ตอนที่ 94 คุณเป็นใคร

กลางดึก

เจ้ากั๋วหัวเป็นคนจุดประทัด

ทันทีที่ถึงเที่ยงคืน เสียงประทัดในหมู่บ้านเจ้าเจียก็ดังขึ้นไม่ขาดสาย

สำหรับคนที่นับตามปฏิทินจันทรคติ ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปจึงจะถือเป็นปี 2007 อย่างแท้จริง

เจ้าจินอานนอนอยู่บนเตียง บนผ้าห่มยังคงมีกลิ่นอายของซูเหมี่ยนหลงเหลืออยู่

เขาลองสูดดมดู ก็หอมละมุนน่าดมเหมือนที่เจ้าเยวี่ยเชียนบอกไว้จริง ๆ

ตอนนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดัง "ติ๊ง ๆ" ขึ้นมา

เสิ่นจื่อเหยียน: เจ้าจินอาน สุขสันต์วันปีใหม่

ซวีม่านม่าน: สุขสันต์วันปีใหม่

ลั่วจิ่นจือ: จินอาน สุขสันต์วันปีใหม่

อวี๋เฟย: จินอาน สุขสันต์วันปีใหม่

ยังมีคนอื่น ๆ อีกมากมาย เช่น หูเฉิน เผิงจงเยี่ยน และคนอื่น ๆ จากโรงงานน้ำดื่ม หวังเหวยเทา กู่เชาเฉิง หลิวช่วงเฟิง หลินชิงเสวี่ย จากห้องบัญชีหนึ่ง รวมถึงซ่านเหว่ย ซ่านน่าฉี...

จริงสิ ยังมีเหยาซินด้วย เรียกได้ว่าครบทุกคนในห้อง 406 ยกเว้นมู่เหยา

เธอยังคงอยู่ในบัญชีดำ

ทว่าไม่มีข้อความไหนกำกวมเลยสักนิด ทั้งเสิ่นจื่อเหยียนและซวีม่านม่านต่างส่งมาแค่สี่คำสั้น ๆ ว่า "สุขสันต์วันปีใหม่"

เจ้าจินอานตอบกลับไปทีละคนอย่างเรียบง่ายเช่นกัน แค่สี่คำว่า "สุขสันต์วันปีใหม่"

เฉินเจ๋อไม่ได้ส่งข้อความมา และน่าจะไม่ได้ส่งให้กู่เชาเฉิงกับหลิวช่วงเฟิงด้วยเหมือนกัน

ด้วยนิสัยของเจ้าจินอาน เขาจึงไม่ได้ส่งสี่คำนี้ไปให้เฉินเจ๋อ

วันชิวอิก กินเลี้ยงกันทั้งวัน

วันชิวหยี

อาหญิงทั้งสองคนมาถึง พอไม่เจอซูเหมี่ยนก็รู้สึกเสียดาย พากันไปกระซิบกระซาบกับย่าในครัว ซึ่งก็น่าจะคุยเรื่องซูเหมี่ยนนั่นแหละ

อาหญิงทั้งสองคนเชื่อฟังย่ามาก ขอแค่ย่าพยักหน้า พวกเธอก็ไม่คัดค้านอะไรทั้งนั้น

เจ้าจินอานยังถูกอาหญิงหยิกแก้มเล่น ส่วนเจ้าเยวี่ยเชียนยังเด็กอยู่ก็ถูกอุ้มขึ้นมา

อาเขยทั้งสองคนยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างนอก เป็นบุหรี่ที่ซูเหมี่ยนให้เจ้ากั๋วหัวไว้ เจ้ากั๋วหัวแอบอวดนิด ๆ พลางสูบบุหรี่เล่าเรื่องวันนั้นให้ฟัง ทั้งสองคนก็ฟังกันอย่างออกรส

