ตอนที่ 95 มารยาทของนายมันเกี่ยวอะไรกับฉัน

มหาวิทยาลัยต่าง ๆ ในเมืองมหาวิทยาลัยทยอยเปิดภาคเรียนกันแล้ว

หลังผ่านพ้นช่วงปีใหม่พอกลับมาถึงหอพัก หลิวช่วงเฟิงกับกู่เชาเฉิงก็พบว่าเจ้าจินอานกลับมาที่หอนานแล้ว บนเตียงมีร่องรอยคนนอน และในที่เขี่ยบุหรี่ก็มีก้นบุหรี่อยู่สองสามอัน

"นับวันยิ่งดูจินอานไม่ออกเลยว่ะ"

หลิวช่วงเฟิงหยิบก้นบุหรี่อันหนึ่งจากที่เขี่ยบุหรี่ขึ้นมาให้กู่เชาเฉิงดู "หวงฝู!"

"ตอนไม่มีคน จินอานอยู่หอคนเดียวก็ยังสูบหวงฝู"

ตอนอยู่ต่อหน้าคนอื่นยังพอพูดได้ว่าเป็นเรื่องหน้าตา แต่เจ้าจินอานเป็นนักศึกษายากจนแท้ ๆ นี่นา

กู่เชาเฉิงเหลือบมอง "เหล่าหลิว ช่วงปิดเทอมฤดูหนาวนายไปเก็งกำไรตั๋วรถไฟ เป็นตั๋วผีฟันเงินไปเท่าไหร่วะ?"

"เก็งกำไรอะไรกัน? ตั๋วผีอะไรกัน?"

"ฉันไปช่วยเพื่อนร่วมชั้นต่างหาก!"

หลิวช่วงเฟิงเริ่มหงุดหงิดนิด ๆ "ฉันคิดแค่ค่าเหนื่อยยี่สิบหยวนเอง แกคิดว่าไปเข้าคิวซื้อตั๋วรถไฟตอนดึกดื่นมันสบายหรือไง? พวกแกนอนหลับสบายอยู่ในหอ ส่วนฉันต้องไปยืนต่อแถวที่สถานีรถไฟนะเว้ย!"

"เออ ๆๆ ฉันก็แค่ถามว่านายหาเงินได้เท่าไหร่"

"สองพัน"

"เยอะขนาดนั้นเลยเหรอ!?"

กู่เชาเฉิงตกใจมาก

ที่จริงหลิวช่วงเฟิงไม่ได้พูดความจริง เขาหาเงินได้ตั้ง 3,200 หยวน

ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

เรื่องหาเงินได้เท่าไหร่ หลิวช่วงเฟิงยินดีจะบอกความจริงกับเจ้าจินอาน เพราะเจ้าจินอานจะไม่ริษยาเขา ไม่อิจฉาตาร้อน แต่พอกู่เชาเฉิงกับเฉินเจ๋อเห็นเขาหาเงินได้...

ช่วงนั้นก็เหน็บแนมจุกจิกในห้องพักไม่ใช่น้อย

"จินอานกลับบ้านช้ากว่าฉันอีกนะ" หลิวช่วงเฟิงพูด

"เขาทำอะไรอยู่วะ?"

"ไม่รู้สิ"

หลิวช่วงเฟิงส่ายหน้า "ตอนนั้นบุหรี่ที่เขาแบ่งให้ฉันก็เป็นหวงฝูเหมือนกัน"

หลิวช่วงเฟิงพบว่าตัวเขาเองหาเงินได้มากขนาดนี้ยังตัดใจซื้อหวงฝูไม่ลงเลย จึงรู้สึกว่าเจ้าจินอานนี่แปลกคนจริง ๆ

กู่เชาเฉิงกำลังจัดกระเป๋า จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้

"เหล่าหลิว ช่วงปีใหม่เฉินเจ๋อตอบข้อความนายไหม?"

หลิวช่วงเฟิงเบะปาก "ไม่อะ เขาเป็นถึงพี่เจ๋อ แวดวงไม่เหมือนกับพวกเราหรอก เขาเป็นฝ่ายรับข้อความอย่างเดียว เขาไม่ได้ตอบ 'สุขสันต์วันปีใหม่' ให้นายเหมือนกันใช่ไหมล่ะ?"

