ตอนที่ 96 ฉันไม่ได้โง่ แค่เห็นเธอยิ้มแล้วสมองมันช็อตไปหน่อย

ถังเสี่ยวฉิงทะนุถนอมช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเจ้าจินอานเป็นอย่างมาก

เจ้าจินอานพบว่าการขับรถตู้ให้ความรู้สึกไปอีกแบบหนึ่ง

เขาไม่ได้มาทำเอาหน้า ไม่ได้เลียนแบบบิ๊กบอสอินเทอร์เน็ตคนไหนที่ไปขี่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้าส่งเดลิเวอรี ตอนนี้เขาก็ยังไม่ได้อยู่ในสถานะระดับนั้น แต่เป็นเพราะเขาไม่เคยทำงานฝ่ายขายมาก่อน จึงจำเป็นต้องลงมาสำรวจตลาดด่านหน้าด้วยตัวเอง

หลิวหยางกับหนิงเซียงอยู่ห่างไกลจากตัวเมือง ถังเสี่ยวฉิงเคยมาที่นี่แล้วสองสามครั้ง

พอสังเกตเห็นเจ้าจินอานมองมา ถังเสี่ยวฉิงก็ขยับตัวนั่งตัวตรง แล้วเปิดสมุดบันทึกที่เขียนตัวหนังสือไว้จนแน่นเอี้ยด

เจ้าจินอานเปิดบทสนทนา "แม่ของเธอเป็นยังไงบ้าง"

ถังเสี่ยวฉิงหันตัวมองเจ้าจินอานทันที "แม่ฉันบอกว่าขอบคุณนายมาก ให้ฉันตั้งใจทำงานกับนายให้ดี เรียนจบแล้วก็ทำงานกับนายต่อไป แม่บอกว่าคนเราต้องไม่ลืมบุญคุณคนค่ะ"

เจ้าจินอานยิ้มบางๆ "ผมหมายถึงสุขภาพของแม่เธอเป็นยังไงบ้าง"

แววตาของถังเสี่ยวฉิงหม่นลง "ก็เหมือนเดิมค่ะ เจ้าจินอาน นายให้เงินฉันมาหกร้อยหยวน ก่อนมามหาวิทยาลัยฉันซื้อยาให้แม่ไปครึ่งปี พอกลับไปคราวนี้..."

"เจ้าจินอาน ปีนี้บริษัทพวกเราจะทำเงินได้เยอะไหม"

ถังเสี่ยวฉิงก้มหน้าพูด "ฉันอยากรีบรับแม่มาอยู่ด้วยกันที่จวิ้นซา ถ้าไม่ได้คอยดูแล ฉันก็ไม่วางใจค่ะ"

เจ้าจินอานเหลือบมองถังเสี่ยวฉิง ในใจคิดว่าชาติก่อนไม่เคยได้ยินข่าวคราวของเธอเลย ถังเสี่ยวฉิงคงจะกลับไปทำงานที่บ้านเกิด เฝ้าดูแลแม่อยู่ที่นั่นจนต้องทิ้งโอกาสดีๆ ไปมากมาย

"แล้วถ้าบริษัทไม่ได้เงินเยอะสักทีล่ะ"

ถังเสี่ยวฉิงเงยหน้าขึ้น แววตามุ่งมั่นแน่วแน่ "ฉันก็จะทำงานกับนายต่อไปอยู่ดี!"

เจ้าจินอานเปลี่ยนหัวข้อคุยอีกครั้ง "ถ้ามีเวลาเธอก็ไปสอบใบขับขี่ซะนะ จะให้เถ้าแก่อย่างผมมาขับรถให้เธอตลอดได้ยังไง"

บรรยากาศผ่อนคลายลงทันตา

ถังเสี่ยวฉิงยิ้มแล้วตอบ "ฉันไม่มีเงินไปสอบใบขับขี่นี่คะ"

เจ้าจินอานพูด "ผมให้ยืม แต่ต้องคืนนะ ถ้าไม่คืนจะหักจากเงินเดือน"

"ฉันตัวเตี้ยขนาดนี้ จะขับรถไหวเหรอ"