หวังจินหรูหยิบบุหรี่สี่ซองออกมาจากห้องนอน แล้วแบ่งให้คนละสองซอง

อาเขยใหญ่ยิ้มแล้วเอ่ยว่า น้องสะใภ้ใจกว้างขึ้นนะเนี่ย

มีเงินแล้วย่อมใจกว้างเป็นธรรมดา ถ้าไม่มีเงินจะไปใจกว้างได้ยังไง

ปีก่อน ๆ ย่าจะเกรงใจ ไม่ยอมรับอั่งเปาจากลูกสาวและลูกเขย แต่สุดท้ายก็ต้องรับไว้เพื่อเก็บไว้เป็นค่าเทอมและค่ากินอยู่ให้เจ้าจินอาน ทว่าปีนี้ย่าคืนให้หมด

อาหญิงทั้งสองคนแต่งงานไปอยู่ในครอบครัวฐานะปานกลางธรรมดาทั่วไป

วันชิวซา

อิ่นเสี่ยวหลานกลับไปเยี่ยมบ้านเดิมพร้อมกับเจ้าเหว่ย

วันชิวสี่

เจ้าจินอานขับรถไปโรงงานน้ำดื่ม ลั่วจิ่นจือหยุดพักผ่อนแค่วันชิวอิกเพียงวันเดียว

วันชิวห้า

อิ่นเสี่ยวหลานกลับมาแล้ว เจ้าจินอานไม่รู้ว่าข้อความสั้นของอิ่นเสี่ยวหลานครบกำหนดรีเฟรชสามเดือนไปหรือยัง

วันชิวหก

เจ้าจินอานไปโรงงานน้ำดื่มอีกรอบ จากนั้นก็ขับรถพาเจ้าโป๋หลานกลับจวิ้นซา

มหาวิทยาลัยจะเปิดเทอมหลังเทศกาลหยวนเซียว เจ้าจื้อหย่งจึงยังไม่จำเป็นต้องรีบกลับไปมหาวิทยาลัยเร็วขนาดนั้น

เมื่อผลักประตูเข้าไป ซ่านน่าฉีกำลังเช็ดโต๊ะทำงานอยู่ เธอเอ่ยทักว่า "พี่จินอาน กลับมาแล้วเหรอคะ"

วันชิวโป๊ย

ถังเสี่ยวฉิงมาถึงตอนค่ำ เธอบอกว่าซื้อตั๋วไม่ได้จึงมาช้าไปหนึ่งวัน

เจ้าจินอานบอกว่าไม่เป็นไร ไม่หักเงินเดือนหรอก

นับตั้งแต่รับงานนี้ ถังเสี่ยวฉิงก็กลายเป็นมนุษย์เงินเดือนคนหนึ่งแล้ว

สามวันต่อมา ลั่วจิ่นจือโทรศัพท์มาแจ้งว่าตู้แช่เย็นหกร้อยตู้มาถึงแล้ว น้ำแร่เจินหรานเริ่มวางจำหน่ายตามชั้นวางในจือซิง มีเถ้าแก่น้อยคนนักที่จะปฏิเสธตู้แช่เย็นที่แจกให้ฟรี

ตอนนี้บริษัทมีทั้งซีรีส์ "ตงเจียง" และซีรีส์ "เจินหราน"

ปัจจุบันซีรีส์เจินหรานมีสินค้าเพียงสามตัว ได้แก่ น้ำแร่ น้ำกีวี และสปาร์กลิงวอเตอร์รสเบา

บริษัทน้ำแร่มีสินค้ามากมาย บางบริษัทมีมากถึงหลายสิบรายการ ทว่าสินค้าที่ทำกำไรได้มากที่สุดก็ยังคงเป็นน้ำแร่ ไม่ใช่น้ำผลไม้หรือเครื่องดื่มอื่นใด

ของพวกนั้นเป็นแค่สินค้าเสริมเท่านั้น!