กู่เชาเฉิงพยักหน้า "แต่ซวีม่านม่านตอบฉันนะ แล้วก็มีเสิ่นจื่อเหยียนด้วย"

หลิวช่วงเฟิงบอกว่าฉันก็เหมือนกัน แถมมีเหยาซินอีกคน

เขาเหลือบมองไปที่ประตูแล้วกระซิบเสียงเบา "มู่เหยาก็ค่อนข้างคล้ายกับเฉินเจ๋อเลย"

กู่เชาเฉิงบอกว่า "มู่เหยาตอบข้อความฉันนะ"

หลิวช่วงเฟิง : ......

ที่แท้ก็ดูถูกแค่ฉันคนเดียวสินะ

ตอนนั้นเองหวังเหวยเทาก็เดินเข้ามา ถือของพะรุงพะรัง พอชะโงกดูในห้องไม่เจอเจ้าจินอานก็หมุนตัวจะเดินออกไปทันที

"ไอ้เทา มาแล้วจะรีบไปไหน? เอาของฝากอะไรมาบ้างเนี่ย?"

หวังเหวยเทาชูนิ้วกลางใส่หลิวช่วงเฟิง "ให้แกดู เดี๋ยวจินอานกลับมาก็ไม่เหลืออะไรพอดี"

"แม่งเอ๊ย!"

หลิวช่วงเฟิงทำหน้าเซ็ง "จินอานไม่ใช่แฟนนายสักหน่อย!"

ตกค่ำ เฉินเจ๋อกับเจ้าจินอานก็กลับมา

เฉินเจ๋อยื่นแจกบุหรี่ พลางควงกุญแจรถไปด้วยแล้วเล่าว่า วันนี้เขาขับรถไปสถานีรถไฟมาสองรอบเพื่อรับเสิ่นจื่อเหยียนกับเหยาซิน แถมยังบอกอีกว่าตอนปิดเทอมฤดูหนาวก็เป็นเขานี่แหละที่ขับรถไปส่งพวกเธอที่สถานีรถไฟ

ชั่วขณะนั้นไม่มีใครต่อปากต่อคำด้วย

ผ่านไปครู่หนึ่ง กู่เชาเฉิงจึงถาม "ซวีม่านม่านรู้เรื่องไหม?"

เฉินเจ๋อบอกว่าเป็นซวีม่านม่านนั่นแหละที่วานให้เขาขับรถไปส่งรูมเมท

"แล้วมู่เหยาล่ะ?"

กู่เชาเฉิงถามต่อ

เฉินเจ๋อเหลือบมองเจ้าจินอานแล้วตอบว่า "มู่เหยามีน้าสาวอยู่ที่จวิ้นซา"

เจ้าจินอานไม่ได้แปลกใจเท่าไร นี่คือวิธีวางตัวเข้าสังคมของซวีม่านม่าน

ถ้าเป็นเฉินเจ๋อ เขาคงคิดจะรับส่งแค่เสิ่นจื่อเหยียนคนเดียว

และถ้ามู่เหยาต้องการ ก็คงมีมู่เหยาเพิ่มมาอีกคน

กู่เชาเฉิงก็มองเจ้าจินอานเช่นกัน ก่อนจะอึกอักถามเฉินเจ๋อ "พี่เจ๋อ เอ่อ... ที่คราวก่อนพี่บอกว่ามีคนที่ชื่อขงเจ๋ออวี่กำลังตามจีบมู่เหยาน่ะ..."

พอได้ยินคำถามนี้ เจ้าจินอานก็หันไปมองเฉินเจ๋อด้วย

ไม่ได้บอกว่ามู่เหยาจะมีแฟนไม่ได้ แต่เป็นใครก็คงอยากรู้ทั้งนั้นแหละ

เอาเถอะ เป็นคนก็ย่อมมีความคิดเข้าข้างตัวเองอยู่บ้าง

"ไม่รู้สิ"

เฉินเจ๋อยักไหล่ "ใครจะไปรู้ว่าช่วงปิดเทอมพวกเธอติดต่อกันทางโทรศัพท์หรือเปล่า ฉันบอกแค่สองเรื่องแล้วกัน ขงเจ๋ออวี่อยู่มหาวิทยาลัยจงหนาน แล้วฐานะทางบ้านเขาก็ดีมาก"