"เธอก็ไม่ได้เตี้ยขนาดนั้น ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็เอาหมอนมารองนั่งสิ"

"เจ้าจินอาน นายคอแห้งไหม ดื่มน้ำหน่อยสิ"

ถังเสี่ยวฉิงยังคงเอี้ยวตัวหันไปมองเขา แม้เธอจะทำงานในบริษัทของเจ้าจินอาน แต่ในความเป็นจริงทั้งคู่แทบไม่มีเวลาได้ใกล้ชิดกันมากนัก

พนักงานขายที่รับผิดชอบเขตหลิวหยางชื่อเจียงกงฉี

และมีพนักงานขายเพียงคนเดียว ควบตำแหน่งทั้งเซลส์และคนส่งของ

เจียงกงฉีบ่นระบายความลำบากอย่างหนัก บอกว่ารถของบริษัทไม่พอใช้งาน เขตหลิวหยางกับหนิงเซียงต้องจัดสรรรถตู้แยกให้พวกเขาสักคัน และถ้ามีจุดกระจายสินค้าด้วยจะดีที่สุด เพราะตอนนี้ส่งของลำบากมาก

"บอสเจ้าครับ ในตัวเมืองขี่ซาเล้งยังพอไหว แต่ไกลขนาดนี้ผมต้องขี่ไปส่งของตั้งสามชั่วโมงกว่าแน่ะ"

"แถมรถซาเล้งจะบรรทุกน้ำแร่ได้สักกี่ลังกันเชียวครับ"

เงินเดือนของพนักงานขายหลักๆ มาจากค่าคอมมิชชัน ยิ่งสินค้าในหลิวหยางระบายออกเร็ว เจียงกงฉีก็ยิ่งได้เงินเดือนสูง

บริษัทจัดซื้อรถตู้มาสี่คัน แต่จวิ้นซาแบ่งออกเป็นเก้าเขต

เจ้าจินอานครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วโทรหาลั่วจิ่นจือ ลั่วจิ่นจือก็บอกว่าหลิวหยางกับหนิงเซียงควรตั้งจุดและเช่าโกดังขนาดเล็กเอาไว้ คนในวงการนี้ก็ทำแบบนี้กันทั้งนั้น

พอกดวางสาย เจ้าจินอานก็พูดขึ้น "ทนลำบากไปก่อนนะ เดี๋ยวผมจะโทรหาหูเฉิน ให้จัดสรรรถตู้มาให้ทางเขตหนิงเซียงกับหลิวหยางเป็นหลักก่อน"

เจียงกงฉีทำได้เพียงพยักหน้ารับ

การหางานทำในจวิ้นซานั้นไม่ใช่เรื่องง่าย งานที่มีเยอะที่สุดก็คือพนักงานขายทางโทรศัพท์

บริษัทจัดพนักงานขายหนึ่งคนต่อหนึ่งเขต พนักงานขายเหล่านี้แม้จะต้องวิ่งงานเหนื่อยหน่อย แต่รายได้ก็สูงตามไปด้วย

เจียงกงฉีพูดว่า "บอสเจ้าครับ พอมีตู้แช่เย็นแล้ว ยอดขายก็พุ่งขึ้นเยอะเลย พวกเราวิ่งงานกันง่ายขึ้นมาก ไปส่งของก็แค่ทักทายเถ้าแก่ร้านแล้วยกของใส่ตู้แช่ได้ทันที ติดอยู่แค่อย่างเดียว คือตู้แช่มันน้อยไปหน่อยครับ"

เจ้าจินอานยิ้ม "ค่อยเป็นค่อยไป รอบนี้ของเพิ่งมาถึงแค่หนึ่งพันตู้"

เจียงกงฉีที่อยู่ข้างๆ พยักหน้า "บอสเจ้าครับ ผมกล้ารับประกันเลยว่าพออากาศร้อนขึ้น ยอดขายของบริษัทเราต้องดียิ่งกว่านี้แน่ๆ"

เจ้าจินอานรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย "มีตั้งเก้าเขต นายไม่คิดจะแย่งขอส่วนแบ่งตู้แช่ให้เขตหลิวหยางเพิ่มในรอบหน้าหน่อยเหรอ"