แน่นอนว่าต้องยกเว้นอีลี่กับเหมิงหนิวไว้ เพราะพวกนั้นไม่ใช่บริษัทน้ำแร่

และอีลี่กับเหมิงหนิวก็ไม่เคยติดอันดับมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของฟอบส์เช่นกัน

วาฮาฮาเคยขึ้นแท่นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศถึงสามครั้ง ได้แก่ปี 2010, ปี 2012 และปี 2013

ส่วนประธานจงแห่งหนงฮู่ซานเฉวียนยิ่งครองตำแหน่งติดต่อกันถึงสามปี ซ้ำยังเคยขึ้นสู่อันดับหนึ่งรวมสี่ครั้ง เบียดแซงบรรดาเจ้าพ่ออินเทอร์เน็ตเหล่านั้นไปช่วงหนึ่งเลยทีเดียว

เพียงแต่เจ้าพ่ออินเทอร์เน็ตมักจะทำตัวโดดเด่นเป็นจุดสนใจ และบางครั้งก็ต้องสร้างกระแสโปรโมตตัวเอง ทุกคนจึงคุ้นหน้าคุ้นตาและประทับใจบรรดาเจ้าพ่อเหล่านั้นมากกว่า

เจ้าจินอานสั่งให้เจ้าโป๋หลานร่างระบบการแข่งขันโดยเลียนแบบชาดำเย็น การแข่งขันต้องมีเงินรางวัล หากไม่มีเงินรางวัลคนก็คงไม่กระตือรือร้น และยังต้องยื่นเรื่องรายงานต่อหน่วยงานที่เกี่ยวข้องด้วย

สิ่งนี้เรียกว่าการรับรองอย่างเป็นทางการ

เจ้าโป๋หลานถามว่าการแข่ง 3 ต่อ 3 นั้นให้ฟอร์มทีมกันเองได้อย่างอิสระ หรือสมาชิกในทีมต้องอยู่สถาบันเดียวกันทั้งหมด

เจ้าจินอานบอกว่าต้องเป็นสถาบันเดียวกันเท่านั้น แบบนี้อาจจะช่วยปลุกความรู้สึกรักและหวงแหนเกียรติยศของสถาบันขึ้นมาได้ด้วย

เจ้าโป๋หลานถามต่อว่า สถาบันหนึ่งสามารถส่งทีมสมัครได้กี่ทีม

เจ้าจินอานไม่รู้ว่ากระแสตอบรับจะคึกคักแค่ไหน เขาเพียงหวังว่าจะมีสถาบันเข้าร่วมมากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ส่วนเจ้าโป๋หลานบอกว่าตำแหน่งแชมป์คงหนีไม่พ้นพวกวิทยาลัยพลศึกษาไม่กี่แห่งแน่

เผลอ ๆ ทั้งแชมป์ รองแชมป์ และอันดับสาม ก็คงถูกวิทยาลัยพลศึกษาไม่กี่แห่งกวาดไปหมด

ทั้งสองจึงปรึกษากัน แล้วตัดสินใจแยกพวกนักศึกษาเอกพลศึกษาออกมา แบ่งการแข่งขันออกเป็นสองสายเสียเลย

โดยตั้งชื่อการแข่งขันว่า ศึกเจินหรานคัพอุดมศึกษามณฑลเซียงหนาน

สิ่งเดียวที่ยังไม่ได้ข้อสรุปก็คือเรื่องเงินรางวัล

บริษัทไม่มีเงินจริง ๆ เงินทุกสตางค์แทบอยากจะหักครึ่งแบ่งใช้

เมื่อไปที่คลังสินค้าสถานีใต้ หูเฉินบอกว่าจำเป็นต้องซื้อรถตู้เล็กสองคัน ไม่อย่างนั้นงานจะเดินหน้าลำบาก เขาบอกว่าจวิ้นซาเป็นเมืองเอก ไม่เหมือนเมืองจือซิง การขี่รถสามล้อเล็กส่งของนั้นไม่สะดวกเอาเสียเลย

ซิงซากับวั่งเฉิงอยู่ไกลมาก แถมรถตู้เล็กยังบรรทุกของได้มากกว่าด้วย

งานนี้เอาไปเทียบกับเซลส์วิ่งขายหมากไม่ได้ พวกนั้นมีแค่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันเดียวก็พอแล้ว