"เหล่าหลิว นายอย่าเพิ่งทำเป็นไม่ยอมรับเลย ที่คราวก่อนฉันบอกว่าเขาขับเบนซ์... เรื่องจริงคือฐานะทางบ้านเขาดีมากจริง ๆ"

ความหมายของเฉินเจ๋อชัดเจนมาก ทั้งเรื่องมหาวิทยาลัยและฐานะทางบ้านของขงเจ๋ออวี่เหนือกว่าหลิวช่วงเฟิงกับเจ้าจินอานมากโข ปากพวกนายจะไม่ยอมรับก็ได้ แต่มันคือความจริง

มีคำพูดบางอย่างที่เฉินเจ๋อไม่ได้พูดออกไป นั่นคือจุดหมายปลายทางในการเรียนมหาวิทยาลัยเพื่อหางานของพวกนาย เป็นแค่จุดเริ่มต้นของคนอื่นเท่านั้น

"จินอาน นายเข้าใจหรือเปล่า"

เฉินเจ๋อพูดขึ้น "แล้วก็เหล่าหลิว ฉันไม่ได้บอกว่าฉันอยู่ข้างเดียวกับขงเจ๋ออวี่นะ แล้วก็ไม่ได้จะมาโอ้อวดอะไรกับพวกนายด้วย"

หลิวช่วงเฟิงเบะปากแล้วเงียบไป

"เข้าใจสิ"

เจ้าจินอานวางขวดน้ำแร่ลง พลางเหลือบมองกู่เชาเฉิง "นายจะบอกว่า 'นกดีเลือกไม้งามเกาะอาศัย' ผู้หญิงจะเลือกผู้ชายที่เพียบพร้อมกว่ามันก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร ถูกไหมล่ะ"

"ผู้หญิงทุกคนก็เหมือนกันหมด ใช่หรือเปล่า"

สายตาของกู่เชาเฉิงเริ่มหลบวูบ เขารู้สึกว่าตัวเองใจร้อนเกินไป มู่เหยาเป็นแฟนเก่าของเจ้าจินอาน อีกฝ่ายต้องดูออกแน่ว่าเขาชอบมู่เหยา

เฉินเจ๋อรู้สึกว่าคำพูดของเจ้าจินอานแฝงความนัยบางอย่าง แต่ก็ยังพยักหน้ารับ

หลิวช่วงเฟิงเปลี่ยนหัวข้อคุย "จินอาน นายออกไปทำอะไรข้างนอกทุกวัน ทำงานพาร์ตไทม์เหมือนกันเหรอ"

เจ้าจินอานชี้ไปที่ขวดน้ำแร่บนโต๊ะ "บริษัทผมเอง"

ห้องพักเงียบกริบไปชั่วขณะ

หลิวช่วงเฟิงโบกมือไปมา "จินอาน นายอย่ามาล้อเล่นน่า"

ทั้งสามคนสบตากัน รู้สึกว่าเจ้าจินอานขี้เก๊กเกินไปแล้ว ไม่สิ ไม่ใช่แค่เก๊ก แต่มีนิสัยขี้อวดรักหน้าตาต่างหาก

เฉินเจ๋อเพิ่งจะพูดเรื่องขงเจ๋ออวี่จบ เจ้าจินอานก็บอกว่าตัวเองเปิดบริษัทเลยเนี่ยนะ

"จินอาน นายก็แค่ทำงานพาร์ตไทม์อยู่ที่บริษัทนี้ใช่ไหมล่ะ"

หลิวช่วงเฟิงพูดต่อ "ถังเสี่ยวฉิงก็ดูเหมือนจะทำงานพาร์ตไทม์ที่บริษัทนี้เหมือนกัน ฉันได้ยินรูมเมทของเธอบอกว่า พอถังเสี่ยวฉิงเรียนเสร็จทุกวันก็ออกไปวิ่งทำการตลาดข้างนอกตลอดเลย"

เจ้าจินอานชะงักไป ยุคนี้พูดความจริงกลับไม่มีใครเชื่อแฮะ

คนพวกนี้เลือกที่จะเชื่อเฉพาะสิ่งที่ตัวเองอยากเชื่อเท่านั้น

"อ่า ใช่แล้วล่ะ"