ตู้แช่เย็นหนึ่งหมื่นห้าพันตู้ดูเหมือนจะเยอะมาก ทว่าจากการที่เจียงกงฉีวิ่งตลาดมาหลายเดือน เขาประเมินว่าเฉพาะในหลิวหยางก็มีร้านสะดวกซื้อกับมินิมาร์ทเกือบสองพันแห่งแล้ว

รวมถึงพวกโชห่วยเล็กๆ ด้วย

เจียงกงฉีพูด "ยังไงในตัวเมืองยอดขายก็ดีกว่า ศักยภาพตลาดก็กว้างกว่า บริษัทต้องคำนึงถึงภาพรวมใหญ่เป็นหลัก ย่อมต้องเน้นส่งให้ในเมืองก่อนอยู่แล้ว เรื่องนี้ผมเข้าใจดีครับ"

เจ้าจินอานพยักหน้ารับรู้

คนคนนี้รู้จักคิดถึงภาพรวมใหญ่ของบริษัท

"ไปกันเถอะ ไปส่งของ ผมขนของมาเต็มคันรถจากโกดังแล้ว"

ถังเสี่ยวฉิงรีบขึ้นรถแล้วหดตัวเบียดเข้าไป นี่คือข้อดีของคนตัวเล็กผอมบาง

ติดอยู่แค่อย่างเดียว... หน้าอกข้างหน้านี่แหละที่ติดขัดนิดหน่อย

เจียงกงฉีขึ้นนั่งที่เบาะข้างคนขับ ก่อนจะหันไปพูดกับถังเสี่ยวฉิงว่า "ผู้จัดการถัง ขอโทษด้วยนะครับ แล้วก็ยินดีต้อนรับถ้าวันหลังจะมาตรวจงานที่หลิวหยางบ่อยๆ นะครับ"

ผู้จัดการถังงั้นเหรอ? ผู้จัดการถังเงินเดือนพันสองเนี่ยนะ?

เจ้าจินอานแปลกใจมาก "ถังเสี่ยวฉิง เธอได้เป็นผู้จัดการแล้วเหรอ? ทำไมฉันที่เป็นเถ้าแก่ถึงไม่เห็นรู้เรื่องเลยล่ะ?"

"ไม่ใช่ค่ะ"

ถังเสี่ยวฉิงหน้าแดงก่ำ โบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน "พวกเขาก็เรียกกันไปเรื่อยค่ะ"

เจียงกงฉียิ้มแล้วพูดว่า "คุณจ้าวครับ ที่จริงพวกเรายินดีต้อนรับให้ผู้จัดการถังมาตรวจงานมากเลยนะครับ เพราะทุกครั้งที่เธอมา เธอจะช่วยพวกเราจัดชั้นวางของใหม่รอบหนึ่งเสมอ"

"เมื่อก่อนตอนที่ยังไม่มีตู้แช่เย็น เธอก็ช่วยปรับตำแหน่งบนชั้นวางของ ทำให้ยอดขายของพวกเรา..."

"คุณจ้าวครับ น้ำแร่ของพวกเราอาศัยทำเลวางที่ดีล้วนๆ วางในตำแหน่งที่สะดุดตากว่าหน่อย วันหนึ่งก็ขายได้เพิ่มอีกหลายขวดแล้ว"

"ถ้าไปแอบอยู่ข้างล่างชั้นวาง กะแค่น้ำแร่ขวดเดียว คนเขาก็คงขี้เกียจก้มตัวลงไปหยิบ... มันเป็นเรื่องของการหยิบติดมือง่ายๆ นอกจากพวกที่มาซื้อบุหรี่เท่านั้นแหละที่เจาะจงยี่ห้อจริงๆ..."

เจียงกงฉีคิดว่าเจ้าจินอานที่เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยอาจจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องพวกนี้ ส่วนคนที่วิ่งตลาดทุกวันอย่างพวกเขาย่อมรู้เคล็ดลับดี

เจ้าจินอานตั้งใจขับรถพลางชำเลืองมองกระจกมองหลังแวบหนึ่ง

ถังเสี่ยวฉิงขดตัวอยู่ที่เบาะหลัง ก้มหน้าพูดว่า "ผู้จัดการเจียงคะ ฉันก็แค่ช่วยหยิบจับเล็กๆ น้อยๆ ตอนไปถึงเท่านั้นเองค่ะ..."