เจ้าโป๋หลานก็เห็นด้วย ก่อนจะพูดลอย ๆ ขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า "อั่งเปาซูเหมี่ยนของคุณก็แจกไปเท่ากับรถตู้เล็กสองคันแล้วนะ"

"ทำไมปากร้ายจัง พูดจาเหมือนอาสะใภ้ฉันไม่มีผิด"

ถึงอย่างนั้นเจ้าจินอานก็เห็นด้วยกับหูเฉิน จึงให้ซ่านเหว่ยกับเจ้าโป๋หลานไปสอบถามราคา เจ้าโป๋หลานเป็นคนคุมเงิน ส่วนซ่านเหว่ยรู้เรื่องรถ เขาบอกว่าอู่หลิงจือกวาง, ฉางอันจือซิง หรือตงเฟิงเสี่ยวกัง ก็ใช้ได้ทั้งนั้น

รถทั้งสามรุ่นนี้มีราคาขายอยู่ระหว่าง 30,000 ถึง 60,000 หยวน

ส่วนจินเปยไห่ซือจะแพงขึ้นมาหน่อย ราคาอยู่ที่ 80,000 ถึง 120,000 หยวน

เจ้าจินอานเคาะเลือกอู่หลิงจือกวางซึ่งเป็นรุ่นก่อนหน้าของอู่หลิงหงกวง เมื่อเห็นว่าราคาไม่แพงมากจริง ๆ จึงบอกให้จัดซื้อมา 4 คัน และลองดูว่าจะต่อรองราคาให้ต่ำลงอีกได้ไหม

จวิ้นซาค่อนข้างกว้างใหญ่จริง ๆ การขี่รถสามล้อเล็กส่งของนั้นไม่สะดวกเอาเสียเลย

อีกประการหนึ่งคือ เจ้าจินอานก็ต้องการรักษาหน้าตาอยู่บ้าง บริษัทจะดูซอมซ่อเกินไปไม่ได้

จะให้มีแค่ออฟฟิศในบ้านชาวบ้านไม่กี่ห้อง กับรถสามล้อเล็กไม่กี่คันจริง ๆ หรือ

โซฟาและโต๊ะทำงานในออฟฟิศก็ล้วนเป็นของที่ซ่านเหว่ยไปตระเวนหาซื้อมาจากตลาดมือสอง

นึกไม่ถึงว่าคนที่ได้ประโยชน์และสะดวกที่สุดเป็นคนแรกคือถังเสี่ยวฉิง เธอเซฟเบอร์มือถือของทุกคนไว้ พอวิ่งงานเสร็จหนึ่งที่และจะกลับ ก็จะโทรหาพนักงานส่งของประจำพื้นที่นั้น

หากระยะทางไม่ไกลเกินไป พนักงานขายเหล่านี้ก็มักจะขับรถไปรับเธอเสมอ

รถตู้เล็กคันใหม่เอี่ยม เพื่อความสะดวกในการขนส่งสินค้า เบาะแถวหลังจึงถูกถอดออกทั้งหมด เหลือเพียงแค่ที่นั่งข้างคนขับ

เจ้าโป๋หลานบอกว่าสินทรัพย์ถาวรของบริษัทมีรถตู้เล็กเพิ่มมาอีก 4 คัน ทว่าเพิ่งซื้อมาก็ต้องหักค่าเสื่อมราคากันยกใหญ่แล้ว

ซ่านเหว่ยเก็บเบาะที่ถอดออกเหล่านั้นไว้ที่บ้านของตนเอง และบอกว่าสามารถนำกลับมาติดตั้งใหม่ได้ทุกเมื่อ

เจ้าจินอานยืนยิ้มอยู่ที่ระเบียงทางเดินชั้นสอง ทุกคนล้วนเป็นคนที่รู้จักประหยัดมัธยัสถ์จริง ๆ

"หวังว่าต่อไปข้างหน้าคงไม่ต้องประหยัดขนาดนี้อีกนะ เริ่มจากรถตู้เล็ก 4 คันนี้ก็แล้วกัน"

"ต่อไปทุกคนก็จะได้ไม่ต้องประหยัดขนาดนี้อีก"

เมื่อกลับมาที่ห้องทำงาน เขาเลื่อนเมาส์ไปที่ไอคอนเพนกวินตรงมุมขวาล่าง ก็เห็นข้อความแจ้งเตือนว่าคำขอเป็นเพื่อนได้รับการยืนยันแล้ว

ชิงเกอหลิวเหนียน: คุณคือใคร?

