งไม่มีเงิน ก็ยิ่งกู้ไม่ได้เลยสักแดงเดียว"

คำพูดของลั่วจิ่นจือถือว่าแทงใจดำและเผยธาตุแท้ของระบบธนาคารออกมาตรง ๆ

เรื่องนี้ถังเสี่ยวฉิงกับเจียงกงฉียังฟังไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรนัก

การกู้เงินจากธนาคารไม่ใช่เพราะธุรกิจต้องการเงินหรอกหรือ

เจ้าจินอานก้มมองโทรศัพท์มือถือ คิดไปคิดมาก็ช่างมันดีกว่า

ซูเหมี่ยนส่งข้อความมาแค่ฉบับเดียวตั้งแต่วันที่สองของเทศกาลตรุษจีน: 'จินอาน ฉันกลับนครหลวงแล้วนะ'

"ไม่ต้องกังวลเกินไปหรอก พอตู้แช่ล็อตหน้ามาถึงก็ทำตามแผนนี้ ตู้แช่หนึ่งตู้ยังไงก็ดึงเงินกลับมาได้ราวเจ็ดร้อยหยวน เรื่องต้นทุนยังไม่ต้องพูดถึง อย่างน้อยบริษัทก็มีเงินทุนหมุนเวียนแล้ว"

เจ้าจินอานไม่ได้หยิบยกเรื่องที่ลั่วจิ่นจือเคยติดหนี้ธนาคารสี่ล้านหยวนขึ้นมาพูดซ้ำอีก

ลั่วจิ่นจือมองเจ้าจินอานแวบหนึ่งแล้วเอ่ยยิ้ม ๆ "ก็คิดซะว่าส่งของเจ็ดร้อยหยวนแถมตู้แช่ไปเครื่องหนึ่งแล้วกันค่ะ"

เจ้าจินอานสั่งการ "เจ้าโป๋หลาน ล็อตแรกหกร้อยเครื่อง ล็อตที่สองหนึ่งพันเครื่อง พอครบกำหนดชำระเงินก็เคลียร์ยอดค้างจ่ายให้เถ้าแก่หลิวไปก่อนเลย แล้วก็เร่งให้เขาผลิตให้เร็วขึ้นด้วย"

"รับทราบค่ะ ประธานเจ้า"

เจ้าโป๋หลานฟังเข้าใจชัดเจน เจ้าจินอานไม่ได้พูดถึงล็อตสี่พันแปดร้อยเครื่องนี้เลย

"ประธานลั่ว ออเดอร์ห้าหมื่นเครื่องนี้สั่งไปแล้ว คุณไปเฉินเฉิงได้แล้วครับ"

เจ้าจินอานพูดเสริม

ลั่วจิ่นจือพยักหน้า พลางเอ่ยอย่างทอดถอนใจ "ฉันรอวันนี้มานานแล้วล่ะค่ะ"

ซีรีส์ "ตงเจียง" ไม่เคยตีตลาดออกไปพ้นเมืองจือซิงได้อย่างแท้จริง แต่ซีรีส์ "เจินหราน" ทำให้ลั่วจิ่นจือมองเห็นความหวัง แม้จะไม่มีแรงหนุนจากการโฆษณา ทว่าหลังจากมีตู้แช่เข้ามา

ยอดขายในเมืองจือซิงก็พุ่งสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เรื่องนี้เจ้าโป๋หลานสัมผัสได้ลึกซึ้งที่สุด เนื่องจากระบบการกระจายสินค้าลงหน้าร้าน บริษัทจึง "รายรับไม่พอกับรายจ่าย" ติดต่อกันนานหลายเดือน แต่เงินทุนหมุนเวียนของบริษัทกลับยิ่งมายิ่งก้อนใหญ่ขึ้น

ยังไม่มีกำไร และคำนวณกำไรออกมาไม่ได้ งานในแต่ละวันของเจ้าโป๋หลานจึงเป็นการ "กู้เงินตรงนี้ไปโปะตรงนั้น"

ทุกวันต้องโทรหาพนักงานขาย รวมถึงเซลส์ในเมืองจือซิง

วันนี้เก็บเงินค่าสินค้าได้เท่าไร ต้องโอนเข้าบริษัททันที

ประการแรก กังวลว่าเซลส์จะถือเงินค่าสินค้าไว้มากเกินไปจนหอบเงินหนี

ประการที่สอง สายป่านทางการเงินของบริษัทตึงมือมากจริง ๆ

ภายใต้ระบบการขายแบบนี้ ในยุคที่ยังไม่มีวีแชต ไม่มีอาลีเพย์ แถมยอดเงินก็ไม่ได้เยอะ จะให้เถ้าแก่ร้านสะดวกซื้อโอนเงินเข้าบริษัทก็ไม่ค่อยตรงกับความเป็นจริงนัก ยุคนี้หลาย ๆ บริษัทต่างก็ทำกันแบบนี้