เจ้าจินอานกดกระจกหน้าต่างรถลงพลางยิ้ม "พวกนายกลายเป็นผู้จัดการกันหมดแล้วสินะ"

"เธอไปปรับเปลี่ยนตำแหน่งวางของแบบนั้นพวกเถ้าแก่เขายอมเหรอ?"

"บางคนก็คุยง่ายค่ะ แต่บางร้านเจ้าของก็ค่อนข้างดุ"

ถังเสี่ยวฉิงเงยหน้าขึ้น "เถ้าแก่ส่วนใหญ่คุยไม่ยากค่ะ ฉันจะซื้อของเล็กๆ น้อยๆ เพื่อผูกมิตร แล้วก็ช่วยพวกเขาจัดชั้นวางของอื่นๆ ด้วย พวกเขาก็เลยไม่ได้ว่าอะไร"

เจ้าจินอานยิ้ม

นิสัยของคนกำหนดวิธีทำงานจริงๆ

เพื่อกระจายสินค้าสู่ตลาดอย่างรวดเร็ว บริษัทของลั่วจิ่นจือจึงใช้วิธีส่งของก่อนเก็บเงินทีหลังมาโดยตลอด

หลังจากเจ้าจินอานเข้ามาถือหุ้นก็ยังไม่ได้ปฏิรูปเปลี่ยนแปลงอะไรในทันที

วิธีนี้ช่วยกระจายสินค้าสู่ตลาดได้เร็วและยึดครองตลาดในช่วงเริ่มต้นได้อย่างรวดเร็วจริงๆ ข้อดีชัดเจนมาก

แต่ข้อเสียก็ชัดเจนเช่นกัน บริษัทต้องแบกรับแรงกดดันด้านเงินทุนที่หนักหนาสาหัสเกินไป

ถ้าร้านสะดวกซื้อปิดตัวหรือเจ๊งไป ค่าสินค้าก็สูญเปล่าทันที

เงินของร้านสะดวกซื้อร้านเดียวอาจจะไม่มาก แต่จำนวนรวมของร้านสะดวกซื้อทั้งหมดนั้นมหาศาลเหลือเกิน

วาฮาฮากับหนงฮู่ซานเฉวียนล้วนใช้ระบบ "จ่ายเงินก่อนส่งของทีหลัง"

ที่หน้าร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่ง เจ้าจินอานจอดรถ เจียงกงฉียกน้ำแร่สามลัง น้ำโซดาชิงหย่างสองลัง และน้ำกีวีหนึ่งลังลงจากรถ จากนั้นก็ยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่งแล้วยืนคุยกับเถ้าแก่

ถังเสี่ยวฉิงก็เดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อ ช่วยจัดวางของอยู่ข้างใน

ไม่นานนักเถ้าแก่กับเจียงกงฉีก็หยิบสมุดบัญชีของแต่ละฝ่ายออกมาตรวจเช็ก แล้วจ่ายเงินค่าสินค้ารอบที่แล้ว

พนักงานขายเบิกของออกจากโกดังไปเท่าไรย่อมมีตัวเลขระบุชัดเจน แต่เจ้าจินอานรู้สึกว่าวิธีนี้ใช้ไม่ได้ การกระจายของลงร้านน่ะง่าย แต่การรอเก็บเงินมันยากเกินไป

ประโยคที่เจียงกงฉีพูดบ่อยที่สุดก็คือ "เถ้าแก่ครับ ผมวางไว้ตรงนี้ก่อนนะ คุณเอาไปขายก่อน ขายได้แล้วค่อยจ่ายเงิน!"