มือของเจ้าจินอานชะงัก ร่างกายแข็งทื่อไปทั้งตัว เขาจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ นิ่งเงียบไปโดยไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ ชั่วขณะ

ตอนที่แอดไปในตอนนั้นเขาไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ตอนนี้เจ้าจินอานกลับรู้สึกลังเลอยากหลบเลี่ยง ไม่รู้ว่าจะตอบกลับไปว่าอะไรดี

อย่างไรก็เคยเป็นสามีภรรยากันมาถึง 4 ปีเต็ม!

เฉินชิงจื้อไม่ได้ทำอะไรผิดร้ายแรง ตอนหย่ากันก็ขายบ้านแบ่งเงินคนละครึ่ง ส่วนรถก็คืนให้เจ้าจินอาน

แน่นอนว่ารถคันนั้นเจ้าจินอานก็เป็นคนซื้อ รายได้ของเฉินชิงจื้อไม่ได้สูงเท่ากับเขา

เจ้าจินอานมองดูรูปโปรไฟล์คิวคิวของเฉินชิงจื้อ เพียงครู่เดียวมันก็เปลี่ยนเป็นสีเทา

ณ ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่แห่งหนึ่งในหวยฮั่ว

"ชิงจื้อ! ออฟไลน์ได้แล้ว เดี๋ยวคาบต่อไปเป็นคาบของครูประจำชั้นนะ!"

อยู่ ม.5 แล้ว ช่วงปิดเทอมฤดูหนาวจึงต้องรีบกลับมาเรียนเสริมที่โรงเรียนแต่เช้าตรู่ เด็กสาวสองสามคนหยิบกระเป๋าแล้วปิดเครื่องคอมพิวเตอร์

"อื้อ"

เฉินชิงจื้อล็อกเอาต์ออกจากคิวคิว พลางเหลือบมองรูปโปรไฟล์สีเทานั้นอีกครั้ง เจ้าจินอานงั้นเหรอ?

แม้แต่ชื่อในเน็ตก็ยังไม่ตั้งเนี่ยนะ!

"ชิงจื้อ เร็วเข้า!"

"มาแล้ว!"

เฉินชิงจื้อรีบหยิบกระเป๋าแล้วปิดเครื่องอย่างรวดเร็ว พวกเธอเพิ่งจะมานั่งในร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ได้ไม่ถึงชั่วโมงเสียด้วยซ้ำ

"ชิงจื้อ สอบจำลองรอบนี้เธอได้อันดับที่เท่าไหร่เหรอ"

"106"

"เฮ้อ เนื้อหา ม.6 ก็เรียนจบหมดแล้ว ถ้าดูจากคะแนนของโรงเรียนเราเมื่อปีกลาย ต้องติดท็อป 70 ถึงจะมีลุ้นเข้า ม.985 นะ"

"ยังพอมีเวลาอยู่มั้ง"

"พอขึ้น ม.6 ก็มีแต่การสอบจำลองรัว ๆ แล้วล่ะ"

"อันดับหนึ่งที่ฉันเลือกไว้คือหูต้า ถ้าคะแนนไม่ถึงเกณฑ์จริง ๆ ก็ค่อยเลือกซือต้า"

"จริงสิ ช่วงปีใหม่พวกเธอได้อั่งเปากันเท่าไหร่เหรอ"

"ฉันได้หกร้อย"

"ฉันได้สี่ร้อย"

......