เฉินเจ๋อยิ้มบาง ๆ ก่อนจะหยิบเสื้อผ้าเดินเข้าห้องน้ำไป

หลิวช่วงเฟิงรู้สึกว่าตัวเองหาเงินเก่งมากแล้ว นอกจากเจ้าจินอานจะไปเป็นเด็กเลี้ยงของสาวใหญ่เศรษฐีนีข้างนอกแล้วล่ะก็ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางหาเงินเก่งกว่าตัวเองแน่

กู่เชาเฉิงเป็นนักศึกษาธรรมดาที่สุด เขาไม่ได้สนใจเรื่องพวกนี้

มีอยู่วันหนึ่งเขาถามหวังเหวยเทาว่า เจ้าจินอานกับถังเสี่ยวฉิงมีความสัมพันธ์อะไรกันหรือเปล่า

หวังเหวยเทาอึ้งไปครู่ใหญ่ มึงพล่ามห่าอะไรของมึงวะ!

จินอานมีพี่ซูเหมี่ยนอยู่แล้ว ใครหน้าไหนจะมาเทียบกับพี่ซูเหมี่ยนของกูได้!?

เจ้าจินอานคิดว่าสิ่งที่เฉินเจ๋อพูดก็มีเหตุผลดี เขาขับรถอู่หลิงจือกวงมุ่งหน้าไปยังหลิวหยาง หลิวหยางก็ขึ้นตรงกับจวิ้นซาเช่นกัน เป็นนครระดับอำเภอที่อยู่ใต้การปกครอง

การขับรถจากตัวเมืองไปต้องใช้เวลาชั่วโมงกว่า

แล้วก็ยังมีหนิงเซียงอีก

เจ้าจินอานไม่ได้อยากรู้อยากเห็นจนต้องไปสนใจขงเจ๋ออวี่ มันไม่มีความจำเป็นเลย ผู้หญิงจะชอบผู้ชายที่เพียบพร้อมกว่าก็ไม่ใช่เรื่องผิดอะไร

ทว่านึกไม่ถึงว่าขงเจ๋ออวี่กลับไปสืบหาเบอร์ของเจ้าจินอานมาได้

"กริ๊ง ๆ ๆ"

เจ้าจินอานกดรับสาย "ฮัลโหล ใครครับ"

"เจ้าจินอาน ฉันคือขงเจ๋ออวี่จากมหาวิทยาลัยจงหนาน นายคงรู้เรื่องของฉันแล้วสินะ"

เจ้าจินอานก้มมองโทรศัพท์มือถือ "มีธุระอะไร"

"ขอถามหน่อยว่าตอนนี้คุณพอจะมีเวลาไหม พวกเรามาเจอกันสักหน่อยดีไหมครับ"

น้ำเสียงของขงเจ๋ออวี่ฟังดูมีมารยาทสุภาพบุรุษมาก

"ไม่มีเวลา"

เจ้าจินอานตัดสายทิ้งทันที

ผ่านไปไม่นานโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก ขงเจ๋ออวี่พูดว่า "เจ้าจินอาน ฉันไม่ได้มีเจตนาอื่นนะ ฉันแค่ถามนายอย่างสุภาพ..."

"ความมีมารยาทของคุณมันเกี่ยวอะไรกับผมด้วยล่ะ ผมก็ตอบคุณไปแล้วนี่ว่าไม่มีเวลา"

หลังจากพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจบ เจ้าจินอานก็ตัดสายทิ้งอีกรอบ

ที่เบาะข้างคนขับ ถังเสี่ยวฉิงกะพริบตาปริบ ๆ "ใครเหรอคะ"

"พวกน่ารำคาญน่ะ"

เจ้าจินอานให้คำจำกัดความ มันช่างน่ารำคาญจริง ๆ นั่นแหละ

ถังเสี่ยวฉิงชะงักไป "ก็ดูแปลกจริง ๆ นั่นแหละค่ะ ใครโทรมาจะมาพูดเรื่องมารยาทไม่มารยาทกันล่ะ"

ทางด้านอีกฝั่ง

เมื่อมองโทรศัพท์มือถือที่ส่งเสียง "ตู๊ด ๆ ๆ" ขงเจ๋ออวี่ก็รู้สึกประหลาดใจมาก เจ้าจินอานดูเหมือนจะไม่สนใจใคร่รู้เรื่องของเขาเลยสักนิด พูดจาก็ราบเรียบตลอดเวลา แถมยังตัดสายทิ้งได้อย่างเด็ดขาดอีก