จะว่าลั่วจิ่นจือทำไม่ถูกก็ไม่ได้ ในเมื่อยังไม่มีชื่อเสียงของแบรนด์ก็จำเป็นต้องทำแบบนี้

เจ้าจินอานตามตระเวนไปแบบนี้อยู่ค่อนวัน พอสบโอกาสตอนไม่มีคนก็โทรศัพท์หาลั่วจิ่นจือ บอกว่าร้านไหนที่มีตู้แช่เย็นจะต้องจ่ายเงินก่อน

ลั่วจิ่นจือบอกว่าช่วงเริ่มต้นพัฒนาของบริษัทยังทำแบบนั้นไม่ได้ มันไม่เอื้อต่อการยึดครองตลาดอย่างรวดเร็ว

ในที่สุดทั้งสองก็ตกลงกันว่า ถ้าร้านไหนจ่ายเงินก่อนได้ก็ให้จ่ายก่อน หากจ่ายก่อนไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องจ่ายค่าสินค้าล่วงหน้าครึ่งหนึ่ง เมื่อมีตู้แช่เย็นเป็น "ตัวหนุน" ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรมาก

ส่วนตู้แช่เย็นจะให้สิทธิ์ "ส่ง" ให้ร้านที่ยินดีจ่ายเงินก่อนเป็นอันดับแรก

ลั่วจิ่นจือพูดขึ้นมากะทันหัน "จินอาน หมู่บ้านเจ้าเจียมีตู้แช่เย็นเจินหรานของเราแล้วนะ"

เจ้าจินอานพูดว่า "คุณลั่วครับ ทำไมทำตัวเหมือนเด็กสาวไปได้ ไร้สาระจริงๆ"

ลั่วจิ่นจือหัวเราะร่วนขึ้นมา พลางบอกว่าตู้แช่เย็นของหมู่บ้านเจ้าเจียตู้นี้ขาดไม่ได้เลย แถมยังสำคัญมากด้วย

บนเส้นทางกลับจวิ้นซา

ถังเสี่ยวฉิงที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับหยิบสมุดบันทึกออกมาอีกครั้ง มือถือเงินนับซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดูท่าทางมีความสุขมาก

เจ้าจินอานถาม "วันนี้เก็บเงินค่าของได้เท่าไรล่ะ?"

"หกพันห้าร้อยแปดสิบสองหยวนค่ะ"

ถังเสี่ยวฉิงยิ้มจนตาหยี ปกติพนักงานขายจะต้องไปโอนเงินให้เจ้าโป๋หลานที่ธนาคาร แต่วันนี้ถังเสี่ยวฉิงมาด้วย เจียงกงฉีจึงให้เธอนำเงินกลับไปส่งที่บริษัทแทน

เจ้าจินอานยิ้มบางๆ "มีความมั่นใจขึ้นบ้างหรือยัง?"

ถังเสี่ยวฉิงพยักหน้ายิ้มๆ "มีสิคะ มีมาตลอดเลย ธุรกิจของบริษัทต้องดีขึ้นเรื่อยๆ แน่นอนค่ะ"

ทว่าเจ้าจินอานกลับพูดว่า "วันนี้เจียงกงฉีดึงดันเกินไปหน่อย"

ถังเสี่ยวฉิงเข้าใจความหมาย จึงพยักหน้าเช่นกัน "ก็คุณมานี่คะ เขาก็ต้องอยากเก็บเงินค่าของกลับมาให้ได้มากที่สุดอยู่แล้ว"

เจ้าจินอานหันหน้ามา มองเธออย่างประหลาดใจเล็กน้อย

ถังเสี่ยวฉิงเอียงตัวส่งยิ้มสดใสยิ่งขึ้น พลางพูดว่า "เจ้าจินอาน ฉันไม่ได้โง่นะ"

"ฉันแค่เห็นคุณยิ้มแล้วสมองมันจะช็อตไปหน่อยเท่านั้นเอง"

ประโยคนี้ถังเสี่ยวฉิงแอบพูดในใจเงียบๆ

สายลมเดือนสามหอบเอาความอบอุ่นหอมหวานของต้นฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านหน้าต่างรถที่เปิดแง้มไว้ ด้านนอกเขียวชอุ่มไปทั่ว ถังเสี่ยวฉิงหลุดหัวเราะออกมาเป็นพักๆ โดยไม่รู้ว่าเธอกำลังขำอะไร

"เจ้าจินอาน คุณหิวน้ำไหมคะ?"

"ผมจะฉี่ราดกางเกงอยู่แล้ว"

"คิกๆๆ..."