เจ้าจินอานจึงค่อนข้างไม่ชินอยู่บ้าง

บางครั้งเวลาซื้อของ เขายังติดนิสัยล้วงมือถือออกมากวาดสายตามองหาคิวอาร์โค้ด

วันนั้นเขาเคยพูดว่า ทุกคนต่างก็เป็นคนที่ประหยัดมัธยัสถ์

ไม่ว่าจะถังเสี่ยวฉิงหรือเจ้าโป๋หลาน ต่างก็ทุ่มเททำเพื่อบริษัทอย่างสุดความสามารถ

ลั่วจิ่นจือกับเจ้าจินอานไม่เคยคิดเรื่องการระดมทุน การระดมทุนในตอนนี้บริษัทย่อมไม่ได้มูลค่าประเมินที่ดีแน่ และอีกอย่าง กลุ่มทุนใหญ่ก็คงไม่มีใครมองเห็นค่า

นี่คืออุตสาหกรรมแบบดั้งเดิม ไม่ใช่อินเทอร์เน็ต

วงการอินเทอร์เน็ตขอแค่เล่า "สตอรี่" เป็น เล่าสตอรี่ได้ดี ก็ดึงเงินระดมทุนมาได้แล้ว

พอลับหลังคนอื่นเดินออกจากห้องทำงาน ลั่วจิ่นจือก็เอนหลังทิ้งตัวลงบนโซฟา ถอดรองเท้าส้นสูงออกแล้วพาดเท้าไว้บนโต๊ะน้ำชา

"จินอาน ฉันจะไปเฉินเฉิงแล้วนะ แม่ของนายก็อยู่ที่เฉินเฉิงใช่ไหม?"

"จริงสิ นายยังมีน้องสาวอีกคนด้วยนี่"

เจ้าจินอานเหลือบมองลั่วจิ่นจือ พลางย่นจมูก

ลั่วจิ่นจือยกเท้าขึ้นทางเจ้าจินอานแล้วหัวเราะ "หอมนะ นายอยากลองดมดูไหมล่ะ?"

เจ้าจินอานส่งเสียง "ซี๊ด" ออกมา "ทำไมคุณชอบเอาเรื่องเท้ามาเล่นอยู่เรื่อยเลย? คราวที่แล้วก็ทีหนึ่งละ ดูหน้าผมเหมือนพวกคลั่งเท้าผู้หญิงรึไง?"

"พวกผู้ชายอย่างพวกนายบางคนก็ชอบเท้าผู้หญิงไม่ใช่เหรอ?"

ลั่วจิ่นจือหัวเราะร่า เธอชอบแหย่เจ้าจินอานเล่นแบบนี้แหละ

เจ้าจินอานกลอกตาใส่เธอ "ผมไม่มีรสนิยมแบบนั้นหรอก"

แต่ก็ต้องยอมรับว่า เรียวขาทั้งสองข้างของลั่วจิ่นจือกลมกลึงเหยียดตรง ทั้งยังดูมีน้ำมีนวล กางเกงสแล็กเข้ารูปกระชับแนบเนื้อ เจ้าจินอานพลันนึกไปถึง "การกอดคราวนั้น" กับเฉิงจื่อเหลียนขึ้นมา

เฉิงจื่อเหลียนจะดูอวบอิ่มมีน้ำมีนวลกว่า แต่ด้วยเรื่องของอายุแล้ว ความเต่งตึงกระชับคงสู้ไม่ได้

"ทางเฉินเฉิงผมฝากคุณด้วยนะ"

"ได้ค่ะ"

ตอนที่ลั่วจิ่นจือมาจวิ้นซา เธอไปแค่ที่โกดังเก็บของ ไม่ค่อยได้เข้ามายุ่งเรื่องฝ่ายขาย เหมือนว่าเธอกับเจ้าจินอานแบ่งหน้าที่กันแล้ว ตู้แช่เย็นสี่พันแปดร้อยเครื่องรอบนี้ถูกขนส่งมาที่จวิ้นซาทั้งหมด

ตลาดเมืองเอกของมณฑลยังไงก็ใหญ่กว่าระดับเมืองรองมากโข

ลั่วจิ่นจือพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยด้วยความหวังดี "นายมีพี่สาวอยู่ที่เฉินเฉิงคนหนึ่งใช่ไหม ในเมื่อบริษัทจะขยายสาขาไปที่เฉินเฉิงแล้ว จะให้จัดหางานให้พี่สาวนายสักตำแหน่งไหมล่ะ?"