นอกจากนี้ยังรู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอก ความหงุดหงิดอัดอั้นอยู่ในอกไม่ยอมจางหาย ขงเจ๋ออวี่รู้สึกเหมือนตัวเองโดนมองข้ามอย่างสิ้นเชิง

สภาพของเขาในตอนนี้คล้ายกับจางฮุ่ยและจางอวิ๋นเชี่ยนที่โรงแรมในวันนั้น เตรียมคำพูดไว้มากมายแต่กลับไม่มีโอกาสได้พูดออกมา

ฝั่งเจ้าจินอานกลับยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่

ต้วนชิวผิงก็เป็นแบบนี้ ชอบดึงซ่งเจียเยวี่ยเข้ามาพัวพัน ชอบดึงซ่งเชาเหวินกับซ่งหว่านเหอเข้ามาเกี่ยว ตัวเขาไม่อยากไปข้องแวะกับคนแซ่ซ่ง ต่างคนต่างอยู่กันไปดี ๆ ไม่ได้หรือไง

แต่เดิมก็ไม่มีความผูกพันทางสายเลือด ไม่เคยใช้ชีวิตร่วมกัน จำเป็นต้องมาพัวพันกันด้วยเหรอ

ถ้าคิดว่าเขาไม่มีมารยาท วันนั้นก็ไม่ต้องมาที่สถานีรถไฟสิ ไม่ต้องมาเจอกัน เรื่องมันก็ง่ายแค่นั้นเอง

หรือจำเป็นต้องให้เขาเรียกซ่งเจียเยวี่ยว่าน้องสาว เรียกซ่งหว่านเหอว่าพี่สาว เรียกซ่งเชาเหวินว่าคุณอา ถึงจะถือว่าเป็นคนใจกว้าง เป็นผู้ใหญ่ และมีมารยาทงั้นเหรอ

ขงเจ๋ออวี่ก็เหมือนกัน แต่เดิมก็ไม่รู้จักกันอยู่แล้ว ถ้าไม่อยากมีมารยาทก็ไม่ต้องโทรมา นายอยากจะตามจีบมู่เหยาก็จีบไปสิ ไม่ใช่ว่าพอตัวเองแสดงมารยาทแล้วคนอื่นจะต้องตอบสนองอะไรกลับไปให้สักหน่อย

ผ่านไปหลายครั้งเข้า สามสาวห้อง 406 ก็พลอยรู้จักขงเจ๋ออวี่รุ่นพี่ปีสามไปด้วย

หากใช้คำพูดของเฉินเจ๋อ เสิ่นจื่อเหยียนกับขงเจ๋ออวี่ถือว่าอยู่ในแวดวงเดียวกัน

เพียงแต่เสิ่นจื่อเหยียนไม่ได้ทำตัวเด่นขนาดนั้น ไม่ได้ขับรถมาเรียน

หลังจากมีปฏิสัมพันธ์กันสองสามครั้ง สามสาวห้อง 406 ไม่ได้ช่วยพูดเชียร์ขงเจ๋ออวี่ และไม่ได้ช่วยพูดแก้ต่างให้เจ้าจินอาน

ขงเจ๋ออวี่มักจะถือมื้อเช้ามาดักรอมู่เหยาที่ใต้หอพักหญิงอยู่บ่อยครั้ง พวกซวีม่านม่านกับเสิ่นจื่อเหยียนก็ทำเพียงแค่มองดู

วางตัวเป็นกลาง ไม่แสดงความคิดเห็นใด ๆ

ไม่ได้พูดว่า "เหยาเหยา เจ้าจินอานบล็อกแกไปนานขนาดนั้นแล้ว แกก็ตอบตกลงขงเจ๋ออวี่ไปเถอะ"

และไม่ได้พูดว่า "เจ้าจินอานเขียนจดหมายรักให้แกตั้งแต่ ม.4 แล้วนะ..."

เสิ่นจื่อเหยียนก้มมองข้อความที่ส่งมาเมื่อหลายวันก่อน

หลิวช่วงเฟิง: เจ้าจินอานกับถังเสี่ยวฉิงไปทำงานพาร์ตไทม์ข้างนอก เจ้าจินอานบอกว่าเป็นบริษัทของตัวเองด้วยล่ะ ฮ่า ๆ ๆ