"ฉันยอมเสียเปรียบหน่อย นายจะให้เงินเดือนสูงหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอกนะ"

เจ้าจินอานส่ายหน้า "ไม่จำเป็นครับ"

เขาคลิกเปิดพอร์ตหุ้นของตนเอง กระแสหลักของตลาดกระทิงถูกป่าวร้องมานานแล้ว

มีผู้คนหลั่งไหลแห่กันเข้ามาในตลาดหุ้นมากมายเหลือเกิน

มีผู้เชี่ยวชาญถึงกับตะโกนป่าวร้องว่า ตลาดกระทิงรอบนี้ดัชนีรวมจะทะยานแตะหนึ่งหมื่นจุด!!!

ตลาดกระทิงที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ทำให้ผู้คนคลุ้มคลั่งจนแทบเสียสติ

แต่เจ้าจินอานรู้ดีว่า ในเดือนตุลาคมดัชนีรวมจะไปแตะที่ 6,124 จุด

นี่คือจุดสูงสุดในประวัติศาสตร์!

ซึ่งจนถึงปี 2025 ก็ยังไม่มีใครทำลายสถิตินี้ได้!

การพังทลายและตลาดหมี รวมถึงวิกฤตซับไพรม์ ล้วนเริ่มต้นขึ้นในปีนี้นี่เอง

ดัชนีรวมดิ่งฮวบจาก 6,124 จุดลงมาเหลือ 1,664 จุด ร่วงลงมามากกว่า 70%

เมื่อมองดูตัวเลข 4.12 ล้านในบัญชี ตลาดกระทิงยังไม่สิ้นสุดลง เจ้าจินอานก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง เงินที่ลั่วจิ่นจือขายหุ้นได้ยังไม่ได้ถอนออกไป หากบริษัทจำเป็นต้องใช้จริง ๆ ก็คงทำได้เพียงดึงเงินก้อนนี้ออกมา

ลั่วจิ่นจือไม่ได้ถือสากับเจ้าจินอานมากความ และเจ้าจินอานเองก็ไม่อาจไปถือสากับลั่วจิ่นจือได้มากความเช่นกัน

เจ้าโป๋หลานถือเอกสารไปยังคณะกรรมการสันนิบาตเยาวชนของมหาวิทยาลัย แล้วยื่นเอกสารโครงการ "ศึกเจินหรานคัพอุดมศึกษามณฑลเซียงหนาน"

ทางมหาวิทยาลัยใจกว้างจัดสรรห้องเรียนห้องหนึ่งให้ใช้เป็นสำนักงานเตรียมการจัดกิจกรรม

การแข่งแบบ 3 ต่อ 3 ไม่ได้ต้องการพื้นที่อะไรมากมาย ขอแค่มีสนามบาสเกตบอลครึ่งสนามก็พอ

โจวฉู่ซินก็มาช่วยงานด้วย

ถังเสี่ยวฉิงเองก็วางงานในมือลง แล้วทุ่มเทให้กับการจัดกิจกรรมครั้งนี้

เจ้าโป๋หลานบอกว่าต้องเตรียมสื่อประชาสัมพันธ์อีกเพียบ ซึ่งต้องใช้เงินไม่น้อยเลย เงินรางวัลเป็นแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น

เจ้าจินอานกำหนดเงินรางวัลเอาไว้แล้ว

อันดับหนึ่ง 200,000 หยวน อันดับสอง 100,000 หยวน อันดับสาม 50,000 หยวน

ดูเหมือนไม่มาก แต่เมืองมหาวิทยาลัยจวิ้นซากลับคลั่งไคล้กันแทบแตก

ถ้าคว้าแชมป์มาได้ สามคนก็แบ่งกันได้คนละ 66,000 หยวน ต่อให้มีตัวสำรองอีกสองคน แต่ละคนก็ยังแบ่งได้ถึง 40,000 หยวน!

ที่สำคัญที่สุดคือ ไม่ได้จัดแข่งในสายเดียวกับพวกนักศึกษาสายพละ

นั่นหมายความว่าทุกคนต่างก็มีโอกาส

ทุกคนต่างเป็นมือสมัครเล่น มือสมัครเล่นแข่งกับมือสมัครเล่นเหมือนกัน